bloggers

5 προτάσεις για Χριστουγεννιάτικες αποδράσεις

5 προτάσεις για Χριστουγεννιάτικες αποδράσεις

Ο Δεκέμβρης μπήκε δυναμικά δίνοντας,έτσι,το εναρκτήριο λάκτισμα για την αντίστροφη μέτρηση των Χριστουγέννων.Επιτέλους,καταφτάνει η πιο «ζεστή» περίοδος του χειμώνα που όλοι περιμένουμε για διαφορετικούς λόγους ο καθένας.

Άλλους τους συνεπαίρνει αυτό το παιδικό παραμύθι που αποβιώνει μέσα από τα Χριστούγεννα. Ίσως ευθύνονται τα χιλιάδες εντυπωσιακά στολίδια που κοσμούν σπίτια και μαγαζιά , ίσως και οι μυρωδιές που αναδύουν σε όλα τα σπίτια από χριστουγεννιάτικες λιχουδιές … γενικά η ατμόσφαιρα!

Άλλοι πάλι, περιμένουν πως και πως τις γιορτές των Χριστουγέννων γιατί βρίσκουν την ευκαιρία να ξεφύγουν απ τις υποχρεώσεις, τις δουλείες και τα διαβάσματα (λέμε τώρα) έτσι ώστε να αξιοποιήσουν τον χρόνο τους με φίλους και οικογένεια. Τι λείπει ,λοιπόν, για να επισφραγιστεί αυτή η όμορφη γιορτινή περίοδος; Μα φυσικά μια χειμερινή εξόρμηση σε προορισμούς της.. « διπλανής πόρτας». Ενδεικτικά , προτείνω κάποιους προορισμούς ιδανικούς για τις χριστουγεννιάτικες γιορτές ,κατά την γνώμη μου, κυρίως κοντινούς και οικονομικούς φυσικά.

 

  1. Πήλιο  

Πρώτος και καλύτερος προτεινόμενος προορισμός , δεν θα μπορούσε να είναι άλλος απ’το πανέμορφο και γραφικό Πήλιο. Ο λόγος γίνεται για το βουνό της Μαγνησίας με τις πέτρινες πηλιορείτικες πλατείες , τις διαδρομές που βρίθουν φυσικής ομορφιάς αλλά και την μαγική ατμόσφαιρα που αποπνέει τις μέρες των γιορτών.

Κάποια από τα πιο δημοφιλή χωριά του Πηλίου είναι αναμφίβολα η γραφική Μακρυνίτσα και η παραδοσιακή Πορταριά .  Θα έλεγε κάνεις πως αποτελούν το «μπαλκόνι» του Πηλίου αφού η θεά που προσφέρουν στον φωταγωγημένο βόλο είναι συγκλονιστική. Η ομορφιά του βουνού αυτού όμως δεν περιορίζεται μόνο σε δυο χωριά, όρεξη να ‘χετε!

 

2. Ιωάννινα

Πως θα μπορούσε να λείπει απ την λίστα μια εκ των ωραιότερων πόλεων της Ελλάδος ; και θα έλεγε κάνεις πως τα Χριστούγεννα αποκτά μια μαγεμένη υπόσταση αυτή η πόλη λογά του ιδιαίτερου και πληθωρικού στολισμού της. Πρόκειται για μια κοσμοπολίτικη φοιτητούπολη που σφύζει από νυχτερινή ζωή με μια αίσθηση διαφορετικής ποιότητας ζωής.

Την περίοδο των γιορτών,ο δήμος Ιωαννιτών διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις στα πλαίσια της Αστερούπολης. Η Αστερούπολη είναι ένα μεγάλο χριστουγεννιάτικο χωριό που φιλοξενεί το σπίτι του Άγιου Βασίλη,πίστα πατινάζ,συναυλίες και διάφορα χριστουγεννιάτικα δρώμενα. Μην ξεχάσετε φεύγοντας να περάσετε μια βόλτα απ το παραδοσιακό χωριό του Μετσόβου.

 

 

        3. Τρίκαλα

Η πόλη αυτή, δίνει πολλούς λόγους να την επισκεφθείς αλλά και να την λατρέψεις και όχι μόνο την περίοδο των Χριστουγέννων. Στο θέμα μας όμως. Το βασικότερο θέλγητρο την περίοδο των γιορτών αποτελεί αναμφισβήτητα ο μύλος των ξωτικών. Πρόκειται για μια καινοτομία, κατασκευασμένη κατά μήκος αλευρόμυλων όπου μπορεί κανείς να συλλάβει το πνεύμα των Χριστουγέννων.

 

          4. Άγιος Αθανάσιος – Καικματσαλάν

Σε αυτό το πανέμορφο μέρος κρύβονται τα Χριστούγεννα που όλοι έχουμε στην καρδιά μας αλλά δεν έχουμε συναντήσει ακόμα. Οι παραδοσιακοί ξενώνες φιλοξενούν τα ωραιότερα ρεβεγιόν μέσα στην πετρόκτιστη αρχιτεκτονική τους σε συνδυασμό με την σύγχρονη πολυτέλεια. Αν κάποιος έχει την τύχη να παρευρεθεί εκεί την περίοδο των γιορτών δεν γίνεται να μην συμμετάσχει στα παραδοσιακά δρώμενα του χωριού. Μακεδονίτικα κάλαντα ηχούν στις πλατείες, καθώς οι ντόπιοι γιορτάζουν την αλλαγή του χρόνου με άφθονο κρασί και πολύ χορό. 

Όσο για τους λάτρεις του σκι, τι θα λέγατε για νυχτερινό σκι ανάμεσα σε γιορτινές φλόγες και πυροτεχνήματα;

 

         5. Δράμα – Ονειρούπολη

Όταν μιλάμε ,λοιπόν, για την Δράμα κατά την περίοδο των Χριστουγέννων αναφερόμαστε αναντίρρητα στην χριστουγεννιάτικη πρωτεύουσα της Ελλάδος ,αφού εδώ και δεκατέσσερα χρόνια η Δράμα φιλοξενεί την Ονειρούπολη, ένα μαγεμένο χριστουγεννιάτικο πάρκο. Στην Ονειρούπολη λαμβάνουν χώρα ποικίλα δρώμενα που απευθύνονται σε ένα ευρύ φάσμα ηλικιών καθώς διαδραματίζονται συναυλίες, χριστουγεννιάτικες μεταμφιέσεις στα πλαίσια εκδηλώσεων αλλά και πολλά άλλα.

Επιπλέον, ενδιαφέρον παρουσιάζουν στην πόλη της Δράμας, οι πηγές της Αγίας Βαρβάρας που περιβάλλονται από παραδοσιακές ταβέρνες και πανέμορφα τοπία .

 

Ελπίζω να βοήθησα στην επιλογή κάποιου προορισμού για τις χριστουγεννιάτικες εξορμήσεις σας!

