Κινηματογραφος

“Justice League” ή απλά Just Don’t

“Justice League” ή απλά Just Don’t

Βλέποντας όλο το χαμό που είχε δημιουργηθεί στο διαδίκτυο για το Justice League με κάποιους να το εκθειάζουν και άλλους να είναι για άλλη μια φορά απογοητευμένοι από τη DC,  προσπάθησα να μπω στην αίθουσα χωρίς προσδοκίες.  Δυστυχώς, δεν είμαι κενός καμβάς, οι προσδοκίες έμειναν και άρχισαν βαθμιαία να διαλύονται λεπτό με λεπτό.

Αρχικά, ο Snyder με απογοήτευσε για άλλη μια φορά σκηνοθετικά.  Βεβιασμένη και γρήγορη εναλλαγή  πλάνων,  κακή εστίαση και μια συνεχή θολούρα στο πίσω μέρος του πλάνου κατέστρεψαν σκηνές δράσης που θα έπρεπε να απογειώνουν την ταινία. Το cgi ήταν πρόχειρο και σε αρκετές σκηνές με αποσυντόνισε από τη γενική εικόνα (βλ. μουστάκι φάντασμα Superman). Φυσικά, υπήρχαν και εξαιρέσεις.  Οι σκηνές με Wonder Woman και αμαζόνες ήταν για άλλη μια φορά επικές και ο Superman με τον Flash μοιράστηκαν μια υπέροχη σκηνή που για λίγο έσβησε την ξενέρα μας. Δεν γίνεται δύο σκηνές δράσης όμως να σώσουν μια ταινία που κατά κόρον βασίζεται στις μάχες της. Και όχι δεν ήμουν αρνητικά προκατειλημμένη με τη DC ούτε εξυμνώ τη Marvel. Μάλιστα, προτιμώ τους ήρωες της πρώτης από τη δεύτερη και στεναχωριέμαι που δεν μπορούν να υιοθετήσουν ένα δικό τους χαρακτήρα στον κινηματογράφο και να παρουσιάσουν τους χαρακτήρες του όπως τους αξίζουν.

Και προχωράω στο δεύτερο και πιο βασικό πράγμα που με ενόχλησε περισσότερο.

Θα μπορούσα να ανεχτώ την κακή σκηνοθεσία  αν υπήρχε ανάπτυξη χαρακτήρων και δέσιμο μεταξύ τους.  Για κάποιο λόγο οι σεναριογράφοι πίστευαν ότι με κλισέ σαπουνοπεροσυναισθηματικές ατάκες  (ναι, οκ μόλις δημιούργησα μια λέξη που δεν υπάρχει αλλά stick to the point) και στιγμές θα σε κάνουν να νιώσεις τους χαρακτήρες (BTW για ανάπτυξη χαρακτήρων σε superhero ταινία το Logan διδάσκει).Από τους αγαπημένους μου ήρωες της DC είναι ο Flash και,έχοντας δει τον Ezra Miller να παίζει καταπληκτικά σε άλλες ταινίες (βλ. We need to talk about Kevin), ήλπιζα να αποτυπωθεί σωστά στη μεγάλη οθόνη.  Έλα όμως που η DC ήθελε να ακολουθήσει την κλασική συνταγή superhero ταινίας που αναγκαστικά κάποιος χαρακτήρας αναλαμβάνει τον τύπο που θα κάνει comic relief.

Ε, μαντέψτε ποιος είναι στο Justice League.  Ο Flash παρουσιάζεται ως ένας ενοχλητικός, ηλίθιος τύπος που συνεχώς πετάει ατάκες, οι οποίες από ένα σημείο και μετά κουράζουν. Ο Cyborg είναι ο πονεμένος χαρακτήρας της ταινίας και εσύ υποτίθεται ότι  πρέπει να ταυτιστείς μαζί του, χωρίς η ταινία να φροντίζει για αυτό.  Ο Jason Momoa ως Aquaman έκανε τη δουλειά του σωστά.  Τα κοριτσάκια αναστέναξαν. Ο Ben Affleck είχε μια κρύα ερμηνεία ως Batman σε όλη την ταινία.  Οι μόνοι που παραδόξως με άγγιξαν ήταν ο Superman και η Wonder Woman.

Αυτό που μου έλειψε όμως ως ομάδα υπερηρώων είναι να τη δω όντως να δένεται και να λειτουργεί ως ομάδα, πράγμα που μέχρι και το Suicide Squad είχε καταφέρει.  Τον κακό της ταινίας και όλο το σχέδιο του δε θα το σχολιάσω εκτενώς  κυρίως για να μην κάνω spoiler. Απλά θα πω, ότι με τις ατάκες του μου θύμισε κακό από παιδικό cartoon, καθώς και ότι το μεγάλο σχέδιο του είχε κενά  που δεν εξηγήθηκαν ποτέ και οι σεναριογράφοι νόμιζαν ότι τα έσωσαν με ένα φθηνό exposition.  Μας αξίζει κάτι περισσότερο από αυτό.

Για να κλείσω ξέρω ότι πολλοί θα διαμαρτυρηθούν,  θα με πουν κακοπροαίρετη, ότι κρίνω άτοπα και αυστηρά μια superhero ταινία,ότι δεν κάνω κριτική αλλά diss. Υπάρχουμε όμως κάποιοι που πλέον δεν μας αρκεί αυτή  η χιλιοχρησιμοποιημένη συνταγή.  Θέλουμε ό,τι θέλουμε και σε οποιαδήποτε άλλη ταινία.  Σκηνοθεσία που έστω να μην κουράζει, ανάπτυξη  χαρακτήρων και πλοκή χωρίς κοιλιές.  Αν δεν μπορείς να κάνεις αυτά σωστά, τουλάχιστον κάνε ο,τι κάνει η Marvel. Δώσε γαμάτες σκηνές δράσης. Γιατί και το Guardians of the Galaxy 2 δεν είχε τίποτα καινοτόμο, αλλά ήταν διασκεδαστικό.

Με βαριά καρδιά θα πω ότι δύσκολα θα ξαναδώσω ευκαιρία στη DC στο cinema, εκτός και αν επιτέλους βρει και θεμελιώσει ένα δικό της χαρακτήρα στις ταινίες και να μην δίνει κάτι πρόχειρο και τυποποιημένο.

 

By Έμιλυ Ντάνου

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Κινηματογραφος, Τεχνες, 0 comments
Το τελευταίο Σημείωμα | Από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στις καρδιές μας

Το τελευταίο Σημείωμα | Από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στις καρδιές μας

Παρόλο που η Νεότερη Ελληνική Ιστορία είναι από τις μεγαλύτερές μου αγάπες ποτέ δεν ήμουν υπέρ των ιστορικών ταινιών. Θεωρούσα πως τίποτα δε μπορεί να σε κάνει να κατανοήσεις καλύτερα τα γεγονότα παρά μόνο το πολύ διάβασμα (ναι, μιλάς με μια βιβλιοφάγο). Αν με ρωτήσεις σήμερα, η άποψη μου είναι πλέον εντελώς διαφορετική. Κι αυτό γιατί μια ξαφνική βόλτα στο σινεμά μπορεί να σου προσφέρει μοναδικές συγκινήσεις.

«Το τελευταίο σημείωμα» αποτελεί, δίχως αμφιβολία, το τελευταίο αριστούργημα του Παντελή Βούλγαρη. Μία ταινία φόρο τιμής στους 200 της Καισαριανής, που εκτελέστηκαν την 1η Μαΐου 1944 από δυνάμεις της Κατοχής, ως αντίποινα για τη δολοφονία τεσσάρων Γερμανών αξιωματικών.

Η ταινία αφηγείται την ιστορία του κουμουνιστή και συνδικαλιστή Ναπολέοντα Σουκατζίδη, ο οποίος συνελήφθη από το καθεστώς Μεταξά, εξορίστηκε και κατέληξε στις φυλακές της Ακροναυπλίας, απ όπου και παραδόθηκε στους Γερμανούς μαζί με εκατοντάδες πολιτικούς κρατούμενους. Από την πρώτη κιόλας σκηνή ορίζεται ως χώρος δράσης το στρατόπεδο Χαϊδαρίου, οπού ο Σουκατζίδης ασκεί χρέη διερμηνέα για τον διοικητή του και υπολοχαγό των SS , Κάρλ Φίσερ. Παράλληλα παρουσιάζονται  πτυχές της καθημερινής ζωής των τροφίμων της φυλακής ως και την κορύφωση του δράματος, την εκτέλεση τους στην Καισαριανή.

Σχεδόν μαγικό θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τον τρόπο της Ιωάννας Καρυστιάνη και του Παντελή Βούλγαρη να δομούν ολοκληρωμένες ηθικά οντότητες. Αναφορά γίνεται στη ζωή όλων των χαρακτήρων ,με τρόπο διαφορετικό αλλά πάντα με τον ίδιο σεβασμό, δίχως ο ένας να επισκιάζει τον άλλον. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι δυσκολίες που υφίστανται όλοι οι κρατούμενοι των φυλακών, γυναίκες και άντρες. Ο εγκλεισμός τους φαντάζει ανούσιος μπροστά στα βασανιστήρια και στις ανακρίσεις . Όλοι τους τραγικά πρόσωπα, άτομα που τους στέρησαν τις οικογένειές τους, την καθημερινότητά τους, τη ζωή τους. Κι όμως, μέσα στις δυσκολίες και τον πόνο, βρίσκουν δύναμη να δημιουργήσουν μια νέα καθημερινότητα μέσα στους θαλάμους τους, γίνονται όλοι μαζί μια μεγάλη οικογένεια.

