Μουσικη

Συνέντευξη Με Τους Paranoid Reverb

Συνέντευξη Με Τους Paranoid Reverb

Και κάπου εδώ οι συνεντεύξεις μας για τον Rocknall ολοκληρώνονται, με τους Πέτρο, Ξενοφών, Χρήστο, Τίμο και Κώστα ή αλλιώς Paranoid Reverb να αποτελούν το τελευταίο γκρουπ που συναντήσαμε. Με τους ίδιους να προσδιορίζουν τη μουσική τους γενικά ως heavy rock, το βράδυ του Σαββάτου θα μας παρουσιάσουν κάποιες διασκευές καθώς και δύο προσωπικά τραγούδια τους.

Αρχικά, πως γνωριστήκατε;

Πέτρος: Ήμουν στην ίδια σχολή με τον κιθαρίστα μας, τον Κώστα και μέσω αυτού ήρθε και ο Χρήστος. Είδαμε ότι ταιριάζουμε μουσικά και αποφασίσαμε να το δούμε λίγο πιο σοβαρά. Μετά, μέσω του Κώστα γνωρίσαμε και τον Τίμο και στη συνέχεια, παρόλο που είχαμε αρκετά προβλήματα σχετικά με τη σύνθεση της μπάντας ήρθε και ο Ξενοφών και κάπως έτσι ξεκίνησε το γκρουπ μας.

Από πού προήλθε το όνομα της μπάντας σας;

Χρήστος: Το να βρούμε το όνομα του γκρουπ μας ήταν μια δύσκολη διαδικασία. Η ιδέα μου ήρθε ξαφνικά μια μέρα, καθώς περπατούσα στον δρόμο και σκεφτόμουν διάφορα χαρακτηριστικά που έχει ο καθένας από μας. Reverb σημαίνει αντήχηση και το συνέδεσα με το Paranoid επειδή όταν παίζουμε μουσική, μας βγαίνει ένας άλλος εαυτός. Με άλλα λόγια είναι σαν να εκφράζεται ο καθένας στη δικιά του συχνότητα αλλά στο τέλος να δημιουργούμε κάτι συνολικό. Επιπλέον η όλη ιδέα άρεσε πολύ στα παιδιά από την πρώτη στιγμή.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;

Τίμος: Για μένα σίγουρα οι Red Hot Chili Peppers.Έχω εισπράξει πολλά μουσικά ερεθίσματα από τον μπασίστα και τον κιθαρίστα τους.

Ξενοφών: Εμένα με έχουν εμπνεύσει όλα τα είδη της μουσικής. Ανάλογα με τη διάθεσή μου ακούω και την αντίστοιχη μουσική και πάντα παίρνω κάτι και το ενσωματώνω στη μουσική μου.

Κώστας: Beatles, ACDC, Led Zeppelin και γενικότερα το 70’s rock.

Πέτρος: Θα συμφωνήσω και εγώ με το 70’s rock και θα προσθέσω και τους Guns n Roses και τους Kyuss. Από την άλλη θαυμάζω πολύ και ελληνικές μπάντες όπως 1000mods, Planet of Zeus και Nightstalker. Είναι μπάντες που μας έδειξαν ότι κάτι γίνεται στην Ελλάδα και μας έκαναν να θέλουμε να μπούμε στην ίδια διαδικασία.

Χρήστος: Μου αρέσουν όλα τα είδη και προσπαθώ να μπαίνω στην ‘ψυχολογία’ της κάθε μουσικής. Τώρα αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιους θα έλεγα Depeche Mode, Disturbed, Muse, Audioslave και γενικότερα το 90’s rock.

Πώς θα περιγράφατε τη μπάντα σας με τρεις λέξεις;

Περίεργο, μυστήριο, αλλόκοτο.

Υπάρχει νευρικότητα πριν τις live εμφανίσεις σας και αν ναι, πως την αντιμετωπίζετε;

Τίμος: Ποτέ, κάνουμε πρόβες και έτσι είμαι σίγουρος για το αποτέλεσμα.

Πέτρος: Υπάρχει το άγχος του ενθουσιασμού, αλλά με το πρώτο τραγούδι μου φεύγει.

Χρήστος: Εγώ έχω λίγο άγχος την προηγούμενη μέρα, κυρίως όσον αφορά τη φωνή μου αλλά όταν βλέπω τα παιδιά όλα πηγαίνουν καλά.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στη μπάντα σας, τι θα ήταν αυτό;

Θα θέλαμε να είχε ο καθένας περισσότερο χρόνο, ώστε να μπορούμε να ασχολούμαστε περισσότερο με τη μουσική μας.

Αν ερχόταν ένα δισκογραφικό συμβόλαιο, θα αλλάζατε το στυλ σας για περισσότερα χρήματα και αναγνωρισιμότητα;

Ποτέ, ακόμη και αν μας έδιναν εκατομμύρια. Θέλουμε να εξωτερικεύουμε αυτό που νιώθουμε μέσα μας. Αν συνέβαινε αυτό, δε θα υπήρχαν οι Paranoid, η μπάντα μας θα διαλύονταν.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σας;

Θέλουμε απλά το κάθε κομμάτι να βγαίνει από την καρδιά μας. Με αυτό που κάνουμε, στοχεύουμε στο να δημιουργήσουμε τη δικιά μας ατμόσφαιρα, να μεταδώσουμε την ενέργειά μας και να εμπνεύσουμε τον κόσμο. Επιπλέον, θα θέλαμε να γυρίσουμε την Ευρώπη με το βαν και να παρουσιάζουμε τη δουλειά μας.

Τέλος, πως μπορούν οι φανς να έρθουν σε επαφή μαζί σας;

Μέσω της σελίδας μας στο facebook, Paranoid Reverb.


By Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

Posted by Blog in Blog, Εκδηλωσεις, Μουσικη, Συνεντευξεις, 0 comments
Συνέντευξη με τους Black Soul Choir

Συνέντευξη με τους Black Soul Choir

Οι συνεντεύξεις μας συνεχίζονται πυρετωδώς και αυτή τη φορά σειρά είχαν οι Black Soul Choir, οι οποίοι αποτελούνται από τον Ηλία, τον Κώστα, τον Παντελή και τον Θοδωρή, με τον τελευταίο να αντικαθιστά ένα μέλος από την επίσημη σύνθεση της μπάντας. Με τους ίδιους να αυτοπροσδιορίζονται ως alternative post rock group, oι Black Soul Choir διακρίνονται για την σκοτεινή, μελαγχολική αισθητική τους, κάτι το οποίο αντανακλάται φυσικά και στον ήχο τους, ενώ έχουν ήδη στο ενεργητικό τους μια σειρά από live εμφανίσεις καθώς και έναν προσωπικό δίσκο.