 By Αλεξάνθη Γραμμένου

 

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Ταξιδια, 0 comments
“Justice League” ή απλά Just Don’t

“Justice League” ή απλά Just Don’t

Βλέποντας όλο το χαμό που είχε δημιουργηθεί στο διαδίκτυο για το Justice League με κάποιους να το εκθειάζουν και άλλους να είναι για άλλη μια φορά απογοητευμένοι από τη DC,  προσπάθησα να μπω στην αίθουσα χωρίς προσδοκίες.  Δυστυχώς, δεν είμαι κενός καμβάς, οι προσδοκίες έμειναν και άρχισαν βαθμιαία να διαλύονται λεπτό με λεπτό.

Αρχικά, ο Snyder με απογοήτευσε για άλλη μια φορά σκηνοθετικά.  Βεβιασμένη και γρήγορη εναλλαγή  πλάνων,  κακή εστίαση και μια συνεχή θολούρα στο πίσω μέρος του πλάνου κατέστρεψαν σκηνές δράσης που θα έπρεπε να απογειώνουν την ταινία. Το cgi ήταν πρόχειρο και σε αρκετές σκηνές με αποσυντόνισε από τη γενική εικόνα (βλ. μουστάκι φάντασμα Superman). Φυσικά, υπήρχαν και εξαιρέσεις.  Οι σκηνές με Wonder Woman και αμαζόνες ήταν για άλλη μια φορά επικές και ο Superman με τον Flash μοιράστηκαν μια υπέροχη σκηνή που για λίγο έσβησε την ξενέρα μας. Δεν γίνεται δύο σκηνές δράσης όμως να σώσουν μια ταινία που κατά κόρον βασίζεται στις μάχες της. Και όχι δεν ήμουν αρνητικά προκατειλημμένη με τη DC ούτε εξυμνώ τη Marvel. Μάλιστα, προτιμώ τους ήρωες της πρώτης από τη δεύτερη και στεναχωριέμαι που δεν μπορούν να υιοθετήσουν ένα δικό τους χαρακτήρα στον κινηματογράφο και να παρουσιάσουν τους χαρακτήρες του όπως τους αξίζουν.

Και προχωράω στο δεύτερο και πιο βασικό πράγμα που με ενόχλησε περισσότερο.

Θα μπορούσα να ανεχτώ την κακή σκηνοθεσία  αν υπήρχε ανάπτυξη χαρακτήρων και δέσιμο μεταξύ τους.  Για κάποιο λόγο οι σεναριογράφοι πίστευαν ότι με κλισέ σαπουνοπεροσυναισθηματικές ατάκες  (ναι, οκ μόλις δημιούργησα μια λέξη που δεν υπάρχει αλλά stick to the point) και στιγμές θα σε κάνουν να νιώσεις τους χαρακτήρες (BTW για ανάπτυξη χαρακτήρων σε superhero ταινία το Logan διδάσκει).Από τους αγαπημένους μου ήρωες της DC είναι ο Flash και,έχοντας δει τον Ezra Miller να παίζει καταπληκτικά σε άλλες ταινίες (βλ. We need to talk about Kevin), ήλπιζα να αποτυπωθεί σωστά στη μεγάλη οθόνη.  Έλα όμως που η DC ήθελε να ακολουθήσει την κλασική συνταγή superhero ταινίας που αναγκαστικά κάποιος χαρακτήρας αναλαμβάνει τον τύπο που θα κάνει comic relief.

Ε, μαντέψτε ποιος είναι στο Justice League.  Ο Flash παρουσιάζεται ως ένας ενοχλητικός, ηλίθιος τύπος που συνεχώς πετάει ατάκες, οι οποίες από ένα σημείο και μετά κουράζουν. Ο Cyborg είναι ο πονεμένος χαρακτήρας της ταινίας και εσύ υποτίθεται ότι  πρέπει να ταυτιστείς μαζί του, χωρίς η ταινία να φροντίζει για αυτό.  Ο Jason Momoa ως Aquaman έκανε τη δουλειά του σωστά.  Τα κοριτσάκια αναστέναξαν. Ο Ben Affleck είχε μια κρύα ερμηνεία ως Batman σε όλη την ταινία.  Οι μόνοι που παραδόξως με άγγιξαν ήταν ο Superman και η Wonder Woman.

Αυτό που μου έλειψε όμως ως ομάδα υπερηρώων είναι να τη δω όντως να δένεται και να λειτουργεί ως ομάδα, πράγμα που μέχρι και το Suicide Squad είχε καταφέρει.  Τον κακό της ταινίας και όλο το σχέδιο του δε θα το σχολιάσω εκτενώς  κυρίως για να μην κάνω spoiler. Απλά θα πω, ότι με τις ατάκες του μου θύμισε κακό από παιδικό cartoon, καθώς και ότι το μεγάλο σχέδιο του είχε κενά  που δεν εξηγήθηκαν ποτέ και οι σεναριογράφοι νόμιζαν ότι τα έσωσαν με ένα φθηνό exposition.  Μας αξίζει κάτι περισσότερο από αυτό.

Για να κλείσω ξέρω ότι πολλοί θα διαμαρτυρηθούν,  θα με πουν κακοπροαίρετη, ότι κρίνω άτοπα και αυστηρά μια superhero ταινία,ότι δεν κάνω κριτική αλλά diss. Υπάρχουμε όμως κάποιοι που πλέον δεν μας αρκεί αυτή  η χιλιοχρησιμοποιημένη συνταγή.  Θέλουμε ό,τι θέλουμε και σε οποιαδήποτε άλλη ταινία.  Σκηνοθεσία που έστω να μην κουράζει, ανάπτυξη  χαρακτήρων και πλοκή χωρίς κοιλιές.  Αν δεν μπορείς να κάνεις αυτά σωστά, τουλάχιστον κάνε ο,τι κάνει η Marvel. Δώσε γαμάτες σκηνές δράσης. Γιατί και το Guardians of the Galaxy 2 δεν είχε τίποτα καινοτόμο, αλλά ήταν διασκεδαστικό.

Με βαριά καρδιά θα πω ότι δύσκολα θα ξαναδώσω ευκαιρία στη DC στο cinema, εκτός και αν επιτέλους βρει και θεμελιώσει ένα δικό της χαρακτήρα στις ταινίες και να μην δίνει κάτι πρόχειρο και τυποποιημένο.

 

By Έμιλυ Ντάνου

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Κινηματογραφος, Τεχνες, 0 comments
Iron Maiden και Judas Priest στην Ελλάδα.

Iron Maiden και Judas Priest στην Ελλάδα.