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που ο πρωταγωνιστής νιώθει εγκλωβισμένος , καθώς λόγω της θέσης του επιβάλλεται να παρίσταται κατά κύριο λόγω σε ανακρίσεις ομοεθνών του. Έρχεται σε σύγκρουση με τους δικούς του ανθρώπους, αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην θέληση του για ζωή και την αγάπη του για την πατρίδα και τις προσωπικές του ιδεολογίες. Τραγικό πρόσωπο θεωρείται και  ο  Γερμανός διοικητής του στρατοπέδου, καθώς κατακλύζεται από αντιφατικά συναισθήματα για τον τελευταίο. Τον παίρνει μαζί του σε εκδρομές, συζητά μαζί του και υπολογίζει αρκετές φορές την άποψη του. Μάλιστα είναι πρόθυμος να του σώσει τη ζωή καθώς  φροντίζει για τη φυγή του Ναπολέοντα μαζί με τη μνηστή του στη Γερμανία. Παρόλα αυτά δε διστάζει όχι μόνο να τον απειλήσει αλλά και να τον τιμωρήσει , όταν εκείνος του μιλάει ειλικρινά και χωρίς δουλοπρέπεια. Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για μια έντονη αλλά και  ταυτόχρονα διαταραγμένη συναισθηματικά σχέση, η οποία εξελίσσεται ανάμεσα σε δύο εντελώς αντίθετους κόσμους, πολιτικά, πολιτιστικά αλλά και ψυχολογικά.

Η λέξη «εκπληκτικές» είναι μόνο λίγο για να χαρακτηρίσει κανείς τις ερμηνείες όλων των ηθοποιών. Ακόμη και σε σκηνές δίχως λόγια, η παρουσία τους στο χώρο αρκεί για να γεμίσει  ολόκληρο το πλάνο. Μόνο και με το βλέμμα τους καταφέρνουν να εκφράσουν συναισθήματα που τα λόγια δε μπορούν καν να πλησιάσουν. Ωστόσο δε θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να παραλείψω την ερμηνεία  τριών ηθοποιών που ξεχώρισαν λίγο παραπάνω στα μάτια μου. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, Ανδρέας Κωσταντίνου, κερδίζει αμέσως τον θεατή με την λιτή  αλλά ταυτόχρονα άρτια ερμηνεία του. Η ηρεμία που τον διακατέχει, ακόμη και στις πιο κρίσιμες σκηνές είναι τρομακτική. Δε σταματά ποτέ να είναι αγέρωχος αλλά την ίδια στιγμή πράος. Δείχνει να μη τον κατακλύζει ποτέ ο φόβος του θανάτου, όσο κι αν τον πλησιάζει. Ένας πραγματικός ήρωας. Από την αντίθετη πλευρά συναντά κανείς τον εσωτερικά ταραγμένο Φίσερ, που φαίνεται να μη μπορεί να διαχειριστεί τα αντιφατικά συναισθήματα  του και να διαχειριστεί την περίεργη αυτή «φιλία ». Μία καθηλωτική ερμηνεία του καταξιωμένου Αντρέ Χένικε, που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο, ειδικά στις τελευταίες σκηνές, όπου φαίνεται να αναγνωρίζει και να σέβεται τη θυσία των 200 αντρών. Τέλος στήριγμα όλων μέσα στο θάλαμο ο Τάσος Δήμας,  ο οποίος συγκινεί με τη δύναμη ψυχής να τους αγκαλιάζει όλους σαν παιδιά του, καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου.

Για το τέλος άφησα την καλύτερη και πιο καλοσκηνοθετημένη  σκηνή της ταινίας. Ένα αποχαιρετιστήριο και βαθιά ανθρώπινο γλέντι την τελευταία μέρα της ζωής τους, την προσωπική τους νίκη απέναντι στο θάνατο. Μια άρτια δομημένη σκηνή που ενώνει όλο τον Ελληνισμό, από τον Πόντο ως την Κρήτη, με τα συναισθήματα να σε κατακλύζουν.

Το «Τελευταίο Σημείωμα» δε σου προσφέρει μόνο με τον πιο άμεσο τρόπο ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα  της ελληνικής ιστορίας, που ίσως, δυστυχώς, να μην είναι γνωστό σε όλους αλλά παράλληλα σου μεταδίδει μια απερίγραπτη δύναμη να συνεχίσεις παρά τις δυσκολίες. Μια εξαιρετική συνεργασία που κάνει και τους πιο δυνατούς να λυγίσουν.

By Σταυριάννα Δεδικούση

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Κινηματογραφος, Τεχνες, 0 comments
Αγαπημένα πρόσωπα και αγαπημένες ταινίες

Αγαπημένα πρόσωπα και αγαπημένες ταινίες

Στο προηγούμενο άρθρο μου σου είπα για την ομάδα μου, την Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Αλεξανδρούπολης. Αν το έχεις διαβάσει θα έχεις καταλάβει πόσο χαίρομαι που είμαι μέλος αυτής της ομάδας. Από την άλλη ,όμως, έχω ακούσει πολλά σχόλια για αυτή την ενασχόληση μου όπως ότι προβάλλουμε μόνο «κουλτουριάρικες» ταινίες, παλιές, ασπρόμαυρες και γενικά ταινίες που είναι πιο «βαριές» και δυσνόητες. Δεν σου κρύβω ότι πολλές φορές αναρωτιόμασταν αν πρέπει να αλλάξουμε το ύφος μας σαν ομάδα και να επιλέγουμε πιο εμπορικές ταινίες. Όλα αυτά με έκαναν να σκεφτώ γιατί μια ταινία θεωρείται καλή ενώ μια άλλη όχι. Γιατί το Fast & Furious και το Notebook είναι κατώτερα ,στα μάτια αρκετών σινεφίλ, από το Mulholland Drive και την Έβδομη Σφραγίδα.

Η απάντηση, για μένα, είναι μια. Η περιγραφή. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να διαλέξεις ταινία από το να ακούσεις κάποιον που είναι θαυμαστής της να σου την περιγράφει. Είτε ακούς κάποιον να σου περιγράφει το Fast & Furious, είτε ακούς κάποιον να σου περιγράφει το Brief Encounter, ο τρόπος που θα σου το περιγράψει αρκεί για να σε πείσει να το δεις, να το προτείνεις και να γίνει μια από τις δικές σου αγαπημένες ταινίες. Γιατί αυτό το άτομο έχει δει την ταινία, έχει ερωτευτεί τον πρωταγωνιστή, έχει ταυτιστεί με κάποιο quote και τώρα θέλει να μεταφέρει αυτά τα συναισθήματα και σε σένα. Θέλει να σε κάνει να πιστέψεις ότι είναι μια καλή ταινία και ότι, προφανώς, πρέπει να την δεις. Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτών των σκέψεων μου ένα βράδυ που έβρεχε στη μακρινή Αλεξανδρούπολη, αποφάσισα να ζητήσω από τα δικά μου αγαπημένα άτομα να μου πουν για την αγαπημένη τους ταινία και να με πείσουν να γίνει η δική μου αγαπημένη ταινία.

 

Τάσος: The Fountain (2006) Darren Aronofsky

Σπειροειδή πλάνα, κοντινό στα μάτια και πλάνα συμμετρίας είναι χαρακτηριστικά ενός σκηνοθέτη που μέχρι και σήμερα διχάζει κριτικούς και κοινό. Χρώματα στους τόνους του καφέ και κίτρινου και μια ιστορία στα πλαίσια πραγματικότητας, επιστημονικής φαντασίας και πνευματικότητας σε καθηλώνουν. Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες γιατί είναι δύσκολο να την εκτιμήσεις και να της δώσεις την προσοχή που χρειάζεται. Την είδα αρκετές φορές και κάθε φορά ανακαλύπτω και κάτι καινούργιο. Συναισθήματα αγάπης, τρυφερότητας, υπομονής, επιμονής και ανάγκης  για να κρατήσεις τους δικούς σου ανθρώπους κοντά έρχονται σε αντίθεση με συναισθήματα οργής, ματαιοδοξίας, πένθους και θανάτου. Μια παρεξηγημένη ταινία που τη βρήκα τυχαία και με κάνει να σκέφτομαι πόσα παρεξηγημένα πράγματα στη ζωή απλά χρειάζονται λίγη προσοχή. Είναι η καλύτερη συντροφιά που μπορώ να βρω όταν δεν είμαι στα καλύτερα μου με ένα μοναδικό και σαγηνευτικό soundtrack που με αγγίζει βαθιά κάθε φορά. Ένα quote από την ίδια την ταινία που θα ήθελα ο ίδιος να το αφιερώσω σε αυτήν γιατί κάθε φορά που την βλέπω τη συνδέω με διαφορετικές αναμνήσεις, μου δημιουργεί νέες και με τραβά μαζί της στον χρόνο.