Αρχικά, πως ξεκίνησε η μπάντα;

Ηλίας: Ήμουν στο ίδιο ωδείο με τον ντράμερ μας, οπότε γνωριστήκαμε εκεί και αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα group. Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας ήρθαν μετά από ανταπόκριση σε σχετικές αγγελίες.

Πως εμπνευστήκατε το όνομα του group;

Κώστας: Είχαμε κάνει μεγάλες συζητήσεις σχετικά με το όνομα. Εγώ δεν ήμουν σύμφωνος ενώ ο Ηλίας επέμενε, καθώς ήταν η ιδέα και το όραμά του.
Ηλίας: Το Black Soul Choir είναι τραγούδι των 16 Horsepower και οι στίχοι του ταιριάζουν απόλυτα με το ύφος και τον ήχο της μπάντας μας, καθώς δεν υπάρχει τίποτα χαρούμενο σε αυτό. Έτσι λοιπόν ήταν η καλύτερη δυνατή επιλογή.

Πείτε μας δύο λόγια για τον δίσκο σας.

Κώστας: Είναι ένα album που χαρακτηρίζεται από ελαφριά μελαγχολία. Ηχητικά δεν υπάρχουν πολλές εκπλήξεις και εφέ, ο ήχος είναι απλός και σκοτεινός.
Ηλίας: Θα έλεγα ότι είναι ο ‘κλασικός πρώτος δίσκος’.

 

Με ποια θέματα ασχολείστε στιχουργικά;

Κώστας: Λογοτεχνία, νοσταλγία, μελαγχολία.
Ηλίας: Εγώ θα προσθέσω και το συναίσθημα, πάλι όμως στην πιο σκοτεινή εκδοχή του, όπως απώλεια, θλίψη, λύπη.

 

Η γλώσσα στην οποία εκφράζεστε είναι η αγγλική. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Το tempo στα κομμάτια μας είναι μέτριο προς γρήγορο και αυτό ταιριάζει καλύτερα στην αγγλική. Επιπλέον θεωρούμε πως είμαστε πολίτες του κόσμου και όχι της Ελλάδας, επομένως ταυτιζόμαστε περισσότερο με αυτή τη γλώσσα.

Ποια θεωρείτε πως ήταν η καλύτερή σας στιγμή μέχρι τώρα;

Θοδωρής:
Όταν κυκλοφόρησε το ‘Revolver’, το πιο γνωστό μας κομμάτι.
Κώστας: Για μένα ήταν όταν παίζαμε live το Revolver σε μια από τις εμφανίσεις μας και ο κόσμος άρχισε να τραγουδά μαζί μας.
Ηλίας: Εγώ πιστεύω ότι η καλύτερή μας στιγμή δεν έχει έρθει ακόμα.

Ένα σχόλιο για την ελληνική μουσική σκηνή;

Ηλίας: Κατά τη γνώμη μου η ελληνική μουσική σκηνή θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο κατηγορίες, στα ‘εύπεπτα’ ραδιοφωνικά ακούσματα και σε καλλιτέχνες οι οποίοι αξίζουν πολλά αλλά δεν αναγνωρίζονται. Βέβαια σημαντικό ρόλο παίζει και το τι ζητάει ο κόσμος. Σήμερα οι Έλληνες έχουνε τη δυνατότητα να έρχονται σε επαφή με πάρα πολλά διαφορετικά ακούσματα αλλά δεν αξιοποιούν αυτή τη δυνατότητα, δεν ‘ψάχνονται’. Πιστεύω ότι έχει να κάνει και με τη γενικότερη κοινωνική απραξία και το ότι αρκούμαστε στα εύκολα.

Πως βλέπετε τη μπάντα σε πέντε χρόνια;

Έχουμε ήδη εντυπωσιαστεί με την μέχρι τώρα εξέλιξή μας και πιστεύουμε πως θα φτάσουμε ακόμα πιο ψηλά. Επιπλέον, όνειρό μας είναι να ασχολούμαστε αποκλειστικά με τη μουσική μας, χωρίς να μας απασχολεί κάτι άλλο.

Τέλος, πως μπορούν οι φανς να έρθουν σε επαφή μαζί σας;

Μέσω της σελίδας μας στο
facebook, Black Soul Choir .

By Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

 

Posted by Blog in Blog, Εκδηλωσεις, Μουσικη, 0 comments
Συνέντευξη Με τους Flush Royal

Συνέντευξη Με τους Flush Royal

Οι συνεντεύξεις με τα groups του Rocknall συνεχίζονται και αυτή τη φορά συναντήσαμε τους Flush Royal, την εξαμελή, alternative hard rock μπάντα αποτελούμενη από τον Κωνσταντίνο, τον Γιώργο, τον Θοδωρή, τον Χάρη, τον Χρήστο και τον Νίκο.

Πως ξεκίνησαν οι Flush Royal;

Ήμασταν συμμαθητές και φίλοι στο σχολείο και αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια μπάντα, αν και η αρχική μας σύνθεση δεν είναι ίδια με τη σημερινή, καθώς κάποια μέλη έχουν αποχωρήσει και έχουν έρθει καινούρια. Ξεκινήσαμε κάπου το 2012 με σχολικά live και η πρώτη μας σημαντική εμφάνιση ήταν το καλοκαίρι του 2013 στο eightball.

Πως εμπνευστήκατε το όνομα της μπάντας;

Μέσω της διαδικασίας του brainstorming, εξετάσαμε διάφορες πιθανές ονομασίες και καταλήξαμε τελικά στο Flush Royal.

Πως θα περιγράφατε το είδος σας και ποιες είναι οι επιρροές σας;

Η μουσική μας μπορεί να χαρακτηριστεί ως alternative hard rock. Όσον αφορά τις επιρροές, δεν υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης ο οποίος έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης . Η αλήθεια είναι ότι όλοι έχουμε διαφορετικά ακούσματα και δεν μας αρέσει να βάζουμε περιορισμούς στις ιδέες μας.