Όπως όλοι οι λάτρεις των συναυλιών, έτσι και εγώ, περίμενα να ανακοινωθούν  τα ονόματα που θα έρθουν στο φετινό Rockwave Festival, αυτό το καλοκαίρι στη Μαλακάσα. Οι προσδοκίες  ήταν μεγάλες, λόγω των μεγάλων ονομάτων που ακούστηκαν ( METALLICA, Scorpions, Iron Maiden), αλλά και της συναυλίας που μας χάρισαν τον περασμένο Ιούλιο οι Placebo, στα πλαίσια πάλι του Rockwave, μία συναυλία που είχα την τιμή να απολαύσω.

Και φτάσαμε στην ημέρα της ανακοίνωσης!

Ήμουν απόλυτα σίγουρος, ότι φέτος θα ήταν η στιγμή που θα κυριαρχούσε η metal μουσική στη χώρα για να δώσει τη δική της παράσταση σε ένα κοινό που διψάει γι’αυτήν. Και ποιοι είναι πιο κατάλληλοι για αυτή τη παράσταση από τους  Ιron Maiden και τους  Judas Priest; Δύο συγκροτήματα-θρύλοι της metal μουσικής σκηνής έρχονται για να ξεσηκώσουν το ελληνικό κοινό.

Οι  Iron Maiden, στα πλαίσια της περιοδείας τους, την Legacy Of The Beast World Tour,  σε όλη την Ευρώπη, την  Παρασκευή 20 Ιουλίου θα μας χαρίσουν ένα ανεπανάληπτο show, που θα μας μας μείνει αξέχαστο. Το όνομα της περιοδείας των Iron Maiden είναι εμπνευσμένο από το ομότιτλο mobile game τους και από το κόμικ τους. Η περιοδεία θα περιλαμβάνει τραγούδια από τα 80’s και από το τελευταίο τους δίσκο, καθώς και πολλές άλλες συναρπαστικές εκπλήξεις, δημιουργώντας μία ατμόσφαιρα φαντασμαγορική για τα ελληνικά δεδομένα. Να σημειωθεί ότι η περιοδεία θα ξεκινήσει από το Ταλίν της Εσθονίας στις  26 Μαΐου και θα τελειώσει στις 10 Αυγούστου στο Λονδίνο.

Μία μέρα πριν τους Ιron Maiden, στις 19 Ιουλίου, θα απολαύσουμε τους  Judas Priest. Tην μπάντα από το Μπέρμιγχαμ, που κρατάει ψηλά την σημαία της heavy metal  μουσικής για πάνω από 40 χρόνια, οι οποίοι έχουν μεγάλο κοινό στην Ελλάδα και αυτό αποδεικνύεται από τις  προηγούμενες εμφανίσεις τους.  Επιπλέον, αναμένεται και η κυκλοφορία του νέου άλμπουμ των  Judas Priest, με τίτλο ‘’FIREPOWER’’ για τον οποίο δεν έχει οριστεί ακριβής ημερομηνία, αλλά ενδέχεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2018. Υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες για την εμφάνιση τους, καθώς έχουν βραβευθεί με πάρα πολλά βραβεία, με κορυφαίο το  Grammy για την  ‘’ Best Metal Performance’’. Αν είσαι  λάτρης της metal μουσικής σκηνής δεν έχεις δικαιολογία να λείπεις  από  2 παραστάσεις που θα γράψουν ιστορία και θα μνημονεύονται για πολλά χρόνια.

Γυρίστε τα ρολόγια σας, λοιπόν, στις 19 και 20 Ιουλίου και απολαύστε τους.

Εγώ θα το κάνω σίγουρα. 

By Νίκος Μπαζάκας

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Εκδηλωσεις, 0 comments
Το τελευταίο Σημείωμα | Από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στις καρδιές μας

Το τελευταίο Σημείωμα | Από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στις καρδιές μας

Παρόλο που η Νεότερη Ελληνική Ιστορία είναι από τις μεγαλύτερές μου αγάπες ποτέ δεν ήμουν υπέρ των ιστορικών ταινιών. Θεωρούσα πως τίποτα δε μπορεί να σε κάνει να κατανοήσεις καλύτερα τα γεγονότα παρά μόνο το πολύ διάβασμα (ναι, μιλάς με μια βιβλιοφάγο). Αν με ρωτήσεις σήμερα, η άποψη μου είναι πλέον εντελώς διαφορετική. Κι αυτό γιατί μια ξαφνική βόλτα στο σινεμά μπορεί να σου προσφέρει μοναδικές συγκινήσεις.

«Το τελευταίο σημείωμα» αποτελεί, δίχως αμφιβολία, το τελευταίο αριστούργημα του Παντελή Βούλγαρη. Μία ταινία φόρο τιμής στους 200 της Καισαριανής, που εκτελέστηκαν την 1η Μαΐου 1944 από δυνάμεις της Κατοχής, ως αντίποινα για τη δολοφονία τεσσάρων Γερμανών αξιωματικών.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του κουμουνιστή και συνδικαλιστή Ναπολέοντα Σουκατζίδη, ο οποίος συνελήφθη από το καθεστώς Μεταξά, εξορίστηκε και κατέληξε στις φυλακές της Ακροναυπλίας, απ όπου και παραδόθηκε στους Γερμανούς μαζί με εκατοντάδες πολιτικούς κρατούμενους. Από την πρώτη κιόλας σκηνή ορίζεται ως χώρος δράσης το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, οπού ο Σουκατζίδης ασκεί χρέη διερμηνέα για τον διοικητή του και υπολοχαγό των SS , Κάρλ Φίσερ. Παράλληλα παρουσιάζονται  πτυχές της καθημερινής ζωής των τροφίμων της φυλακής ως και την κορύφωση του δράματος, την εκτέλεση τους στην Καισαριανή.

Σχεδόν μαγικό θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τον τρόπο της Ιωάννας Καρυστιάνη και του Παντελή Βούλγαρη να δομούν ολοκληρωμένες ηθικά οντότητες. Αναφορά γίνεται στη ζωή όλων των χαρακτήρων ,με τρόπο διαφορετικό αλλά πάντα με τον ίδιο σεβασμό, δίχως ο ένας να επισκιάζει τον άλλον. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι δυσκολίες που υφίστανται όλοι οι κρατούμενοι των φυλακών, γυναίκες και άντρες. Ο εγκλεισμός τους φαντάζει ανούσιος μπροστά στα βασανιστήρια και στις ανακρίσεις . Όλοι τους τραγικά πρόσωπα, άτομα που τους στέρησαν τις οικογένειές τους, την καθημερινότητά τους, τη ζωή τους. Κι όμως, μέσα στις δυσκολίες και τον πόνο, βρίσκουν δύναμη να δημιουργήσουν μια νέα καθημερινότητα μέσα στους θαλάμους τους, γίνονται όλοι μαζί μια μεγάλη οικογένεια.