 

 

Παύλος: Swiss Army Man (2016), Dan Kwan & Daniel Scheinert

 

Ιδιαίτερο. Εκκεντρικό. Ανθρώπινο. Το Swiss Army Man το είδα τυχαία και το ερωτεύτηκα αυθόρμητα. Ίσως από τις πιο παράξενες ταινίες που έχω δει αλλά παράλληλα από αυτές που με έχουν αγγίξει περισσότερο. Εξαιρετικά πρωτότυπη και εθιστική μουσική, αναπάντεχα καλές ερμηνείες και ένα σενάριο που θα σε κάνεις να γελάς και να κλαίς ταυτόχρονα. Αν και είναι δύσκολο να την κατηγοριοποιήσεις, αυτή η ταινία θα χρησιμοποιήσει το εκκεντρικά κωμικό της στοιχείο και θα το μετατρέψει σε ένα κοινωνικό σχόλιο για θέματα όπως η αγάπη, η φιλία και η μοναξιά. Με τον μοναδικό της τρόπο, με έκανε να αναρωτηθώ και να στοχαστώ. Τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε; Ποιό είναι το νόημα των πράξεών μας;  Τι είναι η ζωή; Ένα πτώμα και ο φίλος του θα σε συνοδεύσουν στο πιο αστεία υπαρξιακό ταξίδι που έχεις πάει. Δώσε της την ευκαιρία και δες την μέχρι το τέλος. Θα σε επιβραβεύσει.

 

Νεφέλη: Before Sunrise

Ένα αγόρι. Ένα κορίτσι. Ένα τρένο και η Βιέννη…

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτή είναι όλη η ταινία με 9 λέξεις. Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται να ξέρεις και πολλά περισσότερα πριν την δεις. Το σενάριο αρκετά απλοϊκό, χωρίς ιδιαίτερα σύνθετη πλοκή, όλα κυλούν τόσο απλά και φυσικά που παρασύρεσαι από τις υπέροχες συζητήσεις των δυο αυτών άγνωστων ανθρώπων. Μιλούν για αγάπη, έρωτα, ποίηση, θρησκεία, ζωή, θάνατο και όλα μοιάζουν να είναι τόσο σωστά βαλμένα τη στιγμή που πρέπει, με τα λόγια που πρέπει, δημιουργώντας έτσι συνέχεια  μικρές στιγμές μαγείας. Πρόκειται, λοιπόν, για μια ταινία που βασίζεται αποκλειστικά στις ερμηνείες δυο εξαιρετικών ηθοποιών (Ethan Hawke & Julie Delpy) με φόντο την πανέμορφη Βιέννη. Το σίγουρο είναι ότι τελειώνοντας την ταινία σκέφτεσαι διάφορα για τη ζωή, την αγάπη, το αν υπάρχουν καρμικές σχέσεις, το αν όλα αυτά που μας συμβαίνουν είναι τυχαία ή το αν ό,τι κάνουμε στη ζωή μας το κάνουμε για να αγαπηθούμε λίγο περισσότερο…

 

 

Ζωή: Μανταρίνια

Γεια, εγώ είμαι η Ζωή! Χαίρομαι που διαβάζεις την στήλη της φίλης μου και μπράβο σου γιατί αξίζει! Εγώ με τη σειρά μου θα σου προτείνω τα «Μανταρίνια» και όχι γιατί είναι η εποχή τους αλλά γιατί είναι η αντιπολεμική ταινία που με κέρδισε όσο καμία άλλη. Σε πολεμικό σκηνικό, η ιστορία ενός Εσθονού καλλιεργητή μανταρινιών που περιθάλπει με περίσσεια ανθρωπιά δύο βαριά τραυματισμένους από αντίπαλο στρατόπεδο θα σε συναρπάσει. Με τις συγκρούσεις ανάμεσα τους να εντείνονται όλο και περισσότερο, σε κάνει να αναρωτηθείς αν είναι περισσότερα αυτά που μας ενώνουν από αυτά που μας χωρίζουν. Ελπίζω να σε πείσω να τη δεις γιατί στην ΚΛΕΦΑ δύο χρόνια προσπαθώ, αλλά μάταια. Δεν τα παρατάω όμως και ελπίζω και εσύ όταν δεις το τόσο εξαιρετικό σενάριο όσο και την εκπληκτική σκηνοθεσία να συμφωνήσεις μαζί μου.

 

 

Αυτά είναι μερικά από τα αγαπημένα μου πρόσωπα και αυτές είναι οι αγαπημένες τους ταινίες. Εμένα με έπεισαν. Εσένα;

 

By Φρόσω Χαλκίδου

Posted by InfinityGreeceBloggers in Blog, Κινηματογραφος, Τεχνες, 0 comments
Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Αλεξανδρούπολης | Κ.ΛΕ.Φ.Α.

Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Αλεξανδρούπολης | Κ.ΛΕ.Φ.Α.

Θυμάσαι στο προηγούμενο μου άρθρο που σου έδωσα μια υπόσχεση; Εγώ τις υποσχέσεις μου τις κρατάω και για αυτό στο σημερινό μου άρθρο θα σου μιλήσω για την λέσχη της καρδιάς μου, την Κ.ΛΕ.Φ.Α (Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Αλεξανδρούπολης). Η ΚΛΕΦΑ, λοιπόν, έχει τα δεύτερα γενέθλια της τον Μάρτιο (φυσικά θα σε ενημερώσω με σχετικό άρθρο και τότε) και δημιουργήθηκε από φοιτητές της Αλεξανδρούπολης με σκοπό να προάγουν την κριτική σκέψη, ανάλυση και παιδεία μέσω του κινηματογράφου όπως λένε στην περιγραφή της σελίδας τους (https://www.facebook.com/KinimatografikiLesxiFoititwnAlexandroupolis/?hc_ref=ARR7Ig7dW46rNU7qyOFCxdBuzcHjybtyM5xyCPxF87wUH2Otf8IguhZygcfCcoYIYVc&fref=gs&dti=1680312825564269&hc_location=group). Μπορεί να αναρωτιέσαι γιατί τόση ώρα γράφω σε γ’ πληθυντικό πρόσωπο αφού σου έχω πει ότι είμαι και εγώ μέλος αυτής της ομάδας, μπορεί και όχι. Για να σου λύσω την απορία θα σου πω ότι συμμετέχω στην ομάδα τον τελευταίο χρόνο και δυστυχώς δεν ήμουν μέλος από την αρχή της λειτουργίας της.

Ο τελευταίος αυτός χρόνος άλλαξε αρκετά τις απόψεις μου για ορισμένα θέματα, με έκανε να ωριμάσω κινηματογραφικά όπως λέει ένας φίλος μου και μου έδειξε πόσα μπορώ να καταφέρω αν θέλω κάτι πολύ. Πολύ κοινότυπα όμως όλα αυτά, για αυτό θα σου μιλήσω με παραδείγματα. Δεν ήξερα ποιος είναι Ζαν-Λυκ Γκοντάρ ούτε και ο Αλμοδόβαρ. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα αφιερώνω τόσο χρόνο για να ζωγραφίζω πάνω σε σακουλάκια για ποπ κορν, πόσο μάλλον ότι θα υπάρχουν άτομα που θα τα κρατάνε μετά από κάθε προβολή τα σακουλάκια μου. Δεν περίμενα ότι αυτή η φοιτητική ομάδα-παρέα-θα έφτανε στο σημείο να της ζητάνε τοπικοί φορείς να συνεργαστούν για μια προβολή (ναι, έγινε και αυτό).

Είμαι χαρούμενη όταν οι προβολές έχουν κόσμο και στεναχωριέμαι όταν η αίθουσα είναι άδεια, αναρωτιέμαι τι κάναμε λάθος. Τις προάλλες, όμως, μου συνέβη κάτι περίεργο, ενώ η αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια, εγώ πέρασα υπέροχα. Αποφάσισα ότι αυτή είναι η μέχρι τώρα αγαπημένη μου προβολή. Προφανώς θα σου μιλήσω για αυτή την προβολή, η οποία δεν είναι άλλη από την ταινία «Μίλα της» του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Τα μέλη της ομάδας σχεδίαζαν εδώ και καιρό την διοργάνωση ενός τριήμερου φεστιβάλ προς τιμή του συγκεκριμένου σκηνοθέτη και όλα πήγαν υπέροχα. Στο χώρο υπήρχε ισπανικό φαγητό που έφτιαξαν τα μέλη, handmade διακόσμηση και πολλή πολλή διάθεση. Οι ταινίες που επιλέχθηκαν για προβολή ήταν έξι και σου τις προτείνω όλες ανεπιφύλακτα.

  1. Women on the verge of a nervous breakdown (2/5)

Μα δε χτυπάει το τηλέφωνο, με πνίγει το παράπονο

που δεν κατάλαβες ποτέ σου τι περνώ

κι αν έχει γίνει η αγωνία μου βουνό

Νομίζω ότι όση ώρα και να σκέφτομαι δεν μπορώ να βρω καλύτερες λέξεις που να περιγράφουν τι περνάει η πρωταγωνίστρια της ταινίας. Αν και θεωρείται από τις ταινίες σταθμός για την πορεία του Αλμοδόβαρ, δεν θα έλεγα ότι ενθουσιάστηκα, πιο πολύ γέλασα και ταυτίστηκα με την αναμονή-ελπίδα της πρωταγωνίστριας.