Με ποιο άλλο είδος θα μπορούσατε να ταιριάξετε;

Το metal είναι σίγουρα πιο κοντά σε μας.

Με ποιον καλλιτέχνη θα θέλατε να συνεργαστείτε;

Stone Sour, Muse, Foo Fighters.

Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που αγοράσατε;

Κωνσταντίνος: Σάκης Ρουβάς – Σ’ έχω ερωτευτεί
Γιώργος: Santana – Ultimate Collection
Θοδωρής: Pink Floyd – Wish you Were Here
Χάρης: Scorpions – Sting in the Tale
Χρήστος: Metallica – Kill ‘em All
Νίκος: Νίκος Οικονομόπουλος – Ένα μικρόφωνο κι εγώ!

Ποια είναι η πιο αστεία στιγμή που έχετε βιώσει ως μπάντα;

Η πιο αστεία μας στιγμή ήταν όταν μια κοπέλα ανέβηκε πάνω στη σκηνή κατά τη διάρκεια του live μας. Εμείς νομίζαμε ότι ήταν γνωστή αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι κανείς δεν είχε ιδέα ποια ήταν.

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σας όνειρο;

Να κάνουμε μια ευρωπαϊκή περιοδεία.

Τέλος, πως μπορούν οι φανς να έρθουν σε επικοινωνία μαζί σας;

Μέσω της σελίδας μας στο facebook, Flush Royal.

By Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

Posted by Blog in Blog, Εκδηλωσεις, Μουσικη, 0 comments
Συνέντευξη με τους ” The PIEs “

Συνέντευξη με τους ” The PIEs “

Με το Rock ‘n’ all να πλησιάζει, οι PIEs , μια από τις μπάντες του διαγωνισμού, μας παραχώρησαν μια συνέντευξη για το blog του InfinityGreece.com. Aν και το συγκρότημα ξεκίνησε ως τριάδα, αποτελούμενη από τους Ελένη Κοψοχείλη, Ιάσονα Ανοιξιάδη και Παντελή Κάργα, στη συνέχεια το μουσικό σχήμα πλαισίωσαν οι Βασιλική Πεκιάρη, Γιώργος Κοσμίδης και Γιώργος Κάργας, με αυτή να αποτελεί και την τελική σύνθεση που θα δούμε live το βράδυ της 21ης Μαΐου.

Αρχικά, πως γνωριστήκατε και πόσο καιρό είστε μαζί;

Ελένη: Ήμουν φίλη με τον Παντελή και μέσω αυτού γνώρισα και τα υπόλοιπα παιδιά. Εξάλλου, πριν σχηματιστούν οι PIEs παίζαμε μαζί και σε άλλα συγκροτήματα. Είμαστε μαζί λίγους μήνες καθώς το συγκρότημα συστάθηκε τον περασμένο Οκτώβρη.

Πως θα περιγράφατε τη μουσική σας;

Το είδος το οποίο εκπροσωπούμε είναι η εναλλακτική ροκ και ασχολούμαστε κυρίως με διασκευές από την ελληνική αλλά και την ξένη μουσική σκηνή.

Γιατί “The PIEs”;

Ελένη: Ξεκινήσαμε ως τριάδα, εγώ, ο Παντελής και ο Ιάσονας οπότε είναι τα αρχικά από τα ονόματά μας.

Τι είναι το Rock ‘n’ all για σας?

Είναι μια ευκαιρία να παίξουμε live και να μας γνωρίσει το κοινό. Επιπλέον μέσω αυτού του event θέλουμε να απευθυνθούμε και σε νέους ανθρώπους, που δεν μας γνωρίζουν, ξεφεύγοντας έτσι από τον οικογενειακό και φιλικό κύκλο.

Ποιοι καλλιτέχνες έχουν αποτελέσει επιρροή για σας;

Παύλος Παυλίδης – Ξύλινα Σπαθιά, Kings of Leon, Radiohead, Muse και πολλοί άλλοι.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας δίσκος;

Ελένη: God is an Astronaut – All is Violent, all is Bright.
Παντελής: If These Trees Could Talk – Red Forest.
Ιάσονας: In a Testube – Immigration Anthems.
Γιώργος Κ. : Tenacious D – Rize of the Fenix.

Περιγράψτε τη μπάντα σας με τρεις λέξεις.

Ενέργεια, Groove, Συναίσθημα.

Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας για το μέλλον;

Στοχεύουμε σε μεγαλύτερη ανταπόκριση από το κοινό, πρώτα στη Θεσσαλονίκη και μετά στην υπόλοιπη Ελλάδα. Επιπλέον, ελπίζουμε στο μέλλον να σταθούμε δίπλα σε μεγάλα ονόματα.

Τέλος, πως μπορούν οι fans να έρθουν σε επαφή μαζί σας;

Μπορούν να επισκεφτούν τη σελίδα μας στο facebook, ThePIEsband . Ευελπιστούμε βέβαια να κάνουμε και κανάλι στο YouTube.

By Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

Posted by Blog in Blog, Εκδηλωσεις, Μουσικη, 0 comments
“Kissing Is A Crime, but pop punk is not”

“Kissing Is A Crime, but pop punk is not”

Η πρώτη ματιά στο εξώφυλλο του δίσκου “Kissing Is A Crime” δεν ξέρω αν μου προκαλεί
αμηχανία ή φόβο. Ένα αγόρι φωνάζει, ενώ ο φωτογραφικός φακός το έχει αποθανατίσει εν
κινήσει. Ωστόσο, με την δεύτερη και πιο νηφάλια ματιά το αγόρι μοιάζει ιδιαίτερα
ενθουσιασμένο.

Ο Matt Molnar είναι ο εμπνευστής της ομότιτλης μπάντας, που με την βοήθεια της Beatrice
Rothbaum δημιούργησαν ένα μουσικό σχήμα απολαυστικής ποστ-πανκ. Για την ακρίβεια, οι
πανκ επιρροές τους κατορθώνουν να συμβιώνουν άψογα με τις ποπ μελωδίες της κιθάρας.
Όλη η ενέργεια του Molnar τιθασεύεται στους Kissing Is A Crime και αυτό κάνει το πρώτο
τους άλμπουμ να μην μοιάζει με ένα απομεινάρι των μακρινών ’80s.