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που ο πρωταγωνιστής νιώθει εγκλωβισμένος , καθώς λόγω της θέσης του επιβάλλεται να παρίσταται κατά κύριο λόγω σε ανακρίσεις ομοεθνών του. Έρχεται σε σύγκρουση με τους δικούς του ανθρώπους, αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην θέληση του για ζωή και την αγάπη του για την πατρίδα και τις προσωπικές του ιδεολογίες. Τραγικό πρόσωπο θεωρείται και  ο  Γερμανός διοικητής του στρατοπέδου, καθώς κατακλύζεται από αντιφατικά συναισθήματα για τον τελευταίο. Τον παίρνει μαζί του σε εκδρομές, συζητά μαζί του και υπολογίζει αρκετές φορές την άποψη του. Μάλιστα είναι πρόθυμος να του σώσει τη ζωή καθώς  φροντίζει για τη φυγή του Ναπολέοντα μαζί με τη μνηστή του στη Γερμανία. Παρόλα αυτά δε διστάζει όχι μόνο να τον απειλήσει αλλά και να τον τιμωρήσει , όταν εκείνος του μιλάει ειλικρινά και χωρίς δουλοπρέπεια. Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για μια έντονη αλλά και  ταυτόχρονα διαταραγμένη συναισθηματικά σχέση, η οποία εξελίσσεται ανάμεσα σε δύο εντελώς αντίθετους κόσμους, πολιτικά, πολιτιστικά αλλά και ψυχολογικά.

Η λέξη «εκπληκτικές» είναι μόνο λίγο για να χαρακτηρίσει κανείς τις ερμηνείες όλων των ηθοποιών. Ακόμη και σε σκηνές δίχως λόγια, η παρουσία τους στο χώρο αρκεί για να γεμίσει  ολόκληρο το πλάνο. Μόνο και με το βλέμμα τους καταφέρνουν να εκφράσουν συναισθήματα που τα λόγια δε μπορούν καν να πλησιάσουν. Ωστόσο δε θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να παραλείψω την ερμηνεία  τριών ηθοποιών που ξεχώρισαν λίγο παραπάνω στα μάτια μου. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, Ανδρέας Κωσταντίνου, κερδίζει αμέσως τον θεατή με την λιτή  αλλά ταυτόχρονα άρτια ερμηνεία του. Η ηρεμία που τον διακατέχει, ακόμη και στις πιο κρίσιμες σκηνές είναι τρομακτική. Δε σταματά ποτέ να είναι αγέρωχος αλλά την ίδια στιγμή πράος. Δείχνει να μη τον κατακλύζει ποτέ ο φόβος του θανάτου, όσο κι αν τον πλησιάζει. Ένας πραγματικός ήρωας. Από την αντίθετη πλευρά συναντά κανείς τον εσωτερικά ταραγμένο Φίσερ, που φαίνεται να μη μπορεί να διαχειριστεί τα αντιφατικά συναισθήματα  του και να διαχειριστεί την περίεργη αυτή «φιλία ». Μία καθηλωτική ερμηνεία του καταξιωμένου Αντρέ Χένικε, που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο, ειδικά στις τελευταίες σκηνές, όπου φαίνεται να αναγνωρίζει και να σέβεται τη θυσία των 200 αντρών. Τέλος στήριγμα όλων μέσα στο θάλαμο ο Τάσος Δήμας,  ο οποίος συγκινεί με τη δύναμη ψυχής να τους αγκαλιάζει όλους σαν παιδιά του, καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου.

Για το τέλος άφησα την καλύτερη και πιο καλοσκηνοθετημένη  σκηνή της ταινίας. Ένα αποχαιρετιστήριο και βαθιά ανθρώπινο γλέντι την τελευταία μέρα της ζωής τους, την προσωπική τους νίκη απέναντι στο θάνατο. Μια άρτια δομημένη σκηνή που ενώνει όλο τον Ελληνισμό, από τον Πόντο ως την Κρήτη, με τα συναισθήματα να σε κατακλύζουν.

Το «Τελευταίο Σημείωμα» δε σου προσφέρει μόνο με τον πιο άμεσο τρόπο ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα  της ελληνικής ιστορίας, που ίσως, δυστυχώς, να μην είναι γνωστό σε όλους αλλά παράλληλα σου μεταδίδει μια απερίγραπτη δύναμη να συνεχίσεις παρά τις δυσκολίες. Μια εξαιρετική συνεργασία που κάνει και τους πιο δυνατούς να λυγίσουν.

By Σταυριάννα Δεδικούση

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Κινηματογραφος, Τεχνες, 0 comments
(Μήπως) Να σου πω μια ιστορία (;)

(Μήπως) Να σου πω μια ιστορία (;)

Ο Χόρχε Μπουκάι γεννήθηκε το 1949 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Γιατρός και ψυχοθεραπευτής της σχολής Γκεστάλτ, ειδικεύτηκε στη θεραπεία των νοητικών ασθενειών.  Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τη συγγραφή, είδε περισσότερα από δώδεκα βιβλία του να μεταφράζονται σε -τουλάχιστον- είκοσι μία γλώσσες και να τοποθετούνται πρώτα στις λίστες των ευπώλητων κάθε χώρας. Το “Να σου πω μια ιστορία” κυκλοφόρησε το 2008 από τις εκδόσεις opera είναι ένα από αυτά τα έργα.

“Αυτές οι ιστορίες γράφτηκαν

για να δείξουν ένα δρόμο.

Να βρεθεί το διαμάντι που κρύβεται μέσα τους,

είναι δουλειά του καθενός από εμάς.”

Ο νεαρός φοιτητής Ντεμιάν, στην προσπάθειά του να ανακαλύψει τον εαυτό του, έχει δοκιμάσει διάφορες μεθόδους και σχολές ψυχοθεραπείας. Δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα. Αυτή τη φορά, με προτροπή της φίλης του Κλαούντια, χτυπάει διστακτικά την πόρτα του ιατρείου του Χόρχε, του “Χοντρού”,όπως θα τον αποκαλεί.

Ο “λίγο περίεργος” θεραπευτής τού προσφέρει μάτε σ’ ένα ζεστό και απεριποίητο χώρο, που δε θύμιζε σε τίποτα ιατρείο.Ο Ντεμιάν παίρνει το λόγο και αποκαλύπτει τις αδυναμίες του, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει σε κάθε είδους σχέση που υπάρχει στη ζωή του, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως μάλλον το πρόβλημα είναι δικό του. Τότε για πρώτη φορά ο Χοντρός θα του πει μια ιστορία.

