infinit

Αγαπημένα πρόσωπα και αγαπημένες ταινίες

Αγαπημένα πρόσωπα και αγαπημένες ταινίες

Στο προηγούμενο άρθρο μου σου είπα για την ομάδα μου, την Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Αλεξανδρούπολης. Αν το έχεις διαβάσει θα έχεις καταλάβει πόσο χαίρομαι που είμαι μέλος αυτής της ομάδας. Από την άλλη ,όμως, έχω ακούσει πολλά σχόλια για αυτή την ενασχόληση μου όπως ότι προβάλλουμε μόνο «κουλτουριάρικες» ταινίες, παλιές, ασπρόμαυρες και γενικά ταινίες που είναι πιο «βαριές» και δυσνόητες. Δεν σου κρύβω ότι πολλές φορές αναρωτιόμασταν αν πρέπει να αλλάξουμε το ύφος μας σαν ομάδα και να επιλέγουμε πιο εμπορικές ταινίες. Όλα αυτά με έκαναν να σκεφτώ γιατί μια ταινία θεωρείται καλή ενώ μια άλλη όχι. Γιατί το Fast & Furious και το Notebook είναι κατώτερα ,στα μάτια αρκετών σινεφίλ, από το Mulholland Drive και την Έβδομη Σφραγίδα.

Η απάντηση, για μένα, είναι μια. Η περιγραφή. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να διαλέξεις ταινία από το να ακούσεις κάποιον που είναι θαυμαστής της να σου την περιγράφει. Είτε ακούς κάποιον να σου περιγράφει το Fast & Furious, είτε ακούς κάποιον να σου περιγράφει το Brief Encounter, ο τρόπος που θα σου το περιγράψει αρκεί για να σε πείσει να το δεις, να το προτείνεις και να γίνει μια από τις δικές σου αγαπημένες ταινίες. Γιατί αυτό το άτομο έχει δει την ταινία, έχει ερωτευτεί τον πρωταγωνιστή, έχει ταυτιστεί με κάποιο quote και τώρα θέλει να μεταφέρει αυτά τα συναισθήματα και σε σένα. Θέλει να σε κάνει να πιστέψεις ότι είναι μια καλή ταινία και ότι, προφανώς, πρέπει να την δεις. Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτών των σκέψεων μου ένα βράδυ που έβρεχε στη μακρινή Αλεξανδρούπολη, αποφάσισα να ζητήσω από τα δικά μου αγαπημένα άτομα να μου πουν για την αγαπημένη τους ταινία και να με πείσουν να γίνει η δική μου αγαπημένη ταινία.

 

Τάσος: The Fountain (2006) Darren Aronofsky

Σπειροειδή πλάνα, κοντινό στα μάτια και πλάνα συμμετρίας είναι χαρακτηριστικά ενός σκηνοθέτη που μέχρι και σήμερα διχάζει κριτικούς και κοινό. Χρώματα στους τόνους του καφέ και κίτρινου και μια ιστορία στα πλαίσια πραγματικότητας, επιστημονικής φαντασίας και πνευματικότητας σε καθηλώνουν. Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες γιατί είναι δύσκολο να την εκτιμήσεις και να της δώσεις την προσοχή που χρειάζεται. Την είδα αρκετές φορές και κάθε φορά ανακαλύπτω και κάτι καινούργιο. Συναισθήματα αγάπης, τρυφερότητας, υπομονής, επιμονής και ανάγκης  για να κρατήσεις τους δικούς σου ανθρώπους κοντά έρχονται σε αντίθεση με συναισθήματα οργής, ματαιοδοξίας, πένθους και θανάτου. Μια παρεξηγημένη ταινία που τη βρήκα τυχαία και με κάνει να σκέφτομαι πόσα παρεξηγημένα πράγματα στη ζωή απλά χρειάζονται λίγη προσοχή. Είναι η καλύτερη συντροφιά που μπορώ να βρω όταν δεν είμαι στα καλύτερα μου με ένα μοναδικό και σαγηνευτικό soundtrack που με αγγίζει βαθιά κάθε φορά. Ένα quote από την ίδια την ταινία που θα ήθελα ο ίδιος να το αφιερώσω σε αυτήν γιατί κάθε φορά που την βλέπω τη συνδέω με διαφορετικές αναμνήσεις, μου δημιουργεί νέες και με τραβά μαζί της στον χρόνο.