  1. Volver (3/5)

Αυτή που λες, είναι από τις ταινίες που βλέπεις την πρωταγωνίστρια, Penelope Cruz, και λες θα μείνω για πάντα στο ράφι, μοιάζω με το Smeagol κτλ καθώς είναι και πάλι πανέμορφη. Υπέροχη ταινία, φανταστικά χρώματα το οποίο είναι και το στοιχείο του Αλμοδόβαρ και φυσικά ένα από τα αγαπημένα του θέματα, ο θάνατος. Η αγαπημένη μου σκηνή από την ταινία είναι η στιγμή που η Penelope τραγουδά το κλασικό “Volver” με μερικές εκπλήξεις να την περιμένουν στο χώρο γύρω της. Δεν σου κάνω άλλο spoil. ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΣ.

  1. The skin I live in (4/5)

Δες τώρα τι γίνεται με αυτή την ταινία. Όσο την έβλεπα ήμουν σίγουρη ότι είναι ότι πιο άρρωστο έχω δει και σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να την προβάλλουμε στο φεστιβάλ. Ωστόσο, το ανατρεπτικό σενάριο του Αλμοδόβαρ και το μήνυμα που περνάει η ταινία με έκαναν να αλλάξω γνώμη. Σου την προτείνω ανεπιφύλακτα και θα σου πω μόνο μια φράση στην οποία κατέληξα για να σε πείσω: Υπάρχουν κάποιες μη αναστρέψιμες πορείες, κάποιοι δρόμοι χωρίς επιστροφή.

  1. Bad education (4/5)

Δεν νομίζω ότι μπορώ να σου περιγράψω αυτή την ταινία χωρίς να κάνω spoil, οπότε θα σου πω απλά ότι είναι μια «περίπου» αυτοβιογραφία του Αλμοδόβαρ, έχει ακραίες εναλλαγές και εντυπωσιακά σκηνικά. Θα της προσάψω, όμως, και ένα μειονέκτημα καθώς ένιωθα πιο πολύ ότι έλυνα ένα puzzle παρά ότι έβλεπα μια ταινία, θα με καταλάβεις όταν την δεις. Να μη ξεχάσω να σου πω ότι θα μισήσεις λίγο παραπάνω τους ιερείς. Μπορεί και πολύ.

  1. All about my mother (2/5)

Μετά τους τίτλους τέλους ήθελα να πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου και να της πω πόσο την αγαπώ και ας γκρινιάζω όταν μαγειρεύει μπάμιες. Ο Αλμοδόβαρ αφιέρωσε αυτή την ταινία σε όλες τις γυναίκες που θέλουν να γίνουν μητέρες και ιδιαίτερα στη μητέρα του. Για εμένα αυτή η ταινία ήταν απλή, χωρίς κάτι το πολύ ξεχωριστό αλλά παράλληλα ένας ύμνος για τη γυναίκα και τη μητρική μορφή. Νομίζω ότι θα ήταν ιδανική για την εξής περίσταση: Κυριακή μεσημέρι, δεν θα πάω για brunch γιατί μένω στον Εύοσμο και όχι στο Manhattan, το Mega δείχνει για 1212 φορά τη «Γαλάζια λίμνη» και θέλω κάπως να σκοτώσω τον χρόνο μου

  1. Talk to her (5/5)

Δεν ξέρω πόσο καιρό είχα να νιώσω αυτό το συναίσθημα για μια ταινία. Έγινε κατευθείαν μια από τις αγαπημένες μου και θα σου πω το γιατί. Ο Αλμοδόβαρ παρουσιάζει τους άντρες σαν καρικατούρες αρκετά συχνά στις ταινίες του, εδώ όμως εξυμνεί την ανδρική φιλία η οποία βασίζεται πάνω στα προβλήματα δύο ανδρών για τις γυναίκες. Οι άντρες της ταινίας παρουσιάζονται αμήχανοι, δεν μπορούν να μιλήσουν στις γυναίκες ούτε φυσικά να κάνουν έρωτα σε «ζωντανές» γυναίκες. Μετά το τέλος της ταινίας ήμουν θυμωμένη με τον πρωταγωνιστή, βασικά έξαλλη, και σοκαρισμένη με τον τρόπο που ο Αλμοδόβαρ έθιξε και παρουσίασε το θέμα του βιασμού σε τούτη εδώ την ταινία. ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΣ.

 

Οι φωτογραφίες παρακάτω είναι από το φεστιβάλ.

Το αναγνωστήριο- χώρος προβολής των ταινιών

 

Τα σακουλάκια που σου έλεγα

Homemade Ισπανικό φαγητό.

 

By Φρόσω Χαλκίδου

Posted by InfinityGreeceBloggers in Κινηματογραφος, Φοιτητικα, 0 comments
Σινεμά ο Παράδεισος | Cinema Paradiso

Σινεμά ο Παράδεισος | Cinema Paradiso

Γεια σου. Είμαι η Φρόσω-Φρύνη-Ευφροσύνη, εσύ διαλέγεις. Θα με βλέπεις να γράφω κάθε εβδομάδα εδώ για μια ταινία και ελπίζω να με διαβάζεις. Τώρα θα μου πεις τι ταινία; Από αυτές που κάνουν πρεμιέρα κάθε Πέμπτη στους κινηματογράφους; Από τις άλλες τις κουλτουριάρικες που προβάλλουν οι κινηματογραφικές ομάδες; Από αυτές που δείχνει κάθε Κυριακή μεσημέρι στο Mega; Όχι, όχι και όχι. Ίσως και ναι, ναι, ναι.

Σε τούτο εδώ το κομμάτι του site, το δικό μου κομμάτι, θα διαβάζεις για ταινίες που μου άρεσαν πολύ. Πάρα πολύ. Μπορεί να τις είδα στα Ηλύσια (τοπικός κινηματογράφος στην Αλεξανδρούπολη- δεν έχουμε village εδώ στην εξορία), μπορεί και να τις είδα στην ΚΛΕΦΑ (Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Αλεξανδρούπολης https://www.facebook.com/groups/1680312825564269/ θα σου μιλήσω για την λέσχη της καρδιάς μου σε ένα άλλο άρθρο). Tο θέμα αγαπημένη και αγαπημένε μου είναι ότι μου άρεσαν πολύ και θα ήθελα να αρέσουν και σε σένα.

Προσπαθούσα, λοιπόν, εδώ και μέρες να σκεφτώ ποια ταινία θα σου προτείνω στο πρώτο μου άρθρο και η απόφαση κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Λάτρης των ταινιών όπως κατάλαβες. Με λίγη βοήθεια όμως κατέληξα σε μια από τις αγαπημένες μου και wannabe αγαπημένη σου.

 

Σινεμά ο Παράδεισος ( Cinema Paradiso), Giuseppe Tornatore

Θα σου πω πρώτα μερικά στοιχεία για την ταινία, να ξέρεις βρε παιδί μου πώς να την προτείνεις σε φίλους, σε παρέα και γιατί όχι στο «πρόσωπο». Η ταινία γυρίστηκε το 1988 σε ένα χωριό της Σικελίας και ο σκηνοθέτης βασίστηκε στις παιδικές του αναμνήσεις για την ταινία καθώς μεγάλωσε στο συγκεκριμένο χωριό.  Από την αρχή της ταινίας βλέπουμε ένα αγόρι να ανακαλύπτει τη μαγεία του σινεμά και να γίνεται φίλος με το μηχανικό προβολής, τον οποίο θαυμάζει και βοηθά στη δουλειά του. Παράλληλα, βλέπουμε πως ο κινηματογράφος επηρεάζει τους κατοίκους του χωριού αλλά και την αγάπη που έχουν για τις ταινίες. Δεν θα μαρτυρήσω άλλα στοιχεία για την πλοκή γιατί δεν θέλω να σου κάνω spoil, θα σου πω 5 λόγους που εγώ κατέληξα να κλαίω μόλις είδα τους τίτλους τέλους.