Αυτός θα είναι και ο τρόπος με τον οποίο θα βοηθήσει τον Ντεμιάν να αναγνωρίσει και διαχειριστεί τα αδιέξοδά του. Σε κάθε περίσταση ο Χόρχε θα αποκρίνεται με μύθους, παραβολές, παραμύθια, έξυπνες φράσεις κι επιτυχημένες μεταφορές. “Όπως έλεγε, ο μόνος τρόπος να κατανοήσεις ένα συμβάν χωρίς να το εξηγήσεις άμεσα, είναι μέσω μιας εσωτερικής συμβολικής αναπαράστασης του γεγονότος. Ένας μύθος, ένα παραμύθι ή ένα ανέκδοτο μπορεί να αποτυπωθεί στη μνήμη εκατό φορές πιο ανεξίτηλα από χίλιες θεωρητικές εξηγήσεις, ψυχαναλυτικές ερμηνείες ή επιχειρήματα”.

Οι ιστορίες του Χόρχε, αντλημένες από τη λαϊκή προφορική παράδοση ή απευθείας από τη φαντασία του,  δεν αποτελούν έτοιμες λύσεις και θεωρίες ευτυχίας. Προσπαθούν να  καθοδηγήσουν τον νεαρό φοιτητή στο σημείο όπου θα μπορέσει να διακρίνει τις εσωτερικές του αντιφάσεις και αδυναμίες, θα τού θέσουν ερωτήματα αιώνια και καθολικά σχετικά με την αλήθεια, τους άλλους, τον εσώτερο εαυτό του. Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι κάθε φορά μια νέα άσκηση, μια δύσκολη πρόκληση.

Η πρόκληση για απαντήσεις, ή έστω για προβληματισμό και ενδοσκόπηση, απευθύνεται και στον αναγνώστη. Διαβάζοντας τα πολύ μικρά διηγήματα του Μπουκάι, θα αντικρίσουμε συχνά κομμάτια του δικού μας ψυχισμού στο Ντεμιάν, θα ταυτιστούμε με τις αγωνίες και τις ανασφάλειές του και ανυπόμονα θα διαβάσουμε την ιστορία που έχει να πει και σ’εμάς ο Χοντρός.

Η αμεσότητα της γραφής του Μπουκάι είναι τέτοια, που οι αφηγήσεις του θα θυμίσουν αυτές που μάς έλεγαν ο παππούς και η γιαγιά όσο εμείς τους ακούγαμε ίσως μόνο από αγάπη, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε το διδακτικό μήνυμα. Μπορεί και να μην είχαμε ανάγκη τότε να το αντιληφθούμε.  Τώρα, διαβάζοντας το βιβλίο, είμαι σίγουρη ότι θα δημιουργηθεί και σ’εσάς η επιθυμία και η ευχή να μπορούσατε να αποστηθίσετε κάθε ιστορία του Χοντρού, να την έχετε εύκαιρη όταν τη χρειαστείτε,ώστε να την υπενθυμίσετε στον εαυτό σας ή -κυρίως- να την αφηγηθείτε σε έναν δικό σας άνθρωπο μόλις δείτε πως το έχει ανάγκη.

Μήπως να σου πω μια ιστορία;

Δεν μπορώ να σας αφήσω χωρίς ένα μικρό απόσπασμα. Ακολουθεί περίληψη ενός διηγήματος, καθώς δεν μπορώ να το παραθέσω αυτολεξεί, ελπίζω όμως να καταλάβετε τι συμβαίνει στα παραμύθια του Χόρχε.

{Ακούστε και αυτό, καθώς το διαβάζετε. Μια ιστορία έχει να αφηγηθεί και ο Cohen. Δεν την έχω καταλάβει πολύ καλά, εύχομαι όμως να κατάφερε να την πει. (Να σημειώσω παρακαλώ -για να μην καίγομαι μόνη μου – ότι το έχουν διασκευάσει οι Tori Amos, Damien Rice ΚΑΙ Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Ηρεμώ.)}

Ο Χόρχε και ο Ντεμιάν συζητούν για την ειλικρίνεια και ο Χόρχε προσπαθεί να καταδείξει στον νεαρό φοιτητή ότι ανάμεσα στο “είμαι ειλικρινής” και στο “είμαι απόλυτα ανοιχτός” υπάρχει σημαντική διαφορά. “Είμαι ανοιχτός σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα κρυφό σημείο μέσα μου, κανένα σημείο όπου να απαγορεύεται η είσοδος. Η ειλικρίνεια είναι κάτι λιγότερο. Σημαίνει: ‘ό,τι σου λέω είναι αλήθεια. Τουλάχιστον αλήθεια για εμένα. Δηλαδή, δε σου λέω ψέματα.’ Να σου πω μια ιστορία;”

Και η αφήγηση ξεκινά. Αφορά έναν άρχοντα μιας μακρινής χώρας, απάνθρωπο και σκληρό. Μια μέρα ο ιερέας του χωριού, που αφιέρωνε τη ζωή του για να βοηθάει τους συγχωριανούς του, τούς συγκέντρωσε και τους υπέδειξε την ανάγκη να αντιδράσουν και να ελευθερώσουν το χωριό τους από τον τύραννο. Εκείνοι φυσικά τον υπάκουσαν με αγάπη και σεβασμό. 

Έφτασαν τα γενέθλια του αφέντη και διατάχθηκε όλοι να γονατίζουν και να προσκυνούν στο πέρασμά του. Ένας νέος παράκουσε την εντολή και εξαγρίωσε τον αφέντη, ο οποίος φυσικά αποφάσισε να τον καταδικάσει σε θάνατο, αφού ο νέος δεν έδειξε μεταμέλεια. Ξαφνικά όμως δεκάδες άνθρωποι άρχισαν να πλησιάζουν τον άρχοντα και να του ζητούν επίμονα να αποκεφαλίσει κι εκείνους. Αυτό που τον προβλημάτισε περισσότερο,όμως, ήταν ότι όλοι διεκδικούσαν την πρώτη θέση στη σειρά της εκτέλεσης.

Ο άρχοντας καλεί το σοφό ιερέα, θεωρώντας πως μπορεί να εξηγήσει το περίεργο αυτό περιστατικό. Εκείνος σιωπά. Ο άρχοντας αρχίζει να τον βασανίζει και καλεί τους μαθητές του, προκειμένου να εκβιάσει κι εκείνους για να του αποκαλύψουν το μυστικό. Ένας μαθητής λυγίζει στην εικόνα του βασανισμένου δασκάλου του (παρ’όλο που εκείνος τον διέταζε να μην πει λέξη!) και αποκαλύπτει στον αφέντη πως ο πρώτος άνθρωπος που θα σκοτωθεί εκείνη την ημέρα, μετά τη δύση του ηλίου, θα κερδίσει την αθανασία, σύμφωνα με τις Γραφές. Ο τύραννος, που το μόνο που φοβόταν ήταν ο θάνατος, υπέγραψε τη δική του εκτέλεση, κι έτσι το χωριό κέρδισε την ελεύθερη και ειρηνική ζωή του.

“Ντεμιάν, γιατί ο άρχοντας φεουδάρχης πίστεψε ένα τέτοιο ψέμα; Γιατί έφτασε να διατάξει το δικό του θάνατο, με μία ιστορία που του έλεγαν οι εχθροί του; Γιατί έπεσε στην παγίδα του δασκάλου; Μία είναι η απάντηση:

ΓΙΑΤΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΙ.