Τα φωνητικά τους και ο ήχος τους έχουν διάφορες διακυμάνσεις στον δίσκο. Για
παράδειγμα, από το πεντακάθαρο “Permanent Damages” μας μεταφέρει απότομα στα
αλλοιωμένα φωνητικά του “Blind Bruises”, που με το χαρακτηριστικό distortion της κιθάρας
κάνει φανερές τις καταβολές της μπάντας. To “Sheila’s Gone” είναι το αναμενόμενο κομμάτι
ερωτικής απογοήτευσης που δεν θα μπορούσε να λείπει από τον δίσκο. Τι και αν βασίζεται
στιχουργικά στο μοτίβο της επανάληψης, το χορευτικό του ύφος δεν σου επιτρέπει να
“πέσεις”.

Στο νοσταλγικό “Kids”, ο Molnar απορεί με τον χαμένο ενθουσιασμό των παιδιών “Why you
goin’ so slow on a Saturday? Don’t you have plans to run away?” και ταυτόχρονα οι
φωτεινές μελωδίες του “Crown Royal” μας αφήνουν με μια γλυκόπικρη ποστ-πανκ γεύση.
Από το 2012 έως το 2016 οι ” Kissing Is A Crime ” δεν είχαν καταφέρει να βρουν τα πατήματα του.
Παρόλα αυτά, το πρώτο τους LP αποτελεί ένα μεγάλο άλμα για τους ίδιους και μας επιτρέπει
να περιμένουμε αρκετά πράγματα στο μέλλον.

By Κώστας Θεοδωρίδης

Posted by Blog in Blog, Μουσικη, 0 comments
Depeche Mode: “Spirit”

Depeche Mode: “Spirit”

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την τελευταία φορά που οι Depeche Mode μας παρουσίασαν μια ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά. Φέτος επιστρέφουν με νέο άλμπουμ, το οποίο ακούει στο όνομα ‘Spirit’ και μια παγκόσμια περιοδεία που για άλλη μια φορά περνά και από τη χώρα μας, στις 17 Μαΐου. Το ‘ Spirit ’ βρίσκει τους Βρετανούς πιο πολιτικοποιημένους από ποτέ. Εμπνευσμένοι από την ταραχώδη και ασταθή πολιτικά και κοινωνικά περίοδο στην οποία ζούμε, επιλέγουν να γράψουν έναν δίσκο-‘μανιφέστο’ μέσω του οποίου καλούν τον κόσμο να αναλογιστεί αυτά που συμβαίνουν γύρω του και να αναλάβει δράση.

Στιχουργικά λοιπόν, το άλμπουμ παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Η αλήθεια είναι ότι η μπάντα από το Έσσεξ έχει ασχοληθεί και στο παρελθόν με πολιτικά ζητήματα (βλέπε People are People και Black Celebration). Αυτή τη φορά όμως το ζήτημα της πολιτικότητας αντικατοπτρίζεται με τον πλέον σαφή και ξεκάθαρο τρόπο. Στο πρώτο κομμάτι του άλμπουμ, οι Depeche Mode δηλώνουν ότι παρά τα τεχνολογικά επιτεύγματα που έχει να επιδείξει, η σημερινή ανθρωπότητα έχει χάσει τον εσωτερικό της προσανατολισμό (We’re going backwards /armed with new technology / going backwards / to a caveman mentality). Ο σύγχρονος άνθρωπος γι’ αυτούς είναι κενός, ματαιόδοξος, ασεβής. ‘We feel nothing inside’ μας τραγουδά ο Dave Gahan στο κλείσιμο του τραγουδιού, με τα εξαιρετικά φωνητικά του Martin Gore πλήρως εναρμονισμένα. Το δεύτερο κομμάτι, το οποίο αποτελεί και το lead single του ‘Spirit’ είναι το πιο επαναστατικό ‘δείγμα’ όλου του άλμπουμ. Εδώ οι Βρετανοί τα βάζουν με τα κράτη, τις κυβερνήσεις και τις θρησκείες και αναρωτιούνται ποιος παίρνει τις αποφάσεις. ‘Wheres the revolution / Come on, people / Youre letting me down’ μας δηλώνουν με εμφατικό τρόπο, καλώντας όλους τους ακροατές σε κάποιου είδους επανάσταση. Σε ανάλογο κλίμα κινούνται σχεδόν όλα τα υπόλοιπα κομμάτια, με μία αίσθηση μελαγχολίας, απαισιοδοξίας και απογοήτευσης να κυριαρχεί. Το τελευταίο τραγούδι μάλιστα, είναι και το πιο αντιπροσωπευτικό αυτής της εικόνας. Με τον Martin Gore να αναλαμβάνει την ερμηνεία, το ‘Fail’ αντανακλά την αποτυχία του ανθρώπινου γένους και την απουσία ελπίδας για μια αλλαγή.

Μπορεί λοιπόν το άλμπουμ όσον αφορά τους στίχους να είναι μια από τις πιο αξιόλογες δουλειές της μπάντας τα τελευταία χρόνια, συνθετικά όμως δε συμβαίνει το ίδιο. ToSpirit’ είναι ένα εξαιρετικά αδύναμο εγχείρημα σε σχέση με τις περισσότερες δισκογραφικές δουλειές του συγκροτήματος. Υπάρχουν βέβαια και ‘διαμαντάκια’, όπως το ‘Going Backwards’ που θυμίζει κάτι από τους παλιούς καλούς DM, το singleWheres the Revolution’ το οποίο με τους synthpop ήχους και τα ροκ στοιχεία από τα οποία απαρτίζεται βγάζει μια ‘όμορφη’ αγριότητα και ενέργεια και το εξαιρετικό ‘Poison Heart’,ένα ατμοσφαιρικό κομμάτι το οποίο αποτελεί μια από τις εξαιρέσεις του άλμπουμ, στιχουργικά και ηχητικά, αφού διαπραγματεύεται ζητήματα ερωτικής απογοήτευσης. Άλλες αξιόλογες αναφορές είναι το ‘Scum’, ένα άγριο, νευρώδες κομμάτι που είτε το λατρεύεις, είτε το μισείς, το uptempoSo much Love’ και το ‘Νο More (This is the Last Time)’ το οποίο με τις καταπληκτικές ηλεκτρονικές μελωδίες του μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε μετά από αρκετά κομμάτια ότι ακούμε έναν δίσκο των DM.