 

  1. Δεν υπάρχουν ειδικά εφέ, δεν υπάρχουν σουπερ στάρ του Hollywood και οτιδήποτε άλλο μπορεί να κάνει μια ταινία εντυπωσιακή. Υπάρχουν όμως αισθήματα, συναισθήματα και κυρίως νοσταλγία.
  2. Αθωότητα, ειλικρίνεια, τρυφερότητα, αγάπη, γέλιο, χαρά, ρομαντισμός, αυτοθυσία, πίκρα, θλίψη, νοσταλγία. Όλα αυτά ένιωσα εγώ όταν είδα το Σινεμά ο Παράδεισος, με αυτή ακριβώς τη σειρά.
  3. Σινεμά= Παράδεισος; Οι ήρωες της ταινίας ζουν κυριολεκτικά μέσα στον κινηματογράφο, εκεί καπνίζουν, πίνουν, ερωτεύονται, θηλάζουν(!), φωνάζουν. Είναι, όμως, ο κινηματογράφος ο παράδεισος τους;
  4. Στο τέλος δεν κλαις για το θάνατο( tiny tiny spoiler) ούτε για τις χαμένες αγάπες. Κλαις για το κτίριο που βλέπεις να πέφτει, γιατί για τους πρωταγωνιστές της ταινίας δεν ήταν ένα απλό κτίριο- για μένα ήταν ένας κρυφός πρωταγωνιστής- ήταν κομμάτι της ζωής τους.
  5. Δεν έχω δει καμία άλλη ταινία που να εξυμνεί τόσα έξυπνα, μελαγχολικά και νοσταλγικά την έβδομη τέχνη, την τέχνη του κινηματογράφου. Μόλις τελείωσε η ταινία και σταμάτησα να κλαίω σκέφτηκα αρκετά πράγματα. Επειδή όμως θα μπορούσα να γράφω πολλές ώρες για τις σκέψεις μου θα σου αναφέρω τις πιο σημαντικές. Αρχικά αποφάσισα ότι θα σταματήσω να κατεβάζω ταινίες, γιατί καμία αίσθηση δεν συγκρίνεται με αυτή της αναμονής έξω από την αίθουσα του κινηματογράφου με το ποπ κορν να μυρίζει υ-πέ-ρο-χα και στη συνέχεια με το ραντεβού με την πολλά υποσχόμενη μεγάλη οθόνη. Η δεύτερη σκέψη μου ήταν λίγο πιο υπερβολική, πιο εντυπωσιακή. Σκεφτόμουν πόσο πολύ θα ήθελα να φτιάξω εγώ μια ταινία με όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα πράγματα που μου δίνουν την παραμικρή έμπνευση μέσα στη μέρα μου. Γιατί αυτό είναι τελικά ο κινηματογράφος, έμπνευση. Δεν χρειάζεται πασίγνωστους ηθοποιούς, ακριβά σκηνικά, ειδικά εφέ και φανφάρες. Χρειάζεται φαντασία, ρομαντισμό και αγάπη. Πολλή αγάπη.

 

 

(Εδώ βλέπεις την αγαπημένη μου σκηνή από την ταινία. Όταν δεις την ταινία θα καταλάβεις σίγουρα το γιατί.)

 

By Φρόσω Χαλκίδου. 

Posted by InfinityGreeceBloggers, 0 comments
Αφανείς Ηρωίδες (Hidden Figures) – Γιατί θα τις αγαπήσεις

Αφανείς Ηρωίδες (Hidden Figures) – Γιατί θα τις αγαπήσεις


Όταν πρωτοείδα το τρέιλερ αυτής της ταινίας στη μεγάλη οθόνη θυμάμαι να λέω -όπως και για πολλές άλλες- πως “αυτή την ταινία θέλω να τη δω”. Και πράγματι ήταν η μόνη, ή από τις ελάχιστες ταινίες που παρέμειναν στο μυαλό μου μέχρι σήμερα. Το θέμα της ταινίας δεν ήταν το μόνο που με κέρδισε.

Κύριο στοιχείο-κλειδί για να δω τη συγκεκριμένη ταινία ήταν το γεγονός ότι βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Ο λόγος για την ιστορία των Κάθριν Τζόνσον, Μέρι Τζάκσον και Ντόροθι Βον, τριών Αφροαμερικανίδων που συνέβαλαν σημαντικά στην αποστολή του Τζον Γκλεν στο φεγγάρι.

Όπως πιθανώς έχετε καταλάβει το ” Hidden Figures ” έχει ήδη τρία πολύ δυνατά χαρτιά για να κερδίσει το ενδιαφέρον. 1) Αληθινή ιστορία, 2)Ισότητα δύο φύλων και 3)Ισότητα μαύρων-λευκών. Υποψήφιες για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, διασκευασμένου σεναρίου και δεύτερου γυναικείου ρόλου για την Οκτέιβια Σπένσερ, οι αφανείς ηρωίδες καταφέρνουν να κλέψουν την καρδιά σου, να σε συγκινήσουν, να σε γεμίσουν περηφάνια και κυρίως να σου θυμίσουν γιατί πρέπει να επιμένεις στα όνειρά σου, στα θέλω σου και σε όλα αυτά που για πολλούς θεωρούνται αδύνατα!

Μία ακόμα ταινία που καταδικάζει τον ρατσισμό, προβάλλοντας την ανάγκη της ισότητας για την επίτευχση σπουδαίων στόχων. Χαρακτηριστική, θα έλεγε κανείς, η σκηνή στην οποία η Κάθριν διανύει καθημερινά μεγάλες αποστάσεις για να πάει στην τουαλέτα, συνεχίζοντας παράλληλα τη δουλειά της. Πολύ όμορφα δοσμένη επίσης η συμπεριφορά του Αλ Χάρισσον, μετά το αναμενόμενο ξέσπασμά της, που προσηλωμένος στο στόχο του εξυμνεί την ισότητα και την επιταγή συνεργασίας όλων: μαύρων και λευκών, αντρών και γυναικών.

Ίσως τα ιστορικά στοιχεία να μην είναι πάντα ακριβή προς τιμήν της πλοκής, όμως σίγουρα η επιμονή των τριών αυτών γυναικών να υπολογίσουν τις πράξεις για το ταξίδι στο φεγγάρι, να λύσουν τα μυστήρια της μηχανικής και να επιβλέπουν, τον μεγάλων απαιτήσεων τότε, IBM θα σου κρατήσει το ενδιαφέρον καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας και θα σου θυμίσει ξανά και ξανά πως κάποιες φορές “δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να είσαι ο πρώτος!”

Βy Χριστίνα Βίλδου

Posted by Blog in Blog, Κινηματογραφος, 0 comments
Η φιλόξενη « Ξενία »

Η φιλόξενη « Ξενία »

Κάπου εκεί στην τρυφερή ηλικία των 16 με είχε πιάσει κάτι και ήθελα να βλέπω διάφορες αμφιλεγόμενες ταινίες του συγχρόνου ελληνικού κινηματογράφου(βλέπε κυνόδοντας ). Μια από αυτές ήταν και η «Στρελλα» του Πάνου Κούτρα. Μια ταινία που όταν συνειδητοποίησα τι ακριβώς διαπραγματευόταν έκλεισα άμεσα τον υπολογιστή και κάθισα περίπου ένα μισάωρο για να επεξεργαστώ και να προετοιμαστώ για τις πληροφορίες που είχα λάβει και θα λάμβανα. Εν τέλει την είδα. Κι όταν μεγάλωσα την ξαναείδα, για να την καταλάβω πλήρως. Και κάποια μέρα όταν θα είμαι αρκετά ώριμη στην έκφραση και στο μυαλό θα τα βάλω κάτω και θα γράψω κι ένα άρθρο γι’ αυτήν.

Αυτή ήταν και η πρώτη καθώς και η μοναδική μου επαφή με τις ταινίες του Κούτρα (τον «γιγάντιο μουσακά» δεν τον είδα ποτέ, αν και είναι στα υπόψιν). Πριν λίγο καιρό, ψάχνοντας μια ταινία που να μιλά για ιθαγένεια, μετανάστευση, ρατσισμό και ταυτόχρονα να είναι και ελληνική, έπεσα πάνω στην « Ξενία ». Παραγωγή του 2014, οι δυο πρωταγωνιστές, παιδιά της γενιάς μου, της γενιάς του 90, και μάλιστα αλβανικής καταγωγής. Άρα φαντάστηκα (όπως κι όντως έγινε) ότι θα είναι κάτι φρέσκο, επίκαιρο και κυρίως αληθινό (ναι σίγουρα η επιλογή πρωταγωνιστών που θα έχουν ζήσει το ρατσισμό και οι ίδιοι ήταν μια πολύ σοφή επιλογή) .

Αυτό που δεν περίμενα , ήταν η επιτυχία του σκηνοθέτη να ασχοληθεί με τόσα πολλά και διαφορετικά θέματα ταυτόχρονα. Ας μην προτρέχω όμως. Η ταινία μιλάει για δυο αδέλφια τον Ντάνι και τον Οδυσσέα που έχουν γεννηθεί από μητέρα Αλβανή και Έλληνα πατέρα. Όταν η μητέρα τους πεθαίνει , ξεκινά ένα ταξίδι από την Κρήτη, οπου ζούσε ο μικρότερος, ο Ντάνια με την μητέρα του, στην Αθήνα, όπου δουλεύει ο 18χρονος Οδυσσέας κι από εκεί οι δυο τους στη Θεσσαλονίκη. Σκοπός τους είναι να βρουν τον Έλληνα πατέρα τους, ο οποίος τους παράτησε σε μικρή ηλικία και πλέον έχει φτιάξει καινούρια οικογένεια και πολιτεύεται με την ακροδεξιά. Θέλουν να τον βρουν για να τους αναγνωρίσει ώστε να πάρουν την ιθαγένεια και να μην απελαθούν πίσω στην Αλβανία. Επίσης, ο μεγαλύτερος έχει σκοπό να συμμετάσχει και σε ένα μουσικό τάλεντ σόου καθώς έχει ιδιαίτερα καλή φωνή, κληρονομιά από τη μητέρα του, η οποία σπουδαγμένη σε ωδεία, κατέληξε να τραγουδάει σε “σκυλομάγαζα” για να ζήσει.