Ήθελε να πιστέψει ότι ήταν αλήθεια. Κι αυτό, Ντεμιάν, είναι από τα πιο απίστευτα ισχυρά κίνητρα που έχω δει στη ζωή μου. Πιστεύουμε ορισμένα ψέματα για διάφορους λόγους, όμως, προπαντός, τα πιστεύουμε επειδή θέλουμε να τα πιστέψουμε.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ

ΝΑ ΕΞΑΠΑΤΗΘΕΙ,

ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΤΟ ΨΕΜΑ

ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΤΟΥ .

 

Μέχρι το επόμενο ραντεβού μας εδώ, στη λογοτεχνική γωνιά του blog μας, να είστε ήρεμοι και χαμογελαστοί.

 

By  Λέιλα Ανδριώτη

Posted by InfinityGreeceBloggers in Λογοτεχνια, Τεχνες, 0 comments
Εθισμένη στην προσοχή σας (Ένα μήνυμα για την εποχή μας)

Εθισμένη στην προσοχή σας (Ένα μήνυμα για την εποχή μας)

Και επειδή δεν μπορώ να φωνάξω πόσο απελπισμένα επιθυμώ την προσοχή σας, προτιμώ να την τραβάω. Έτσι, μπαίνω μέσα σε μια τεράστια βιτρίνα που είναι σε κοινή θέα, έτσι μου έχουν πει. Αυτοί με βλέπουν εγώ όμως όχι. Το μόνο που βλέπω είναι και άλλες βιτρίνες γύρω μου που μέσα τους έχουν άλλους ανθρώπους. Κι όλοι εμείς σ’αυτές τις βιτρίνες γινόμαστε αντικείμενα από αυτά που θαυμάζεις και θέλεις με όλη σου την καρδιά να έχεις. Αντικείμενα που ακολουθούν το ένα μετά το άλλο ευλαβικά. Αλλά, επειδή εγώ αντικείμενο από την φύση μου δεν είμαι… προσπαθώ, προσπαθώ πολύ να μοιάζω με τα υπόλοιπα που η γενιά μου θαυμάζει.

Έτσι, πασαλείβω τα μούτρα μου με μπογιές, βάζω γωνίες στο πρόσωπο μου εκεί που δεν υπάρχουν και γεμίζω τα φρύδια μου με μολύβια. Φουσκώνω τους κοιλιακούς μου, μακραίνω τα μαλλιά μου και γεμίζω το κορμί μου με επίπονες ζωγραφιές. Φοράω ασφυχτικά, άβολα ρούχα και χτίζω τα νύχια μου για να τα κάνω μακρύτερα, πιο γυναικεία, πιέζω τα πόδια μου μέσα σε ψηλοτάκουνα γοβάκια και βαραίνω τα μάτια μου με ψεύτικες βλεφαρίδες. Τι; Μην μου πείτε ότι δεν υποψιαστήκατε ποτέ τις αλήθειες που αποκάλυψα. Μην υποκρίνεστε πως αηδιάζετε με την ψεύτικη ομορφιά μου, γιατί όσο κάνατε πως δεν το γνωρίζατε κατάφερα να κάνω τα κεφάλια σας να είναι στραμμένα σ’εμένα και εγώ είχα την προσοχή που επιδίωκα. Γι’ αυτό σας ευχαριστώ. Ευχαριστώ που βοηθάτε στη συνέχεια της αντικειμενοποίησης μας.

 

By Χριστίνα Καζαντζή

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments
Τορίνο: Στη σκιά του Μιλάνο

Τορίνο: Στη σκιά του Μιλάνο

26 Νοεμβρίου 2017, Θεσσαλονίκη.

Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν με αργό και σταθερό ρυθμό και ήδη πολλοί από εσάς κοιτάτε να φύγετε και να ξεφύγετε απ’ ό,τι σας βαραίνει. Έτσι λοιπόν δεν είναι λίγοι αυτοί που καθημερινά μπαίνουν στο διαδίκτυο ψάχνοντας υπομονετικά, αεροπορικά εισιτήρια και συγκρίνοντας διάφορους προορισμούς με μοναδικό σκοπό να καταλήξουν σ’ έναν. Το infinitygreece από δω και πέρα  θα φιλοξενεί στις στήλες του μια καινούρια θεματική που θα αφορά τα ταξίδια.

 

Τα τελευταία τρία χρόνια, αυτό που έχω κάνει αρκετά στη ζωή μου και τα περισσότερα λεφτά που έχω ξοδέψει είναι σε διάφορα ταξίδια και εκδρομές. Τα κριτήρια συνήθως που επιλέγω έναν προορισμό είναι κυρίως ποδοσφαιρικά. Τι εννοώ μ’ αυτό; Διαλέγω να πηγαίνω σε χώρες, πόλεις όπου η ποδοσφαιρική δραστηριότητα είναι έντονη. Ομάδες, σπουδαία γήπεδα, μεγάλοι ποδοσφαιριστές και ανατριχιαστικές ατμόσφαιρες. Το τελευταίο ταξίδι που έκανα λοιπόν συνέβη πριν από 2 μήνες περίπου. Ήταν στην γειτονική Ιταλία και το γκρίζο, βιομηχανικό αλλά πάνω απ’ όλα ζωντανό Τορίνο.

Το Τορίνο βρίσκεται βόρεια της ‘’μπότας’,’ κοντά στις συνήθως χιονισμένες Άλπεις και είναι πρωτεύουσα της  επαρχίας Πεδεμόντιο. Χτισμένη στις όχθες του Πάδο, κατοικείται από 905.000 κατοίκους και βρίσκεται 1 ώρα και κάτι μακριά από την Λομβαρδία και το επιβλητικό Μιλάνο. Επειδή δεν υπάρχουν απευθείας πτήσεις από τον ελλαδικό χώρο προς το Τορίνο, μπορείς να πετάξεις για Μιλάνο και από εκεί με 12 ευρώ στην Trenitalia και σε 1:30 ώρα  να είσαι στην Porta Nuova την στάση της πόλης.

 

Τι μπορείς να επισκεφτείς; Μουσεία μοντέρνας τέχνης, το μουσείο κινηματογράφου, το άκρως ανακαινισμένο μουσείο της Φίατ, το Ντουόμο της πόλης το οποίο φιλοξενεί το ιερό σάβανο του Ιησού, με το οποίο τυλίχτηκε όταν αποκαθηλώθηκε από τον σταυρό. Τέλος την τιμητική του έχει το Αιγυπτιακό μουσείο Σαμπάουντα ,που θεωρείται το τρίτο πιο σημαντικό έκθεμα της Αιγύπτου,  το Βρετανικό και το μουσείο στο Κάϊρο.