 

 

Παύλος: Swiss Army Man (2016), Dan Kwan & Daniel Scheinert

 

Ιδιαίτερο. Εκκεντρικό. Ανθρώπινο. Το Swiss Army Man το είδα τυχαία και το ερωτεύτηκα αυθόρμητα. Ίσως από τις πιο παράξενες ταινίες που έχω δει αλλά παράλληλα από αυτές που με έχουν αγγίξει περισσότερο. Εξαιρετικά πρωτότυπη και εθιστική μουσική, αναπάντεχα καλές ερμηνείες και ένα σενάριο που θα σε κάνεις να γελάς και να κλαίς ταυτόχρονα. Αν και είναι δύσκολο να την κατηγοριοποιήσεις, αυτή η ταινία θα χρησιμοποιήσει το εκκεντρικά κωμικό της στοιχείο και θα το μετατρέψει σε ένα κοινωνικό σχόλιο για θέματα όπως η αγάπη, η φιλία και η μοναξιά. Με τον μοναδικό της τρόπο, με έκανε να αναρωτηθώ και να στοχαστώ. Τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε; Ποιό είναι το νόημα των πράξεών μας;  Τι είναι η ζωή; Ένα πτώμα και ο φίλος του θα σε συνοδεύσουν στο πιο αστεία υπαρξιακό ταξίδι που έχεις πάει. Δώσε της την ευκαιρία και δες την μέχρι το τέλος. Θα σε επιβραβεύσει.

 

Νεφέλη: Before Sunrise

Ένα αγόρι. Ένα κορίτσι. Ένα τρένο και η Βιέννη…

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτή είναι όλη η ταινία με 9 λέξεις. Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται να ξέρεις και πολλά περισσότερα πριν την δεις. Το σενάριο αρκετά απλοϊκό, χωρίς ιδιαίτερα σύνθετη πλοκή, όλα κυλούν τόσο απλά και φυσικά που παρασύρεσαι από τις υπέροχες συζητήσεις των δυο αυτών άγνωστων ανθρώπων. Μιλούν για αγάπη, έρωτα, ποίηση, θρησκεία, ζωή, θάνατο και όλα μοιάζουν να είναι τόσο σωστά βαλμένα τη στιγμή που πρέπει, με τα λόγια που πρέπει, δημιουργώντας έτσι συνέχεια  μικρές στιγμές μαγείας. Πρόκειται, λοιπόν, για μια ταινία που βασίζεται αποκλειστικά στις ερμηνείες δυο εξαιρετικών ηθοποιών (Ethan Hawke & Julie Delpy) με φόντο την πανέμορφη Βιέννη. Το σίγουρο είναι ότι τελειώνοντας την ταινία σκέφτεσαι διάφορα για τη ζωή, την αγάπη, το αν υπάρχουν καρμικές σχέσεις, το αν όλα αυτά που μας συμβαίνουν είναι τυχαία ή το αν ό,τι κάνουμε στη ζωή μας το κάνουμε για να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο…

 

 

Ζωή: Μανταρίνια

Γεια, εγώ είμαι η Ζωή! Χαίρομαι που διαβάζεις την στήλη της φίλης μου και μπράβο σου γιατί αξίζει! Εγώ με τη σειρά μου θα σου προτείνω τα «Μανταρίνια» και όχι γιατί είναι η εποχή τους αλλά γιατί είναι η αντιπολεμική ταινία που με κέρδισε όσο καμία άλλη. Σε πολεμικό σκηνικό, η ιστορία ενός Εσθονού καλλιεργητή μανταρινιών που περιθάλπει με περίσσεια ανθρωπιά δύο βαριά τραυματισμένους από αντίπαλο στρατόπεδο θα σε συναρπάσει. Με τις συγκρούσεις ανάμεσα τους να εντείνονται όλο και περισσότερο, σε κάνει να αναρωτηθείς αν είναι περισσότερα αυτά που μας ενώνουν από αυτά που μας χωρίζουν. Ελπίζω να σε πείσω να τη δεις γιατί στην ΚΛΕΦΑ δύο χρόνια προσπαθώ, αλλά μάταια. Δεν τα παρατάω όμως και ελπίζω και εσύ όταν δεις το τόσο εξαιρετικό σενάριο όσο και την εκπληκτική σκηνοθεσία να συμφωνήσεις μαζί μου.

 

 

Αυτά είναι μερικά από τα αγαπημένα μου πρόσωπα και αυτές είναι οι αγαπημένες τους ταινίες. Εμένα με έπεισαν. Εσένα;

 

By Φρόσω Χαλκίδου

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Κινηματογραφος, Τεχνες, 0 comments