Ελένη Διαμαντίδη

Όσα έμαθα για τη ζωή χάρη στο μπαλέτο

Όσα έμαθα για τη ζωή χάρη στο μπαλέτο

 

Σκέφτομαι τελευταία πως οτιδήποτε κάνεις, οποιοσδήποτε βρεθεί στο δρόμο σου, κάθε επιλογή σου, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, έχει ένα μάθημα να σου δώσει. Ένα μάθημα που θα σε πάει ένα βήμα παραπέρα, θα σου δείξει τι να κάνεις, τι να μην κάνεις, για τι να είσαι ευγνώμων… Για ‘μένα ο χορός και συγκεκριμένα, το μπαλέτο, είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Και καλύτερος δάσκαλος είναι εκείνος, που δε σου δίνει στο πιάτο τη λύση, αλλά σου δείχνει απλώς πού να την αναζητήσεις.

1. Στο χορό και στη ζωή κοιτάς εκεί που θες να πας και πας εκεί όπου κοιτάς.
Δε μπορείς να χορεύεις και να κοιτάς το πάτωμα. Θα πέσεις. Το κεφάλι ψηλά, ο κορμός ίσιος και τα μάτια στο στόχο. Εξάλλου, η ευθεία είναι ο δυσκολότερος δρόμος.

2. Το να χαμογελάς, ενώ πονάς σε κάνει να ξεχάσεις τον πόνο.
Είναι δύσκολο να φοράς πουέντ, να έχουν ματώσει τα πόδια σου, αλλά να κάνεις σα να πατάς σε πούπουλα. Έτσι, όμως, πρέπει να δείχνεις. Αν συγκεντρωθείς στο χαμόγελο και στην έκφρασή σου, ο πόνος μειώνεται. Ισχύει και για τη ζωή. Χαμογέλα και το πρόβλημα γίνεται μικρότερο.

3. Αν πέσεις, θα σηκωθείς.
Κανείς δε νοιάζεται αν έπεσες και αν χτύπησες. Ο θεατής έχει πληρώσει εισιτήριο για να σε δει να χορεύεις. Σήκω και συνέχισε σα να μη συνέβη!

4. Πάντα θα υπάρχει κάποιος καλύτερος.
Είναι αδύνατο να είσαι τέλειος σε όλα και να σκας, επειδή κάποιος άλλος έχει καλύτερες επιδόσεις. Δούλεψε περισσότερο, για να τον φτάσεις. Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής σου είναι ο εαυτός σου και εχθρός του καλού, το καλύτερο.

5. Πάντα θα υπάρχει κάποιος διαφορετικός από ‘σένα.
Ο κόσμος θα ήταν βαρετός αν ήμασταν όλοι ίδιοι. Πολλοί έχουν συνηθίσει να ακούν τη λέξη ‘’μπαλαρίνα’’ και να σκέφτονται μια ψηλή, αδύνατη κοπέλα με ποδάρες και τη μύτη στο θεό. Μάντεψε. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΕΤΣΙ. Εν έτη 2017, κάθε σωματότυπος μπορεί να επιλέξει το μπαλέτο και να είναι άριστος, επειδή δουλεύει σκληρά και όχι επειδή έτυχε να γεννηθεί αδύνατος. Επομένως, κάθε άνθρωπος με περισσότερο κιλά από ‘σένα, πιο κοντός, πιο ψηλός, με καλύτερη ή χειρότερη τεχνική και δυνατότητες αξίζει το σεβασμό σου. Τόσο στην τάξη χορού, όσο και έξω απ’ αυτήν.


6. Για να πας πάνω, πρέπει να πας κάτω.
Πριν από κάθε θεαματικό άλμα, προηγείται η πρώτη κίνηση, που μαθαίνει κάθε νεαρός χορευτής, το plié. Το plié είναι το λύγισμα των ποδιών, προκειμένου να πάρεις την ώθηση για να απογειωθείς. Δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνεις πάτο στη ζωή και ύστερα εκτοξεύεσαι.


7. Η σκληρή δουλειά και προετοιμασία δεν υπόσχεται πάντα επιτυχία.
Είναι φορές, που όσο καλά και αν είσαι προετοιμασμένος, όσο κι αν έχεις λιώσει το κορμί σου, όσο χρόνο κι αν έχεις αφιερώσει σε κάτι, η αποτυχία μπορεί να προκύψει από ένα στιγμιαίο λάθος. Για παράδειγμα, μπορεί να τραυματιστείς, να μη σου βγει σωστά ο συνδυασμός που πρέπει να παρουσιάσεις σε μια audition, να αγχωθείς και να τα κάνεις θάλασσα. Όλα είναι αναμενόμενα.