Και αφού ανέφερα όλα τα προηγούμενα και έπραξα το καθήκον ήρθε η ώρα να σας μαρτυρήσω το πραγματικό λόγο που οφείλεις να επισκεφθείς το Τορίνο. Αν αγαπάς το ποδόσφαιρο και θέλεις να είσαι ένας φίλαθλος που σέβεται τον εαυτό του έχεις το καθήκον να ταξιδέψεις στον Ιταλικό βορρά και να δεις από κοντά την Μεγάλη κυρία του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, τη Γιουβέντους

Ένας από τους ιστορικότερους συλλόγους σε Ιταλία και Ευρώπη της οποίας τη φανέλα έχουν φορέσει παίκτες όπως ο Πλατινί, ο Ζιντάν, ο Ντελ Πιέρο, ο Μπουφόν και άλλοι σπουδαίοι, αν τους γράψω θα σε κουράσω και δε θέλω εδώ που φτάσαμε.

Η Γιούβε αγωνίζεται από τη σεζόν 2011-2012 στο νέο στολίδι της πόλης του Juventus Stadium το οποίο από το περασμένο καλοκαίρι μετονομάστηκε σε Allianz Stadium. Πριν αγωνιζόταν στο ιστορικό Delle Alpi.

Πως μπορείς να παρακολουθήσεις έναν αγώνα των μπιανκονέρι; Απλό, τα εισιτήρια  γίνονται διαθέσιμα 15 μέρες πριν από τους ορισμένους αγώνες. Ωστόσο θα πρέπει να βρίσκεσαι σε εγρήγορση  διότι η ζήτηση είναι μεγάλη και τα εισιτήρια κάνουν φτερά. Να σημειώσω το γεγονός ότι το συγκεκριμένο γήπεδο θεωρείται από τα πιο ακριβά στην Ιταλία. Για να μιλήσουμε με απτά παραδείγματα και για να έχεις μια ιδέα αγαπητέ αναγνώστη, οι τιμές στα μαγικά χαρτάκια για έναν αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ κυμαίνονται από 35 έως 150 ευρώ. Όσα και να πληρώσεις όταν μπεις στο γήπεδο και αντικρίσεις αυτή την ατμόσφαιρα που έχουν στήσει οι τιφόζοι της Γιούβε, λησμονείς γρήγορα τα χρήματα που δαπάνησες.

 

 

By Θανάσης Παρασχούδης

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Ταξιδια, 0 comments
Αγαπημένα πρόσωπα και αγαπημένες ταινίες

Αγαπημένα πρόσωπα και αγαπημένες ταινίες

Στο προηγούμενο άρθρο μου σου είπα για την ομάδα μου, την Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Αλεξανδρούπολης. Αν το έχεις διαβάσει θα έχεις καταλάβει πόσο χαίρομαι που είμαι μέλος αυτής της ομάδας. Από την άλλη ,όμως, έχω ακούσει πολλά σχόλια για αυτή την ενασχόληση μου όπως ότι προβάλλουμε μόνο «κουλτουριάρικες» ταινίες, παλιές, ασπρόμαυρες και γενικά ταινίες που είναι πιο «βαριές» και δυσνόητες. Δεν σου κρύβω ότι πολλές φορές αναρωτιόμασταν αν πρέπει να αλλάξουμε το ύφος μας σαν ομάδα και να επιλέγουμε πιο εμπορικές ταινίες. Όλα αυτά με έκαναν να σκεφτώ γιατί μια ταινία θεωρείται καλή ενώ μια άλλη όχι. Γιατί το Fast & Furious και το Notebook είναι κατώτερα ,στα μάτια αρκετών σινεφίλ, από το Mulholland Drive και την Έβδομη Σφραγίδα.

Η απάντηση, για μένα, είναι μια. Η περιγραφή. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να διαλέξεις ταινία από το να ακούσεις κάποιον που είναι θαυμαστής της να σου την περιγράφει. Είτε ακούς κάποιον να σου περιγράφει το Fast & Furious, είτε ακούς κάποιον να σου περιγράφει το Brief Encounter, ο τρόπος που θα σου το περιγράψει αρκεί για να σε πείσει να το δεις, να το προτείνεις και να γίνει μια από τις δικές σου αγαπημένες ταινίες. Γιατί αυτό το άτομο έχει δει την ταινία, έχει ερωτευτεί τον πρωταγωνιστή, έχει ταυτιστεί με κάποιο quote και τώρα θέλει να μεταφέρει αυτά τα συναισθήματα και σε σένα. Θέλει να σε κάνει να πιστέψεις ότι είναι μια καλή ταινία και ότι, προφανώς, πρέπει να την δεις. Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτών των σκέψεων μου ένα βράδυ που έβρεχε στη μακρινή Αλεξανδρούπολη, αποφάσισα να ζητήσω από τα δικά μου αγαπημένα άτομα να μου πουν για την αγαπημένη τους ταινία και να με πείσουν να γίνει η δική μου αγαπημένη ταινία.

 

Τάσος: The Fountain (2006) Darren Aronofsky

Σπειροειδή πλάνα, κοντινό στα μάτια και πλάνα συμμετρίας είναι χαρακτηριστικά ενός σκηνοθέτη που μέχρι και σήμερα διχάζει κριτικούς και κοινό. Χρώματα στους τόνους του καφέ και κίτρινου και μια ιστορία στα πλαίσια πραγματικότητας, επιστημονικής φαντασίας και πνευματικότητας σε καθηλώνουν. Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες γιατί είναι δύσκολο να την εκτιμήσεις και να της δώσεις την προσοχή που χρειάζεται. Την είδα αρκετές φορές και κάθε φορά ανακαλύπτω και κάτι καινούργιο. Συναισθήματα αγάπης, τρυφερότητας, υπομονής, επιμονής και ανάγκης  για να κρατήσεις τους δικούς σου ανθρώπους κοντά έρχονται σε αντίθεση με συναισθήματα οργής, ματαιοδοξίας, πένθους και θανάτου. Μια παρεξηγημένη ταινία που τη βρήκα τυχαία και με κάνει να σκέφτομαι πόσα παρεξηγημένα πράγματα στη ζωή απλά χρειάζονται λίγη προσοχή. Είναι η καλύτερη συντροφιά που μπορώ να βρω όταν δεν είμαι στα καλύτερα μου με ένα μοναδικό και σαγηνευτικό soundtrack που με αγγίζει βαθιά κάθε φορά. Ένα quote από την ίδια την ταινία που θα ήθελα ο ίδιος να το αφιερώσω σε αυτήν γιατί κάθε φορά που την βλέπω τη συνδέω με διαφορετικές αναμνήσεις, μου δημιουργεί νέες και με τραβά μαζί της στον χρόνο.

