Σινεμά ο Παράδεισος | Cinema Paradiso

Γεια σου. Είμαι η Φρόσω-Φρύνη-Ευφροσύνη, εσύ διαλέγεις. Θα με βλέπεις να γράφω κάθε εβδομάδα εδώ για μια ταινία και ελπίζω να με διαβάζεις. Τώρα θα μου πεις τι ταινία; Από αυτές που κάνουν πρεμιέρα κάθε Πέμπτη στους κινηματογράφους; Από τις άλλες τις κουλτουριάρικες που προβάλλουν οι κινηματογραφικές ομάδες; Από αυτές που δείχνει κάθε Κυριακή μεσημέρι στο Mega; Όχι, όχι και όχι. Ίσως και ναι, ναι, ναι.

Σε τούτο εδώ το κομμάτι του site, το δικό μου κομμάτι, θα διαβάζεις για ταινίες που μου άρεσαν πολύ. Πάρα πολύ. Μπορεί να τις είδα στα Ηλύσια (τοπικός κινηματογράφος στην Αλεξανδρούπολη- δεν έχουμε village εδώ στην εξορία), μπορεί και να τις είδα στην ΚΛΕΦΑ (Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Αλεξανδρούπολης https://www.facebook.com/groups/1680312825564269/ θα σου μιλήσω για την λέσχη της καρδιάς μου σε ένα άλλο άρθρο). Tο θέμα αγαπημένη και αγαπημένε μου είναι ότι μου άρεσαν πολύ και θα ήθελα να αρέσουν και σε σένα.

Προσπαθούσα, λοιπόν, εδώ και μέρες να σκεφτώ ποια ταινία θα σου προτείνω στο πρώτο μου άρθρο και η απόφαση κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Λάτρης των ταινιών όπως κατάλαβες. Με λίγη βοήθεια όμως κατέληξα σε μια από τις αγαπημένες μου και wannabe αγαπημένη σου.

 

Σινεμά ο Παράδεισος ( Cinema Paradiso), Giuseppe Tornatore

Θα σου πω πρώτα μερικά στοιχεία για την ταινία, να ξέρεις βρε παιδί μου πώς να την προτείνεις σε φίλους, σε παρέα και γιατί όχι στο «πρόσωπο». Η ταινία γυρίστηκε το 1988 σε ένα χωριό της Σικελίας και ο σκηνοθέτης βασίστηκε στις παιδικές του αναμνήσεις για την ταινία καθώς μεγάλωσε στο συγκεκριμένο χωριό.  Από την αρχή της ταινίας βλέπουμε ένα αγόρι να ανακαλύπτει τη μαγεία του σινεμά και να γίνεται φίλος με το μηχανικό προβολής, τον οποίο θαυμάζει και βοηθά στη δουλειά του. Παράλληλα, βλέπουμε πως ο κινηματογράφος επηρεάζει τους κατοίκους του χωριού αλλά και την αγάπη που έχουν για τις ταινίες. Δεν θα μαρτυρήσω άλλα στοιχεία για την πλοκή γιατί δεν θέλω να σου κάνω spoil, θα σου πω 5 λόγους που εγώ κατέληξα να κλαίω μόλις είδα τους τίτλους τέλους.

 

  1. Δεν υπάρχουν ειδικά εφέ, δεν υπάρχουν σουπερ στάρ του Hollywood και οτιδήποτε άλλο μπορεί να κάνει μια ταινία εντυπωσιακή. Υπάρχουν όμως αισθήματα, συναισθήματα και κυρίως νοσταλγία.
  2. Αθωότητα, ειλικρίνεια, τρυφερότητα, αγάπη, γέλιο, χαρά, ρομαντισμός, αυτοθυσία, πίκρα, θλίψη, νοσταλγία. Όλα αυτά ένιωσα εγώ όταν είδα το Σινεμά ο Παράδεισος, με αυτή ακριβώς τη σειρά.
  3. Σινεμά= Παράδεισος; Οι ήρωες της ταινίας ζουν κυριολεκτικά μέσα στον κινηματογράφο, εκεί καπνίζουν, πίνουν, ερωτεύονται, θηλάζουν(!), φωνάζουν. Είναι, όμως, ο κινηματογράφος ο παράδεισος τους;
  4. Στο τέλος δεν κλαις για το θάνατο( tiny tiny spoiler) ούτε για τις χαμένες αγάπες. Κλαις για το κτίριο που βλέπεις να πέφτει, γιατί για τους πρωταγωνιστές της ταινίας δεν ήταν ένα απλό κτίριο- για μένα ήταν ένας κρυφός πρωταγωνιστής- ήταν κομμάτι της ζωής τους.
  5. Δεν έχω δει καμία άλλη ταινία που να εξυμνεί τόσα έξυπνα, μελαγχολικά και νοσταλγικά την έβδομη τέχνη, την τέχνη του κινηματογράφου. Μόλις τελείωσε η ταινία και σταμάτησα να κλαίω σκέφτηκα αρκετά πράγματα. Επειδή όμως θα μπορούσα να γράφω πολλές ώρες για τις σκέψεις μου θα σου αναφέρω τις πιο σημαντικές. Αρχικά αποφάσισα ότι θα σταματήσω να κατεβάζω ταινίες, γιατί καμία αίσθηση δεν συγκρίνεται με αυτή της αναμονής έξω από την αίθουσα του κινηματογράφου με το ποπ κορν να μυρίζει υ-πέ-ρο-χα και στη συνέχεια με το ραντεβού με την πολλά υποσχόμενη μεγάλη οθόνη. Η δεύτερη σκέψη μου ήταν λίγο πιο υπερβολική, πιο εντυπωσιακή. Σκεφτόμουν πόσο πολύ θα ήθελα να φτιάξω εγώ μια ταινία με όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα πράγματα που μου δίνουν την παραμικρή έμπνευση μέσα στη μέρα μου. Γιατί αυτό είναι τελικά ο κινηματογράφος, έμπνευση. Δεν χρειάζεται πασίγνωστους ηθοποιούς, ακριβά σκηνικά, ειδικά εφέ και φανφάρες. Χρειάζεται φαντασία, ρομαντισμό και αγάπη. Πολλή αγάπη.

 

 

(Εδώ βλέπεις την αγαπημένη μου σκηνή από την ταινία. Όταν δεις την ταινία θα καταλάβεις σίγουρα το γιατί.)

 

By Φρόσω Χαλκίδου. 

Posted by InfinityGreeceBloggers