8. Ένα λάθος βήμα είναι ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο.
Μια αποτυχία δεν πρέπει να σε αποτρέπει. Κανείς δε θυμάται αυτόν που τα παράτησε. Ο κόσμος θυμάται και χειροκροτεί μόνο αυτόν που συνέχισε, παραβλέποντας αποτυχίες, γλιστρίματα, αίμα, δάκρυα, bullying και την επιμονή ορισμένων ότι ο χορός δεν είναι μόρφωση…

By Ελένη Διαμαντίδη

Posted by Blog in Blog, Τέχνη, 0 comments
Τα δυνατά μυαλά είναι στην αλλαγή

Τα δυνατά μυαλά είναι στην αλλαγή

‘’Πότε θα πάρω πτυχίο;’’

‘’Θα ήθελα να πάω Erasmus κάποια στιγμή, αλλά θα είμαι μόνη μου σε μια ξένη χώρα…’’

‘’Θέλω να ξεκινήσω γυμναστήριο, αλλά κάτι με κρατάει.’’

‘’Τι τυχερός, βγάζει πιο πολλά λεφτά από ‘μενα…’’

Ο χρόνος περνάει και μετανιώνεις .Που δεν πήγες Erasmus, πιάνεις τον εαυτό σου να ζηλεύει εκείνες τις κορμάρες στην παραλία, τελειώνεις τη σχολή σου, αλλά το μόνο που έχεις να θυμάσαι είναι κάτι ξενύχτια στριμωγμένος, ανήμπορος να χορέψεις, εισπνέοντας τον καπνό των γύρω σου, ‘’περνώντας τέλεια στην περιοχή CLUBάra’’ και αυτό, φυσικά, τις βραδιές που η τηλεόραση δεν βάζει survivor. Γιατί; Επειδή σε τρομάζουν οι αλλαγές και κυρίως επειδή ΝΟΜΙΖΕΙΣ ότι έχεις χρόνο. Έλα μωρέ, 20 χρονών είμαστε ακόμα, πότε θα διασκεδάσουμε; Φοβάσαι. Φοβάσαι να κάνεις κάτι διαφορετικό, να μη σε στήσουν στον τοίχο, επειδή δε βλέπεις shopping star. Σε ενοχλεί που το ‘’θα’’ από το ‘’κάνω’’ απέχουν πολύ. Όλα αυτά που ονειρεύεσαι, όμως, -αν δεν έχεις σταματήσει να το κάνεις κι αυτό- είναι εκεί, έξω από τη ζώνη ασφαλείας σου. Το πάθος, η αυτοπεποίθηση, η επιτυχία, η δόξα, τα χρήματα, η πίστη, η πληρότητα. Για να φτάσεις όμως εκεί, πρέπει να αλλάξεις τρόπο σκέψης και στάσης. Αλλιώς κάθε Κυριακή βράδυ, θα υπάρχει η ίδια αγανακτισμένη απορία : ΠΑΛΙ ΔΕΥΤΕΡΑ; Όχι, δικέ μου. Δε φταίει η Δευτέρα, φταίει η βαρετή σου ζωή, η οποία είναι αποτέλεσμα του φόβου σου να αποτύχεις, να αλλάξεις, να ζήσεις.

Κάνε στροφή 180 μοιρών. Κλείσε εισιτήρια για εκείνο το ταξίδι (αν το θες πραγματικά, τα λεφτά δεν είναι το πρόβλημα). Ξεκίνα ξιφασκία. Ασχολήσου με τον εθελοντισμό. Μάζεψε γνώσεις. Κλείσε την τηλεόραση. Άνοιξε το μυαλό σου. Παράτα τη Νομική, που πέρασες για χάρη του μπαμπά και πήγαινε στην Καλών Τεχνών, που ήταν πάντα το όνειρό σου. Μη σκέφτεσαι τι θα πουν οι άλλοι. Κάνοντας αυτό που αγαπάς, θα καταλάβεις ότι η ενέργειά σου είναι αρκετά πολύτιμη, για να τη σπαταλάς σε ανούσια πράγματα, σε οτιδήποτε δε σε κάνει καλύτερο. Θα σταματήσεις να ασχολείσαι με τις ζωές των άλλων, όσο περισσότερο ασχολείσαι με τη δική σου. Να θυμάσαι ότι ο πιο γρήγορος τρόπος να αλλάξεις προς το καλύτερο τον εαυτό σου, είναι να κάνεις παρέα με άτομα που είναι ήδη αυτό που εσύ θες να γίνεις. Και επειδή ξέρω ότι όλα αυτά θα παρακινήσουν τα δυνατά μυαλά και θα προσβάλλουν τα αδύναμα, για όποιον αναρωτιέται αν αναφέρομαι σ’ αυτόν, ΝΑΙ. ΣΕ ΣΕΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ.

By Ελένη Διαμαντίδη

Posted by Blog in Blog, Ελέυθερες Σκέψεις, 0 comments