Σε γενικές γραμμές όμως θα μπορούσαμε να πούμε πως παρατηρείται μια έλλειψη δημιουργικότητας, κάποιο είδος κούρασης. Δεν υπάρχει κάποιο τραγούδι το οποίο θα θυμόμαστε με ενθουσιασμό μετά το τέλος της εποχής του Spirit. Το συνολικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ‘άνευρο’, ‘άτονο’. Που είναι αυτή η ενέργεια και η ευρηματικότητα που χαρακτηρίζει τους θρύλους της ηλεκτρονικής μουσικής που ακούνε στο όνομα ‘Depeche Mode’; Δε ζητάμε φυσικά τραγούδια ανάλογα των ‘Enjoy the Silence’ και ‘Personal Jesus’ ούτε την αναβίωση μιας τέτοιας εποχής. Όμως, ακόμη και στην προηγούμενη δισκογραφική δουλειά των Βρετανών, το ‘Delta Machine’, άλμπουμ που δέχτηκε μικτές κριτικές, υπήρχαν πολύ δυνατές στιγμές όπως το ‘Soothe my Soul’, το ‘Welcome to my World’ και το ‘Should be Higher’, τραγούδια γεμάτα ενέργεια και ψυχή που μας θύμιζαν τι εστί Depeche Mode. Στο ‘Spirit’ δυστυχώς κυριαρχούν σκοτεινές, μελαγχολικές συνθέσεις που μεταφράζονται κατά κύριο λόγο σε πλήξη.

Κλείνοντας, με μπάντες αυτού του μεγέθους οφείλουμε να είμαστε αυστηροί. Προφανώς και το συγκρότημα δεν βρίσκεται στην πιο δημιουργική φάση της καριέρας του και προφανώς και το κοινό δεν θα έπρεπε να έχει τέτοιες απαιτήσεις. Το ‘ Spirit ’ δεν είναι ένα κακό άλμπουμ, δεν είναι όμως και ο δίσκος που περιμένουμε από μια μπάντα που αποτελείται από τόσο χαρισματικούς καλλιτέχνες. Ίσως βέβαια μετά από 37 χρόνια καριέρας να επέρχεται μια κόπωση και μια ανάγκη για έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης. Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι τελευταίες κυκλοφορίες των Depeche Mode είναι απλά η αφορμή για να ανακοινώσουν τις μεγάλες παγκόσμιες περιοδείες τους οι οποίες αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από τις επιτυχίες τους. Παρόλο που αυτή η άποψη δεν μας βρίσκει σύμφωνους, αν αυτό σημαίνει πως έτσι μπορούν να μας χαρίζουν αυτές τις εκπληκτικές εμφανίσεις γεμάτες με την ίδια ενέργεια των πρώτων ετών, ας είναι και έτσι.

By Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

Posted by Blog in Blog, Μουσικη, 0 comments
Beck: Sea Change “Μια βουτιά στην έμπνευση”

Beck: Sea Change “Μια βουτιά στην έμπνευση”

Λένε ότι μετά από μια μεγάλη απογοήτευση ή μια προδοσία επέρχεται συνήθως ένα κενό χρόνου. Μια περίοδος στασιμότητας. Η ιδανική σπατάλη ώρας για να ανακαλύψεις ποιο θα είναι το επόμενο σου βήμα ή απλώς για να αποσύρεις την προσοχή και το βλέμμα σου σε αδιάφορα ταβάνια και τοίχους. Ο χωρισμός και η προδοσία ενός μακροχρόνιου δεσμού, πέρα από οτιδήποτε άλλο, είναι και μια τέλεια ευκαιρία να στραφείς στον εαυτό σου.

Τον Ιούνιο του 2000, ο Beck εκμεταλλεύτηκε τέλεια αυτή την ευκαιρία και σε περίπου δύο βδομάδες είχε γράψει σχεδόν όλα τα κομμάτια του “Sea Change”. Δύο χρόνια αργότερα ο δίσκος θα κυκλοφορούσε από την Geffe Records και θα χαρακτηριζόταν από το περιοδικό Rolling Stone ως “ο καλύτερος του δίσκος μέχρι στιγμής”. Την επιτυχία του άλμπουμ υπογράφει και ο παραγωγός Nigel Godrich, ο οποίος είναι γνωστός για τις συνεργασίες του με συγκροτήματα όπως οι R.E.M. και οι Pavement, αλλά και ως παραγωγός σε όλες τις δουλειές των Radiohead από τον δίσκο “OK Computer” και έπειτα.

Όλο το άλμπουμ κινείται γύρω από φολκ ήχους. Ένα είδος αρκετά γνώριμο στον Beck, καθώς κλήθηκε να το ανακαλύψει από τα δεκαέξι του, που είχε επιλέξει να ξεκινήσει την καριέρα του ως μουσικός του δρόμου στο Λος Άντζελες με την πρώτη του ακουστική κιθάρα. Από την ενορχήστρωση των κομματιών λείπουν τα ηλεκτρικά ξεσπάσματα, ωστόσο δεν απουσιάζουν οι ατμοσφαιρικές στιγμές που διαλύουν το πέπλο ενός λιτού συνόλου. Ένα τέτοιο παράδειγμα ατμοσφαιρικότητας και πιο “crunchy” ήχου βρίσκεται καλά κρυμμένο στο υποτιμημένο και προτελευταίο κομμάτι του δίσκου “Little One”. Σε αυτό το κομμάτι ξεχωρίζει το μπάσο του Justin Medal-Johnsen και η έκρηξη του Roger Joseph Manning Jr. στο πιάνο.

Μπορεί, λοιπόν, όπως έχει δηλώσει ο Beck τα τραγούδια να μένουν για λίγο στο κεφάλι του, παρόλα αυτά είμαστε πολύ τυχεροί που κατόρθωσε να τα αποτυπώσει με τόση ειλικρίνεια και να τα συνθέσει στο “Sea Change”. Πρόκειται για μια πραγματική βουτιά στην έμπνευση και την μελαγχολία, που ίσως και να διαμόρφωσε την μετέπειτα πορεία του.

Βy Κώστας Θεοδωρίδης

Posted by Blog in Blog, Μουσικη, 0 comments
Πέντε Albums αυτής της δεκαετίας που πρέπει να ακούσεις

Πέντε Albums αυτής της δεκαετίας που πρέπει να ακούσεις

Τα μουσικά albums που έχουν κυκλοφορήσει από την αρχή της δεκαετίας είναι αναρίθμητα. Το Infinity Greece όμως συλλέγει πέντε από αυτά που μας απασχόλησαν περισσότερο και σου δίνει μια καλή αφορμή να ανοίξεις το Spotify.

The Weeknd – Beauty Behind the Madness (2015)

Με το ‘Beauty Behind Madness’, o The Weeknd η αλλιώς Abel Tesfaye όπως είναι το πραγματικό όνομά του παίζει το παιχνίδι της mainstream μουσικής με τους δικούς του κανόνες. Το αποτέλεσμα; Μια δισκογραφική δουλειά που ενθουσίασε κριτικούς αλλά και κοινό, αφού οι πωλήσεις του άλμπουμ φθάνουν μέχρι σήμερα τα περίπου τέσσερα εκατομμύρια αντίτυπα. Από το αισθησιακό ‘Earned It’, το ανεβαστικό ‘Can’t Feel My Face’ μέχρι το μυστηριακό ‘The Hills’, ο Καναδός καταφέρνει να παρουσιάσει μια ενδιαφέρουσα pop δουλειά χωρίς να χάνει το χαρακτηριστικό του ύφος και την προσωπική του ταυτότητα.

Γιατί να το ακούσεις: Κεφάτο, χαρούμενο αλλά παράλληλα ‘θρασύ’. Μια καλοδουλεμένη R&B πρόταση που θα σε εκπλήξει ευχάριστα.

Arctic Monkeys – AM (2013)

Ότι και να πούμε γι’ αυτό το album είναι πραγματικά λίγο. Από τη στιγμή που κυκλοφόρησε, το ‘ΑΜ’ γνώρισε την αποθέωση από τους κριτικούς, συμπεριλήφθηκε στις περισσότερες λίστες με τα κορυφαία άλμπουμ της χρονιάς, έπιασε την κορυφή των charts και αποτέλεσε μια από τις πιο επιτυχημένες εμπορικά δουλειές της μπάντας από το Σέφιλντ. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, το ΝΜΕ το ανακήρυξε ως το κορυφαίο άλμπουμ της δεκαετίας μέχρι τώρα. Με τον πέμπτο δίσκο τους οι Arctic Monkeys μας παρουσιάζουν την πιο ώριμη εκδοχή τους, αντλώντας έμπνευση από το rock ‘n’roll και παρουσιάζοντας μια νέα, πιο φρέσκια εκδοχή του. Διατηρώντας τον indie rock χαρακτήρα τους που συναντούμε σε κάθε δισκογραφική δουλειά τους, αυτή τη φορά ενσωματώνουν επίσης R&B και hip hop στοιχεία ενώ ο Alex Turner μας αποδεικνύει για άλλη μια φορά γιατί θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων στιχουργών της γενιάς του κυρίως μέσα από κομμάτια όπως ‘Do I Wanna Know?’, ‘R U Mine?’ και ‘Arabella’.

Γιατί να το ακούσεις: Επειδή κάθε κομμάτι θα μπορούσε να αποτελεί single.

Adele – 21 (2011)

Το αυτοβιογραφικό ‘21’ είναι το album που εκτίναξε τη δημοτικότητα της Βρετανής τραγουδοποιού και την έκανε να καθιερωθεί ως ένα από τα κορυφαία ονόματα στη δισκογραφία τα τελευταία χρόνια. Απλή, λιτή μα πάνω απ’ όλα αυθεντική, η Adele χρησιμοποιεί το πιο δυνατό της όπλο, τη φωνή της καθώς και τα συναισθήματά της και αποδεικνύει με τον πλέον εμφατικό τρόπο πως το γυμνό και οι κραυγαλέες προσπάθειες εντυπωσιασμού δεν είναι τα μοναδικά συστατικά που μπορούν να οδηγήσουν στην μουσική επιτυχία σήμερα. Μέσα από τους pop και soul ήχους του άλμπουμ η νεαρή καλλιτέχνιδα διαπραγματεύεται ζητήματα ερωτικής απογοήτευσης και συγχώρεσης και καταφέρνει να κάνει ανθρώπους όλων των ηλικιών να ταυτιστούν μαζί της. Στατιστικά, το ‘21’ είναι ο δίσκος με τις περισσότερες πωλήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο γι’ αυτόν τον αιώνα, ενώ έχει κερδίσει αμέτρητα βραβεία, μεταξύ αυτών και Grammy.

Γιατί να το ακούσεις: Σοβαρά τώρα, δε θέλεις να έχεις ακούσει το άλμπουμ ενός μελλοντικού μουσικού θρύλου;

The Black Keys – El Camino (2011)

Και φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα, ένα από τα κορυφαία ροκ album των τελευταίων ετών, το ‘El Camino’. Ο δίσκος του 2011 έρχεται να επιβεβαιώσει την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε η μπάντα με την προηγούμενη κυκλοφορία, το ‘Brothers’, την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά που κατάφερε να ανοίξει τον δρόμο προς την εμπορική επιτυχία. Το ‘Εl Camino’ όμως έχει πολύ περισσότερα να δώσει. Με επιρροές από ένα ευρύ φάσμα ροκ μουσικής, το άλμπουμ κατάφερε να αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές και να γίνει πολυπλατινένιο ενώ κατέκτησε και Grammy καλύτερου ροκ άλμπουμ. Οι Black Keys δημιουργούν έναν χαρούμενο, ‘πιασάρικο’ δίσκο προσδίδοντας όμως κάτι το κλασικό, κάτι το διαχρονικό που κάνει τον ακροατή να το ακούει με την ίδια ευχαρίστηση ξανά και ξανά.

Γιατί να το ακούσεις: Για την καταπληκτική ενορχήστρωση και τα ‘έξυπνα’ guitar riffs που κυριολεκτικά ‘κολλάνε’ στο μυαλό σου.

Lana Del Rey – Born to Die (2012)

Το 2012, μετά από κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες, η Elizabeth Grant μας συστήνεται ξανά ως Lana Del Rey αυτή τη φορά και κάνει ολόκληρο τον μουσικό –και όχι μόνο- κόσμο να ασχοληθεί μαζί της. Υιοθετώντας ένα ρετρό στυλ και μια περσόνα βγαλμένη από μια άλλη εποχή μας τραγουδά με το πιο λάγνο βλέμμα της κομμάτια γεμάτα μελαγχολία και τραγικότητα. Αυτό που κάνει εξαιρετικά ενδιαφέρον το φαινόμενο ‘Lana Del Rey’ είναι η μοναδική ικανότητα που έχει να συνδυάζει με απόλυτη μαεστρία τους δύο μουσικούς κόσμους, τον εναλλακτικό με τον mainstream. Αν και πολύ αντισυμβατική για να χωρέσει στην ποπ κουλτούρα με την κλασσική της έννοια, η μουσική της δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κάπως αλλιώς και το ραδιόφωνο δείχνει να έχει εμμονή μαζί της, πράγμα που συμβαίνει κυρίως με mainstream καλλιτέχνες. Όσον αφορά τον δίσκο, το ‘Born to Die’ μπορεί να δίχασε τους κριτικούς αλλά αγαπήθηκε από το μουσικό κοινό και η εμπορική επιτυχία που γνώρισε ήταν τεράστια.

Γιατί να το ακούσεις: Επειδή αποτελεί κάτι το μοναδικό στη μουσική βιομηχανία σε μια εποχή που τίποτα δεν μας κάνει αίσθηση.

Βy Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

Posted by Blog in Blog, Μουσικη, 0 comments
10 Τεράστιες Επιτυχίες από τη Δεκαετία του 2000

10 Τεράστιες Επιτυχίες από τη Δεκαετία του 2000

Αχ αυτή η δεκαετία του 2000. Η δεκαετία της ξεγνοιασιάς και της αθωότητας, η δεκαετία που γυρνούσες από το σχολείο, πετούσες την τσάντα στον καναπέ και έβγαινες έξω για παιχνίδι με τα παιδιά της γειτονιάς. Όσο και να σου αρέσει η φοιτητική ζωή, όσο ανεξάρτητος κι αν νιώθεις τώρα δε μπορείς παρά να θυμάσαι με νοσταλγία εκείνες τις μέρες. Άραγε όμως θυμάσαι τα τραγούδια που ακούγαμε τότε, τραγούδια με τα οποία γελάσαμε και χορέψαμε; Πάμε λοιπόν να δούμε μαζί μερικά από τα χιτ-άκια της υπέροχης εκείνης εποχής.

1. Beyonce, Shakira – Beautiful Liar
Αναμφισβήτητα η δεκαετία του 2000 ήταν η πιο επιτυχημένη μέχρι τώρα για τις δύο αυτές κυρίες. Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους ήταν και το ‘Beautiful Liar’, τραγούδι στο οποίο μας μιλούν για το γεγονός ότι ερωτεύθηκαν τον ίδιο άνδρα αλλά αντί να παλέψουν αποφασίζουν να συμμαχήσουν και να τον ξεχάσουν.

2. Britney Spears – Oops!… I Did It Again
Ήταν αρχές του 2000 όταν η Britney Spears έβαλε την ολόσωμη δερμάτινη φόρμα της, πήγε μέχρι το διάστημα και μας τραγούδησε ότι ράγισε ξανά την καρδιά ενός αγοριού. Εμείς πάλι δε χάναμε ευκαιρία να αντιγράφουμε τη χορογραφία του κομματιού στα διαλείμματα του σχολείου ξανά και ξανά.

3. Avril Lavigne – Girlfriend
To 2007, η Avril Lavigne κυκλοφόρησε το ‘Girlfriend’ και έκανε τάση τις νεκροκεφαλές και τις ροζ ανταύγειες. Ποιος από μας δεν είχε τότε στο walkman αυτό το τραγούδι ή έστω ένα από τα πολλά hits της Avril; Για την ιστορία, το τραγούδι έχει ανακηρυχτεί ως ένα από τα πιο σημαντικά pop-punk κομμάτια όλων των εποχών.

4. Bomfunk MC’s – Freestyler
Δεν είσαι γνήσιο παιδί των 00’s αν δεν έχεις τραγουδήσει “φρισταιλα, γουακαμακα φον”! Ένα από τα τραγούδια που σίγουρα θα θυμάσαι μέχρι τα βαθιά γεράματα, το ‘Freestyler’ κυκλοφόρησε αρχικά από το φινλανδικό γκρουπ το 1999 αλλά η παγκόσμια κυκλοφορία του έγινε το 2000 προκαλώντας ‘φρενίτιδα’ στο νεανικό κοινό. Έλα παραδέξου το, είχες προσπαθήσει και συ να μιμηθείς τις χορευτικές φιγούρες από το videoclip!

5. Green Day – Boulevard of Broken Dreams
Ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα της προηγούμενης δεκαετίας δεν είναι άλλο από τους Green Day, τo rock punk γκρουπ από την Καλιφόρνια. Ένα από τα κομμάτια με τα οποία έχουν συνδεθεί περισσότερο είναι το συγκεκριμένο για το οποίο έχουν βραβευτεί και με Grammy.

6. Tokio Hotel – Monsoon
Και φυσικά πως θα μπορούσαν να λείπουν από μια τέτοια λίστα οι Tokio Hotel; Οι μέρες που η ‘Super Κατερίνα’ μας γέμιζε αφίσες του Bill Kaulitz και της παρέας του μπορεί να πέρασαν ανεπιστρεπτί αλλά το ‘Monsoon’ έχει κερδίσει αδιαφιλονίκητα την αθανασία.

7. Shakira – Hips Don’t Lie
2006, η χρονιά την οποία η Shakira μας μύησε για τα καλά στον χορό της κοιλιάς με το ‘Hips Don’t Lie’, τραγούδι που συγκαταλέγεται ανάμεσα στα single με τις περισσότερες πωλήσεις του 21ου αιώνα. Μάλιστα, το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς είχε επισκεφθεί και τη χώρα μας στα πλαίσια της παγκόσμιας περιοδείας της.

8. Eminem – Lose Yourself
Αναμφισβήτητα ένα από τα πιο hot ονόματα των 00’s ήταν ο Eminem και το εν λόγω τραγούδι το πιο πετυχημένο της καριέρας του. Έτσι λοιπόν δεν ήμασταν λίγοι εμείς που “ραπάραμε” ασταμάτητα όλη μέρα προσπαθώντας να μιμηθούμε τον βασιλιά της hip hop.

9. Usher – Yeah! feat. Lil Jon, Ludacris

Την προηγούμενη δεκαετία ο Usher μεσουρανούσε στη μουσική βιομηχανία. Στην εν λόγω επιτυχία συνέβαλλε και αυτό το κομμάτι. Το ‘Yeah!’ με τους R&B και hip hop ρυθμούς του είναι το τραγούδι το οποίο κάθε φορά που έπαιζε στα ηχεία σε έκανε να πάρεις το πιο ζόρικο ύφος σου και να το παίξεις σκληρός.

10. Madonna – 4 Minutes feat. Justin Timberlake and Timbaland
Όταν η βασίλισσα της ποπ συνεργάζεται με τον Justin Timberlake, η επιτυχία θεωρείται δεδομένη. Έτσι και εδώ οι δύο σταρ αποφασίζουν να γίνουν super ήρωες και μέσα από τους dance pop ήχους μας πληροφορούν πως έχουν μόνο τέσσερα λεπτά για να σώσουν τον κόσμο.

By Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

Posted by Blog in Blog, Μουσικη, 0 comments
Χορεύοντας Με Ένα Βιολί

Χορεύοντας Με Ένα Βιολί

Οι περισσότεροι θα συμφωνούσαμε πως το να δημιουργείς ή και απλώς να παίζεις μουσική είναι δύσκολη υπόθεση. Πόσο αυξάνεται λοιπόν ο βαθμός δυσκολίας εάν ταυτόχρονα χορεύεις; Την απάντηση μας δίνει η Lindsey Stirling.

Η νεαρή performer κατάφερε από νωρίς να ξεχωρίσει μέσα από τις live εμφανίσεις της αλλά και τα μουσικά βίντεο που υπάρχουν στον επώνυμο λογαριασμό της στο Youtube. Χαρακτηριστικά γνωρίσματά της: ο χορός κι ένα βιολί…

Πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο η Lindsey Stirling αναφέρει πως από μικρή λάτρευε τις τέχνες του χορού και της μουσικής. Όταν όμως ζήτησε από τους γονείς την άδεια και τη χρηματική ενίσχυση για να αρχίσει μαθήματα πάνω σε αυτά που αγαπά, εκείνοι της είπαν πως μπορούσαν να στηρίξουν μόνο το ένα από τα δύο οικονομικά. Παρ’όλο το πάθος της και για τα δύο, η επιλογή δε τη δυσκόλεψε ιδιαίτερα και έτσι αμέσως ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα πάνω στο βιολί. Ωστόσο, “υπήρχε πάντα ένα πράγμα που ήθελε να κάνει” κι αυτό ήταν να συνδυάζει το χορό με τη μουσική.

Μέσω της συμμετοχής της στο American’s got talent, στην ηλικία των 23 ετών, εντυπωσίασε τους κριτές με την ικανότητά της να συνδυάζει διάφορα είδη μουσικής (από κλασσική μέχρι dubstep) με αντίστοιχα ταιριαστές χορογραφίες. Ωστόσο τα τελικά αποτελέσματα δε τη δικαίωσαν αφού ο τρόπος έκφρασής της σχολιάστηκε ως “ανεπαρκής να γεμίσει ένα ολόκληρο θέατρο”. Παρ’όλη την απογοήτευσή της, η Lindsey συνέχισε να κάνει αυτό που αγαπά και προώθησε το μοναδικό της ταλέντο μέσω του Internet.

Δε πέρασε πολύς καιρός προτού ο κινηματογραφιστής Devin Graham της πρότεινε να συνεργαστούν για τη δημιουργία ενός μουσικού βίντεο για το τραγούδι της “Spontaneous Me“. Το γεγονός την έκανε ακόμα πιο γνωστή με αποτέλεσμα να ανεβάζει βίντεο συχνότερα. Το 2011 οι συνδρομές στο κανάλι της, που δημιούργησε το 2007, αυξήθηκαν ραγδαία φτάνοντας τις 8.000 ενώ οι συνολικές προβολές των βίντεος της άγγιξαν το 1,5 δισ. Η Lindsey έχει δηλώσει σε συνέντευξή της πως “Πολλοί άνθρωποι μέχρι τώρα μου έχουν πει πως το στυλ μου και η μουσική που δημιουργώ είναι <<μη εμπορική>>. Όμως ο μόνος λόγος για τον οποίο είμαι πετυχημένη είναι γιατί παρέμεινα πιστή στον εαυτό μου!”

Κι αν η Lindsey κάνει το χορό με παρτενέρ ένα βιολί να φαίνεται παιχνιδάκι, η ίδια εξηγεί πως χρειάζεται πολλή δουλειά για να πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. “Δεν είναι φυσικό να χορεύεις ενώ παίζεις βιολί. Έπρεπε να δουλέψω πολύ για να μάθω πως να το κάνω όμως τώρα είναι μέρος της έκφρασής μου και μου βγαίνει φυσικά. Πρέπει να ξέρω το κομμάτι τέλεια προτού μπορέσω έστω και να κουνηθώ. Με το που μάθω ένα τραγούδι πραγματικά καλά, μπορώ να αρχίσω να διασκεδάζω χορεύοντας.”

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως τα βίντεό της δεν χαρακτηρίζονται μόνο από την εξαιρετική μουσική και τις ευφάνταστες χορογραφίες αλλά και από την ξεχωριστή σκηνοθεσία και ιστορία πίσω από κάθε τραγούδι.

[Βιντεο 1: https://www.youtube.com/watch?v=Qg7L0OQiN78 ]

Η Lindsey έχει κατακτήσει διάφορα βραβεία όλα αυτά τα χρόνια ενώ τα βίντεο που ανεβάζει συνεχίζουν να μαγεύουν. Αν λοιπόν είσαι κι εσύ λάτρης της κλασσικής ή και της πιο εναλλακτικής μουσικής δεν έχεις παρά να απολαύσεις το ταλέντο της.

[Βιντεο 2: https://www.youtube.com/watch?v=JGCsyshUU-A ]

By Χριστίνα Βίλδου

Posted by Blog in Blog, Μουσικη, 0 comments