Αυτό που όμως περιπλέκει τα πράγματα και ανεβάζει άμεσα το επίπεδο της «ξενίας», από μια απλή ταινία για το ρατσισμό σε μια ταινία μάρτυρα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας είναι το γεγονός ότι ο 16χρονος Ντάνι είναι ομοφυλόφιλος. Κι εκτός από αυτό είναι και ψυχικά διαταραγμένος. Έχει εγκλωβιστεί κάπου στο μεταίχμιο μεταξύ εφήβου και παιδιού, έχει οράματα με φανταστικούς φίλους, έντονα ξεσπάσματα, άπειρους συναισθηματισμούς και προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον άντρα και στο παιδί που δεν έχει πεθάνει ακόμα μέσα του. Και τρελός, και Αλβανός και γκέι λοιπόν(όπως θα ακούσεις να λένε και στην ταινία). Στο πρόσωπο του συγκεντρώνονται τρία χαρακτηριστικά που το καθένα από μόνο του μπορεί να θέσει κάποιον στο περιθώριο μιας αφιλόξενης κοινωνίας σαν τη δική μας.

Θα δεις σκηνές που είναι κάτι παραπάνω από αληθινές. Αγοραίος έρωτας, ρατσισμός σε ομοφυλόφιλους, ρατσισμός απέναντι σε μετανάστες, έφοδοι της χρυσής αυγής σε συνοικίες μεταναστών, μικροκαβγάδες μεταξύ μεταναστών που καταλήγουν μοιραίοι, πέρασμα από παιδική ηλικία σε εφηβεία,οράματα τρέλας, ερωτικά ξυπνήματα, τρυφερές εξομολογήσεις, κυνικές αποφάσεις, κιτς σκηνικά από κέντρα νυχτερινής διασκέδασης, συμφιλίωση δυο διαφορετικών κόσμων και όλα αυτά με μια δόση χιούμορ. Μια διαφορετική δόση χιούμορ που ισορροπεί κι αυτή ανάμεσα στην ψυχική διαταραχή και στην πραγματικότητα…

Η «Ξενία» έμεινε στο μυαλό μου εκτός των άλλων για τρεις βασικούς ,και διαφορετικούς μεταξύ τους, λόγους.

Πρώτον, είναι η απλότητα και συνάμα η κυνικότητα με την οποία ο Κούτρας διαχειρίζεται τα θέματα που θίγει η ταινία. Μια φυσικότητα που μου είχε λείψει αρκετά από τις εγχώριες κινηματογραφικές παράγωγες της τελευταίας δεκαετίας.

Δεύτερον, οι εντυπωσιακές ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Ερμηνείες που με έπεισαν πως η γενιά μου δίνει ένα δυναμικό και πρωτότυπο παρόν και στο χώρο της τέχνης.

Και τρίτον μια σκηνή και μια φράση. «Εμείς τελικά παντού ξένοι θα είμαστε, και παντού σαν το σπίτι μας» . Αυτό που βιώνουν τα παιδιά μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς. Στην Ελλάδα τους λένε Αλβανούς, Ρώσους, Πακιστανούς, Αφρικανούς κλπ. Και στις χώρες τους, Έλληνες. Παιδιά χωρίς πατρίδα και ταυτόχρονα με πολλές πατρίδες. Γιατί όταν δεν είσαι τίποτα, έχεις την ελευθερία να αυτοπροσδιοριστεις όπως εσύ θες. Ή και να μην προσδιοριστείς καθόλου. Γιατί τα πάντα και το τίποτα στην ουσία δεν διαφέρουν πουθενά….

 

 

 

 

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κινηματογραφος, 0 comments
5+1 must ταινίες που κάθε άνθρωπος πρέπει να δει

5+1 must ταινίες που κάθε άνθρωπος πρέπει να δει

5 ταινίες που τόσο με την πλοκή τους, όσο και με τη σκηνοθεσία άφησαν ιστορία. Αν και
αποτελούν μια βασική είσοδο στον κόσμο του Κινηματογράφου, θα μείνουν στην ιστορία,
γιατί βάζουν το θεατή σε σκέψεις και περνάνε με μοναδικό τρόπο τα μηνύματα που θέλουν.

1. Fight Club

Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτό το αριστούργημα του Fincher. Υπερκαταναλωτισμός και
μαζοποίηση πλήττουν την κοινωνία και αυτή η ταινία τα πολεμάει με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Ο πρωταγωνιστής (Edward Norton) πάσχει από insomnia και ψάχνει απεγνωσμένα ένα
τρόπο να αλλάξει τη ζωή του, τότε γνωρίζει τον μοναδικό Tyler Durden (Brad Pitt) και η ζωή
του στρέφεται κατά 180 μοίρες. Ότι περισσότερο πω θα αποτελεί spoiler οπότε αν δεν την
έχετε δει, κάντε το ΆΜΕΣΑ.

2. American History X

Από τις πιο εμβληματικές αντιρατσιστικές ταινίες του σύγχρονου κινηματογράφου, το
American History X αποτελεί παράδειγμα για τον κίνδυνο που φέρουν νεοναζιστικά
μορφώματα τόσο για την κοινωνία όσο και για τους ίδιους τους ανθρώπους που τα
απαρτίζουν. Ένας νεοναζί skin-head (Edward Norton) που μετά από 3 χρόνια φυλακής
βλέπει τον μικρό του αδερφό να έχει πέσει στο ίδιο μονοπάτι με εκείνον κάνει ότι μπορεί
για να του δώσει να καταλάβει το λάθος του και να τον βάλει στο σωστό τον δρόμο. Η
ταινία, ναι, σοκάρει σε αρκετά σημεία αλλά αυτό το σοκ είναι που θα βάλει τον θεατή σε
σκέψεις και θα τον κάνει να τη σκέφτεται για ώρες.

3. 2001: A Space Odyssey

Με υπογραφή Stanley Kubrick η ταινία από πολλούς θεωρείται από τις καλύτερες στην
ιστορία του κινηματογράφου. Μοναδικά εφέ, ελάχιστοι διάλογοι (συγκεκριμένα στα πρώτα
και στα τελευταία 20 λεπτά δεν υπάρχουν καθόλου). Το έπος αυτό διαπραγματεύεται
θέματα όπως η ανθρώπινη εξέλιξη, η τεχνητή νοημοσύνη και η εξωγήινη ζωή. Το
μεγαλύτερο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται μέσα στο Discovery1, ένα επανδρωμένο
σκάφος που ταξιδεύει στη Σελήνη για τον εντοπισμό ενός μυστηριώδους μαύρου
μονόλιθου ο οποίος εμφανίζεται και σε προϊστορικά χρόνια.

4. Leon: The professional

Ένα μικρό κοριτσάκι, η Mathilda (Natalie Portman) χάνει τους γονείς της και τα αδέρφια της
από τα χέρια ενός διεφθαρμένου αστυνομικού. Το μόνο άτομο που της έχει μείνει πλέον
είναι ο εκκεντρικός γείτονάς της, o Leon, ο οποίος τυχαίνει να είναι ένας άριστος hitman.
Μαζί θα δεθούν, η Mathilda θα ακολουθήσει τα χνάρια του Leon και θα δημιουργήσουν μια
πολύ όμορφη ταινία. Οι απίστευτες ερμηνείες τόσο από την Natalie Portman, όσο και από
τον Jean Reno θα κάνουν την ταινία μια από τις πιο αξιοσημείωτες του παγκόσμιου
σινεμά.

5. Mr. Nobody

Τι θα γινόταν αν δεν είχατε πατήσει σε αυτό το άρθρο να δείτε αυτές τις ταινίες; Ίσως η
ταινία που θα δείτε σήμερα το βράδυ να μην ήταν μια από αυτές και ίσως να μην άλλαζε
τον τρόπο σκέψης σας σε αρκετά θέματα. Το Mr. Nobody διαπραγματεύεται ερωτήματα για
το τι τελικά είναι τυχαίο στη ζωή, πόσο εμείς μπορούμε να το επηρεάσουμε και αν στην
τελική οι δικές μας επιλογές είναι όσο περιορισμένες όσο νομίζουμε καμιά φορά. Ένα
μικρό παιδάκι, ο Nemo, βρίσκεται στo σταθμό των τρένων με την επιλογή να ακολουθήσει
τη μητέρα του ή να μείνει με τον πατέρα του μετά το διαζύγιο τους. Άπειρα ενδεχόμενα
προκύπτουν από κάθε επιλογή του μικρού, τα οποία ο ίδιος μικρός μας τα εξιστορεί
έχοντας πλέον φτάσει τα 120 ως ο τελευταίος θνητός στη Γη. Μοναδικό μοντάζ και
εξαιρετικά προσεγμένη μουσική. Απλά αριστούργημα.

– Pulp Fiction

Η ταινία σήμα κατατεθέν του Tarantino δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη λίστα. Όχι
επειδή θα σας βάλει σε σκέψεις, αλλά γιατί είναι από τις πιο πρωτοπορειακές του
παγκόσμιου κινηματογράφου. Τόσο η σκηνοθεσία, το μοντάζ, η εξαιρετικά προσεγμένη
μουσική και οι απίστευτα πιασάρικοι διάλογοι θα χαράξουν την ταινία στη μνήμη σας και
δεν θα σας φτάνει όσες φορές και να την δείτε. Η ταινία κινείται γύρω από τις ζωές 2
επαγγελματίων γκάνγκστερ και του αφεντικού τους, ενός μποξέρ και ένα ζευγάρι που
κάνουν ληστείες σε μικρά μαγαζιά. Μαύρο χιούμορ και δράση στα καλύτερά του.

By Χάρης Στούπας

Posted by Blog in Blog, Κινηματογραφος, 0 comments
“Billions” : Μέχρι που φτάνουν οι αναστολές σου?

“Billions” : Μέχρι που φτάνουν οι αναστολές σου?

Billions

Είναι κάποιες σειρές, που θέλεις δε θέλεις, πρέπει να τις εκτιμήσεις για το θάρρος και την ειλικρίνεια που μπορούν να δείξουν σε ό,τι αφορά ευαίσθητα θέματα για την κοινωνία και το γίγνεσθαι της εποχής. Το “Billions” δε διστάζει να μιλήσει για τη 11/9, την πτώση δηλαδή των Δίδυμων Πύργων, που σε μια από τις πιο τραυματικές στιγμές της ιστορίας των ΗΠΑ, υπήρξαν άνθρωποι που βγήκαν κερδισμένοι απ’ την όλη τη κατάσταση μέσω του χρηματιστηρίου. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το «καυτό» θέμα που πιάνει η σειρά. Η σχέση μεταξύ πολιτικής και δικαιοσύνης, συμφέροντα μεταξύ του κοινού οφέλους και του ατομικού είναι μερικά απ’ τα διλήμματα που βάζει κάθε φορά η σειρά. Μια πραγματικά συγκλονιστική και άκρως ενδιαφέρουσα σειρά, που αξίζει να παρακολουθήσει κανείς.

Ειδικά αν νιώθετε πως έχετε πέσει στην δουλειά σας, ή πως έχετε κολλήσει και δε μπορείτε να προχωρήσετε, η ειδική ψυχολόγος και performance coach Wendy Rhoades (Magie Siff), θα ανεβάσει το mojo και την αυτοπεποίθηση σας κατακόρυφα. Για παράδειγμα, εσύ που διαβάζεις το άρθρο αυτή τη στιγμή και σκέφτεσαι ότι δε σου αρέσει και ότι χάνεις το χρόνο σου που το διαβάζεις, ξέρεις κάτι, δε με ενδιαφέρει, ούτε με νοιάζει. Όχι καθόλου δε μ’ ενδιαφέρεις, ακούω τη φωνή μέσα μου και αυτή μου λέει πως είμαι το Alpha male. Είναι αυτή η φωνή που μ’ έφερε εδώ και αυτή που είναι ακόμα εδώ. Και τι λέει?? Ότι είμαι γαμάτος. (Και αυτή τη στιγμή, έχω σηκωθεί απ’ τη καρέκλα μου και χτυπάω με δύναμη το στήθος μου.) Και όποιος έχει διαφορετική άποψη και λέει πως δεν είμαι, ξέρεις τι λέει?? «Να πας να γαμηθείς». Αυτό λέει.

Κάτι τέτοιο θα σου έλεγε η αγαπητή Wendy αν ήσουν υπάλληλος της χρηματιστηριακής επιχείρησης που δουλεύει, προκειμένου να μεγαλώσει την αυτοπεποίθηση σου και να σε βγάλει στην αγορά σαν ένα αρπακτικό που είσαι.

Το αφεντικό της εταιρίας, είναι ο Bobby “Axe” Axelrod(o πολυαγαπημένος Damian Lewis, που για ακόμη μια φορά πειστικότατος στο να υποδύεται τον Αμερικάνο), ο οποίος όχι μόνο ξεκίνησε από το μηδέν, αλλά επέζησε απ’ την επίθεση στις 11/9 αλλά σαν ένας φοίνηκας, βγήκε μέσα απ’ τις στάχτες του και με τις επενδύσεις που έκανε κατάφερε να γίνει ο κορυφαίος στο τομέα του. Κάνεις δε μπορεί να τον φτάσει, κανείς δε μπορεί να τον προβλέψει και πάνω απ’ όλα, κανείς δε μπορεί να τον κατηγορήσει. Έχει κάτι ύποπτο σ’ όλα αυτά που έχει κάνει? Φυσικά και έχει. Γι’ αυτό είναι εδώ ο εισαγγελέας Chuck Rhoades(Paul Giamatti) που καλείται να βρει όλους τους σκελετούς στη ντουλάπα του Axe, κάτι που μόνο εύκολο δε μπορεί να χαρακτηριστεί, γιατί πρώτον ο Axe, είναι το αγαπημένο παιδί της πόλης, γέννημα θρέμμα Νew Yorker, και δεύτερον, είναι ο πιο οργανωμένος άνθρωπος στο πλανήτη.

Άρα καταλήξαμε. Έχουμε ένα κακό δισεκατομμυριούχο και ένα καλό δικηγόρο που μάχεται για το σωστό, έτσι? Μόνο που τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Όπως είπαμε, ο Αxe είναι τοπικός ήρωας. Έχει εξασφαλίσει υποτροφίες σε κολέγια πρώτης τάξης για τα παιδιά των συνεργατών του που χάθηκαν εκείνη την τραγική μέρα. Δίνει λεφτά, και με το παραπάνω, στο σωματείο Πυροσβεστών της Νέας Υόρκης. Ξεχρεώνει την αγαπημένη του πιτσαρία, που ήταν στο χείλος της πτώχευσης, επειδή όταν ήταν πιτσιρικάς ο Axe, ο ιδιοκτήτης της πιτσαρίας τον είχε σα παιδί του. Αγαπάει την πιτσαρία, αγαπάει τον ιδιοκτήτη και πάνω απ’ όλα αγαπάει την πίτσα. Και όλοι αγαπούνε τον Axe. Οπότε, μόνο εύκολο δε μπορεί να θεωρηθεί το έργο της ενοχοποίησης του Axe. Έλα όμως που σε μια εποχή που άνθρωποι στην πόλη του δεν έχουν να φάνε και αυτός πηγαίνει και αγοράζει μια έπαυλη αξίας 83 εκατομμύριών και όπως λέει και ο ίδιος «ποιο το νόημα να έχει λεφτά με το τσουβάλι αν δε τα χρησιμοποιήσεις?», και κάπως έτσι αρχίζει να βρίσκεις τσαλακώματα στον ατσαλάκωτο ήρωα…

Ο Chuck είναι και αυτός ένα alpha male. Σκληρός, αδίστακτος και όλα τα σχετικά. Αλλά είναι ένας γκρινιάρης, οξύθυμος και πολύ πολυσύνθετος χαρακτήρας. Και το πολυσύνθετος είναι κάτι που του ταιριάζει απόλυτα. Ειδικά όταν είναι στην κρεβατοκάμαρα του, βασικά… Αυτό δεν μοιάζει με κρεβατοκάμαρα, αυτός απλά είναι ξαπλωμένος σ’ ένα παγωμένο ξύλινο πάτωμα, δεμένος και φιμωμένος σε μια εισαγωγική σκηνή που σ’ αφήνει με ανοιχτό στόμα (πριν στο ξανακλείσει αμέσως γρήγορα). Μια γυναίκα βάζει το τακούνι της πάνω στο στήθος του. «Πρέπει να σωφρονιστείς λίγο ε?» γρυλίζοντας, λίγο πριν σβήσει το τσιγάρο της πάνω στο στήθος του.

Billions

Όπως και να χει, αυτή η κυρία λοιπόν είναι η γυναίκα του, που αποδεικνύεται πως είναι η Wendy Rhoades, η ψυχίατρος στην εταιρία που μας ανεβάζει την αυτοπεποίθηση. Στην εταιρία του Axelrod. Όπου βγάζει τα οχταπλάσια λεφτά απ’ ότι ο σύζυγός της.  Η αφέντρα του – σύζυγος του δουλεύει για τον εχθρό του, το άτομο που πρέπει να καταδικάσει για τα εγκλήματα που μπορεί να έχει κάνει. Και κάπως έτσι τα πράγματα περιπλέκονται.

Δε νομίζω πως το “Billions” ενδιαφέρεται και τόσο με τα θέματα του γένους, για να μια απόλυτα ειλικρινής. Ποιο είναι το κίνητρο του Axe? «Το να είσαι ένας εκατομμυριούχος είναι σα να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο, και εσύ να είσαι η γυναίκα με το τέλειο στήθος.» λέει στη Wendy. «Ξέρεις ακριβώς τι κοιτάζουν όλοι και τι θέλουν.»

Ούτε νομίζω πως αν δει κάποιος τη σειρά θα καταλάβει τι συνέβη ακριβώς στη Wall Street μετά τις 11/9. To “Billions” είναι μια σειρά που μας δείχνει την προσωπική διαμάχη μεταξύ δυο macho ανδρών, που κονταροχτυπιούνται για το ποιος είναι καλύτερος.

Όπως και να χει, η σειρά αυτή είναι απ’ τις καλύτερες που θα μπορέσετε να δείτε, γιατί απλά είναι μόνο ανατροπές, έχει τόσα θέματα, έχει τόσο ρεαλιστικά αποδώσει τους δύο κόσμους, το πόσο τραυματισμένη είναι η αμερικανική κοινωνία ακόμη μετά από τόσα χρόνια και πάνω απ’ όλα η μάχη μεταξύ αυτών των δυο θα σας κάνει να αλλάξετε άποψη και συμπάθεια για τους χαρακτήρες πολύ εύκολα σε κάθε επεισόδιο. Οπότε, αν ψάχνετε σειρά να δείτε, ή ακόμη αν δεν ψάχνετε σειρά, αυτή οφείλετε να την αρχίσετε.

Billions
ΥΓ. 1 Το να βλέπεις το τρελό λιβερπουλιανό Damian Lewis, να ξεχωρίζει σε ακόμη μια σειρά και ακόμη πιο πολύ να πηγαίνει στην Αμερική και να διαδίδει την φήμη της Λιβερπουλ και να κάνει κόσμο να ακολουθεί την ομάδα, αυτό και μόνο σε κάνει να τον αγαπήσεις πιο πολύ.

ΥΓ. 2 Μπορεί ο Axe με την γυναίκα του να τρώνε με χρυσά κουτάλια, αλλά μόνο με αυτό τον τρόπο δε μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Και είναι τόσο θετικό να περνιέται ένα τέτοιο μήνυμα. Πως τίποτα δεν έρχεται ουρανοκατέβατο και πως πρέπει να δουλέψεις ,για να αποκτήσεις ό,τι θες.

Posted by Blog in Blog, Κινηματογραφος, 0 comments
La la land: Μια ταινία για εμάς που δεν πιστεύουμε στα παραμύθια

La la land: Μια ταινία για εμάς που δεν πιστεύουμε στα παραμύθια

Ξεκινώντας θέλω να σου πω τέσσερα βασικά πράγματα που πρέπει να έχεις υπόψιν σου όσο θα διαβάζεις την κριτική μου. Πρώτον λοιπόν, δε μου αρέσει καθόλου μα καθόλου ο Ryan Gosling.Εκτός του ότι μοιάζει ενοχλητικά πολύ σε κάποιο αρχαίο crush μου, όλη αυτή η τελειότητα, τα τέλεια μάτια, η τέλεια γραμμένη μύτη, το τέλειο seductive βλέμμα, η οδοντοστοιχία της Crest και οι γραμμωμένοι κοιλιακοί σε συνδυασμό με το ταλέντο του, μου προκαλούν μια αίσθηση too perfect for real. Είναι από τους άντρες που θα ήθελα να πετάξω στη μούρη του ένα ποτήρι νερό μόνο και μόνο για να δω αν είναι όντως τέλειος κι όταν μοιάζει με βρεγμένη γάτα. Fucking flawless που λένε κι οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Δεύτερον, σιχαίνομαι τις ρομαντικές ταινίες. Είναι τελείως αναληθοφανείς, παρουσιάζουν μια πλευρά του έρωτα που δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχει, όλοι στο τέλος είναι με το άλλο τους μισό και ζούνε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. #NOT Τρίτον τα μιούζικαλ μου ήταν πάντα αδιάφορα. Κι όταν λέω αδιάφορα, το εννοώ. Είμαι από τους λίγους που δεν μπόρεσαν ποτέ να συγκινηθούν από το West Side Story, την ιταλομαφιόζικη μεταφορά του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας σε μιούζικαλ. Τέταρτον, όταν μου είπαν για το la la land, αποφάσισα ότι ήταν μια crappy ταινία που δεν υπήρχε λόγος να τη δω ποτέ. Πολύ μουσική, πολύ χορός, πολλά χρώματα, πολύς έρωτας κι εγώ too old for those shits.

Αλλά την είδα. Αφορμή μια κοινοποίηση του OST της ταινίας,city of stars, στο facebook. Άνοιξα το σύνδεσμο έτσι για πλάκα πιο πολύ. Και κόλλησα. Το άκουσα περίπου τριάντα φορές. Κι επειδή η σχέση μου με τη μουσική βρίσκεται σε έναν διαρκή μηνά του μέλιτος, σκέφτηκα πως θα μπορούσα να δώσω μια ευκαιρία στην αντίστοιχη ταινία, με τόσο όμορφο σάουντρακ δεν μπορούσε να είναι τόσο «χάλια» όσο την περίμενα. Φρόντισα να την δω έχοντας αποβάλλει από πάνω μου κάθε ψήγμα ρομαντισμού (πριν πάω στο σινεμά είχα φροντίσει να ακούσω περίπου 10 τραγούδια rock μουσικής που με έπεισαν για το μάταιο της αγάπης). Και διαψεύστηκα πλήρως. Όταν λέμε διαψεύστηκα, ποιο box office poison στις προβλέψεις μου για ταινία, δεν μου έχει συμβεί. Μάρτυρες οι υπόλοιποι που είχαν πάει να δουν την ταινία και στα τελευταία είκοσι λεπτά με άκουγαν να πλαντάζω.

Η ταινία παρακολουθεί τη Mia και τον Sebastian, μια ανερχομένη ηθοποιό και έναν μουσικό της τζαζ.Οι δυο νέοι αρχικά συναντιούνται τυχαία πολλές φορές, χωρίς να γνωρίζονται. Η Mia (Emma Stone) είναι μια νέα κοπέλα που δουλεύει ως σερβιτόρα και ταυτόχρονα περνάει από πολλές, αποτυχημένες, οντισιόν, στην προσπάθεια της να εκπληρώσει το όνειρο της και να γίνει ηθοποιός. Ο Sebastian από την άλλη, παλεύει να πληρώσει τους λογαριασμούς του κι αναγκάζεται αν και παθιασμένος με την τζαζ, να δουλέψει σε ένα ρεστοράν με μοναδική απαίτηση του εργοδότη να μη παίζει τζαζ.

Όμως παρασύρεται και καταλήγει να παίζει ένα τζαζ κομμάτι, καθώς η Mia επιστρέφοντας από μια έξοδο με τις φίλες της, μαγεύεται από τη μουσική του και μπαίνει μέσα στο μαγαζί. Το αφεντικό εκείνη τη στιγμή απολύει τον Sebastian για την αυθαιρεσία του, παρόλο που είναι Χριστούγεννα κι ο Sebastian προσπερνάει την Mia νευρικός, ενώ εκείνη πάει να του μιλήσει.

Όμως επειδή εδώ μιλάμε για Χόλυγουντ και λαβ στόρι, θα ξανασυναντηθούν πολύ αργότερα σε ένα πάρτι. Και κάπου εκεί θα ξεκινήσουν όλα. Η βραδιά του πρώτου τους ραντεβού θα κλείσει στο πλανητάριο. Να το θυμάσαι το πλανητάριο γιατί αργότερα θα είναι η σκηνή που θα έχεις αρχίσει να κλαις με λυγμούς. Αποφασίζουν να ζήσουν μαζί και η Mia μετά από προτροπή του αγαπημένου της δοκιμάζει να γράψει ένα δικό της μιούζικαλ με πρωταγωνίστρια αυτήν.

Ταυτόχρονα, ο Sebastian αποφασίζει να συμμετάσχει στη τζαζ αλλά με αρκετά που στοιχεία , μπάντα του φίλου του (John Legend) καθώς θα του δίνει ένα σταθερό εισόδημα. Όμως αυτά ακριβώς τα που στοιχεία είναι κι αυτά που δεν ήθελε εξαρχής , οπότε και καταλήγει να κάνει μια δουλειά που δεν τον ευχαριστεί just for a living. Η Mia το παρατηρεί αυτό κι από κει αρχίζει η κάτω βόλτα ως ζευγάρι.

Οι δρόμοι τους θα χωρίσουν και θα ξανασυναντηθούν οδηγώντας σε ένα τέλος που κάθε άλλο παρά αναληθοφανές είναι. Διότι life happens. Και κυρίως επειδή δεν είναι όλα τα όνειρα συμβατά μεταξύ τους.

Όμως το La La land δε θα σε συγκινήσει μόνο επειδή σου λέει την αλήθεια. Θα σε συγκινήσει η υπέροχη μουσική του, τα γεμάτα μπρίο χορευτικά του, η γενική αίσθηση που θα σου αφήσει τόσο στο μυαλό, όσο και στο μάτι. Γιατί όσο σύγχρονη και να είναι έχει την «μυρωδιά» μιας άλλης εποχής. Γιατί είναι μια ταινία που δύσκολο θα ξαναβρείς, μια ταινία που ικανοποιεί σκέψη, όραση και ακοή. Γιατί φεύγοντας από την προβολή της θα έχεις μια γλυκόπικρη γεύση. Γιατί ανάλογα με τη διάθεση σου το τέλος μπορεί να σου διδάξει διαφορετικά πράγματα. Και τέλος γιατί είναι μια ταινία που θα πείσει όλους εμάς που δεν πιστεύουμε στα παραμύθια, να συνεχίσουμε να μην πιστεύουμε όσο κι αν μερικές φορές όλα μοιάζουν παραμυθένια.

Δεν ξέρω αν είναι η ταινία της χρονιάς που μας πέρασε, ούτε ξέρω πως θα τα πάει στα διάφορα φεστιβάλ. Όμως ξέρω ότι είχα χρόνια να δω μια ταινία που θα μου έλεγε πως είναι ωραίο να πετάς στα σύννεφα κι ας είναι μαθηματικά σίγουρο ότι θα πέσεις με τα μούτρα στη γη.

Υ.Γ. για τον ραιαν έχω μόνο να πω ότι παρέμεινε ο ίδιος κομπλεξάρας που ήταν και στο “The Notebook”

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κινηματογραφος, 0 comments