 

 

Παύλος: Swiss Army Man (2016), Dan Kwan & Daniel Scheinert

 

Ιδιαίτερο. Εκκεντρικό. Ανθρώπινο. Το Swiss Army Man το είδα τυχαία και το ερωτεύτηκα αυθόρμητα. Ίσως από τις πιο παράξενες ταινίες που έχω δει αλλά παράλληλα από αυτές που με έχουν αγγίξει περισσότερο. Εξαιρετικά πρωτότυπη και εθιστική μουσική, αναπάντεχα καλές ερμηνείες και ένα σενάριο που θα σε κάνεις να γελάς και να κλαίς ταυτόχρονα. Αν και είναι δύσκολο να την κατηγοριοποιήσεις, αυτή η ταινία θα χρησιμοποιήσει το εκκεντρικά κωμικό της στοιχείο και θα το μετατρέψει σε ένα κοινωνικό σχόλιο για θέματα όπως η αγάπη, η φιλία και η μοναξιά. Με τον μοναδικό της τρόπο, με έκανε να αναρωτηθώ και να στοχαστώ. Τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε; Ποιό είναι το νόημα των πράξεών μας;  Τι είναι η ζωή; Ένα πτώμα και ο φίλος του θα σε συνοδεύσουν στο πιο αστεία υπαρξιακό ταξίδι που έχεις πάει. Δώσε της την ευκαιρία και δες την μέχρι το τέλος. Θα σε επιβραβεύσει.

 

Νεφέλη: Before Sunrise

Ένα αγόρι. Ένα κορίτσι. Ένα τρένο και η Βιέννη…

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτή είναι όλη η ταινία με 9 λέξεις. Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται να ξέρεις και πολλά περισσότερα πριν την δεις. Το σενάριο αρκετά απλοϊκό, χωρίς ιδιαίτερα σύνθετη πλοκή, όλα κυλούν τόσο απλά και φυσικά που παρασύρεσαι από τις υπέροχες συζητήσεις των δυο αυτών άγνωστων ανθρώπων. Μιλούν για αγάπη, έρωτα, ποίηση, θρησκεία, ζωή, θάνατο και όλα μοιάζουν να είναι τόσο σωστά βαλμένα τη στιγμή που πρέπει, με τα λόγια που πρέπει, δημιουργώντας έτσι συνέχεια  μικρές στιγμές μαγείας. Πρόκειται, λοιπόν, για μια ταινία που βασίζεται αποκλειστικά στις ερμηνείες δυο εξαιρετικών ηθοποιών (Ethan Hawke & Julie Delpy) με φόντο την πανέμορφη Βιέννη. Το σίγουρο είναι ότι τελειώνοντας την ταινία σκέφτεσαι διάφορα για τη ζωή, την αγάπη, το αν υπάρχουν καρμικές σχέσεις, το αν όλα αυτά που μας συμβαίνουν είναι τυχαία ή το αν ό,τι κάνουμε στη ζωή μας το κάνουμε για να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο…

 

 

Ζωή: Μανταρίνια

Γεια, εγώ είμαι η Ζωή! Χαίρομαι που διαβάζεις την στήλη της φίλης μου και μπράβο σου γιατί αξίζει! Εγώ με τη σειρά μου θα σου προτείνω τα «Μανταρίνια» και όχι γιατί είναι η εποχή τους αλλά γιατί είναι η αντιπολεμική ταινία που με κέρδισε όσο καμία άλλη. Σε πολεμικό σκηνικό, η ιστορία ενός Εσθονού καλλιεργητή μανταρινιών που περιθάλπει με περίσσεια ανθρωπιά δύο βαριά τραυματισμένους από αντίπαλο στρατόπεδο θα σε συναρπάσει. Με τις συγκρούσεις ανάμεσα τους να εντείνονται όλο και περισσότερο, σε κάνει να αναρωτηθείς αν είναι περισσότερα αυτά που μας ενώνουν από αυτά που μας χωρίζουν. Ελπίζω να σε πείσω να τη δεις γιατί στην ΚΛΕΦΑ δύο χρόνια προσπαθώ, αλλά μάταια. Δεν τα παρατάω όμως και ελπίζω και εσύ όταν δεις το τόσο εξαιρετικό σενάριο όσο και την εκπληκτική σκηνοθεσία να συμφωνήσεις μαζί μου.

 

 

Αυτά είναι μερικά από τα αγαπημένα μου πρόσωπα και αυτές είναι οι αγαπημένες τους ταινίες. Εμένα με έπεισαν. Εσένα;

 

By Φρόσω Χαλκίδου

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Κινηματογραφος, Τεχνες, 0 comments
Passengers.

Passengers.

Κάτι καινούριο έρχεται να ταράξει τα νερά της Θεσσαλονίκης. Ο λόγος για τη νέα ομάδα των Passengers. Πρόκειται για μία ομάδα νέων, από φοιτητές για φοιτητές και όχι μόνο. Oι Passengers ξεκίνησαν με την προοπτική να δημιουργούν βίντεο, μέσω των οποίων θα αναδεικνύονται «κρυμμένοι θησαυροί» της Θεσσαλονίκης. Μέρη, τοπία, αξιοθέατα, μαγαζιά κλπ.

 

 

Στη συνέχεια μεγάλωσε η ιδέα, εξελίχθηκε το σχέδιο, με σκοπό να συμπεριληφθούν όλο και περισσότερες δραστηριότητες.

Στην ομάδα αυτή μπορείτε να βρείτε πλούσιο περιεχόμενο. Καταρχάς τα βίντεο που προαναφέρθηκαν, τα οποία αποτελούν την αρχική ιδέα. Σε αυτά έρχονται να προστεθουν άρθρα με θεματαλογιά σε μεγάλο εύρος. Όλο αυτό συμπληρώνεται με φωτογραφίες σε μορφή gallery, οι οποίες θα μπορούν να προέρχονται και από αναγνώστες ή φίλους της ομάδας που αγαπάνε τη φωτογραφία.

 

 

Δεν τελειώνει εδώ όμως!

Μέσα στη χρονιά θα ξεκινήσουν και διάφοροι διαγωνισμοί, πακέτα προσφορών σε όλων των ειδών τα καταστήματα. Ακόμα θα υπάρχουν ευκαιρίες για να αποκτήσετε έκπτωση σε μαγαζιά μέσω της ομάδας.

Το καλύτερο όμως τώρα έρχεται.

Πακέτα ταξιδιών! Ναι καλά κατάλαβες! Πακέτα ταξιδιών που δεν περιορίζονται μόνο σε εισιτήρια και διαμονή. Αλλά και σε δράσεις, δραστηριότητες, βόλτες, παιχνίδια και άλλα πολλά.

 

 

Για οτιδήποτε νεότερο, πληροφορίες κλπ, μπορείς να ανατρέξεις στο website : www.passengers.gr ή στο facebook: www.facebook.com/passengersgr.

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments