Λογοτεχνια

(Μήπως) Να σου πω μια ιστορία (;)

(Μήπως) Να σου πω μια ιστορία (;)

Ο Χόρχε Μπουκάι γεννήθηκε το 1949 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Γιατρός και ψυχοθεραπευτής της σχολής Γκεστάλτ, ειδικεύτηκε στη θεραπεία των νοητικών ασθενειών.  Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με τη συγγραφή, είδε περισσότερα από δώδεκα βιβλία του να μεταφράζονται σε -τουλάχιστον- είκοσι μία γλώσσες και να τοποθετούνται πρώτα στις λίστες των ευπώλητων κάθε χώρας. Το “Να σου πω μια ιστορία” κυκλοφόρησε το 2008 από τις εκδόσεις opera είναι ένα από αυτά τα έργα.

“Αυτές οι ιστορίες γράφτηκαν

για να δείξουν ένα δρόμο.

Να βρεθεί το διαμάντι που κρύβεται μέσα τους,

είναι δουλειά του καθενός από εμάς.”

Ο νεαρός φοιτητής Ντεμιάν, στην προσπάθειά του να ανακαλύψει τον εαυτό του, έχει δοκιμάσει διάφορες μεθόδους και σχολές ψυχοθεραπείας. Δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα. Αυτή τη φορά, με προτροπή της φίλης του Κλαούντια, χτυπάει διστακτικά την πόρτα του ιατρείου του Χόρχε, του “Χοντρού”,όπως θα τον αποκαλεί.

Ο “λίγο περίεργος” θεραπευτής τού προσφέρει μάτε σ’ ένα ζεστό και απεριποίητο χώρο, που δε θύμιζε σε τίποτα ιατρείο.Ο Ντεμιάν παίρνει το λόγο και αποκαλύπτει τις αδυναμίες του, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει σε κάθε είδους σχέση που υπάρχει στη ζωή του, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως μάλλον το πρόβλημα είναι δικό του. Τότε για πρώτη φορά ο Χοντρός θα του πει μια ιστορία.

Αυτός θα είναι και ο τρόπος με τον οποίο θα βοηθήσει τον Ντεμιάν να αναγνωρίσει και διαχειριστεί τα αδιέξοδά του. Σε κάθε περίσταση ο Χόρχε θα αποκρίνεται με μύθους, παραβολές, παραμύθια, έξυπνες φράσεις κι επιτυχημένες μεταφορές. “Όπως έλεγε, ο μόνος τρόπος να κατανοήσεις ένα συμβάν χωρίς να το εξηγήσεις άμεσα, είναι μέσω μιας εσωτερικής συμβολικής αναπαράστασης του γεγονότος. Ένας μύθος, ένα παραμύθι ή ένα ανέκδοτο μπορεί να αποτυπωθεί στη μνήμη εκατό φορές πιο ανεξίτηλα από χίλιες θεωρητικές εξηγήσεις, ψυχαναλυτικές ερμηνείες ή επιχειρήματα”.

Οι ιστορίες του Χόρχε, αντλημένες από τη λαϊκή προφορική παράδοση ή απευθείας από τη φαντασία του,  δεν αποτελούν έτοιμες λύσεις και θεωρίες ευτυχίας. Προσπαθούν να  καθοδηγήσουν τον νεαρό φοιτητή στο σημείο όπου θα μπορέσει να διακρίνει τις εσωτερικές του αντιφάσεις και αδυναμίες, θα τού θέσουν ερωτήματα αιώνια και καθολικά σχετικά με την αλήθεια, τους άλλους, τον εσώτερο εαυτό του. Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι κάθε φορά μια νέα άσκηση, μια δύσκολη πρόκληση.

Η πρόκληση για απαντήσεις, ή έστω για προβληματισμό και ενδοσκόπηση, απευθύνεται και στον αναγνώστη. Διαβάζοντας τα πολύ μικρά διηγήματα του Μπουκάι, θα αντικρίσουμε συχνά κομμάτια του δικού μας ψυχισμού στο Ντεμιάν, θα ταυτιστούμε με τις αγωνίες και τις ανασφάλειές του και ανυπόμονα θα διαβάσουμε την ιστορία που έχει να πει και σ’εμάς ο Χοντρός.

Η αμεσότητα της γραφής του Μπουκάι είναι τέτοια, που οι αφηγήσεις του θα θυμίσουν αυτές που μάς έλεγαν ο παππούς και η γιαγιά όσο εμείς τους ακούγαμε ίσως μόνο από αγάπη, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε το διδακτικό μήνυμα. Μπορεί και να μην είχαμε ανάγκη τότε να το αντιληφθούμε.  Τώρα, διαβάζοντας το βιβλίο, είμαι σίγουρη ότι θα δημιουργηθεί και σ’εσάς η επιθυμία και η ευχή να μπορούσατε να αποστηθίσετε κάθε ιστορία του Χοντρού, να την έχετε εύκαιρη όταν τη χρειαστείτε,ώστε να την υπενθυμίσετε στον εαυτό σας ή -κυρίως- να την αφηγηθείτε σε έναν δικό σας άνθρωπο μόλις δείτε πως το έχει ανάγκη.

Μήπως να σου πω μια ιστορία;

Δεν μπορώ να σας αφήσω χωρίς ένα μικρό απόσπασμα. Ακολουθεί περίληψη ενός διηγήματος, καθώς δεν μπορώ να το παραθέσω αυτολεξεί, ελπίζω όμως να καταλάβετε τι συμβαίνει στα παραμύθια του Χόρχε.

{Ακούστε και αυτό, καθώς το διαβάζετε. Μια ιστορία έχει να αφηγηθεί και ο Cohen. Δεν την έχω καταλάβει πολύ καλά, εύχομαι όμως να κατάφερε να την πει. (Να σημειώσω παρακαλώ -για να μην καίγομαι μόνη μου – ότι το έχουν διασκευάσει οι Tori Amos, Damien Rice ΚΑΙ Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Ηρεμώ.)}

Ο Χόρχε και ο Ντεμιάν συζητούν για την ειλικρίνεια και ο Χόρχε προσπαθεί να καταδείξει στον νεαρό φοιτητή ότι ανάμεσα στο “είμαι ειλικρινής” και στο “είμαι απόλυτα ανοιχτός” υπάρχει σημαντική διαφορά. “Είμαι ανοιχτός σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα κρυφό σημείο μέσα μου, κανένα σημείο όπου να απαγορεύεται η είσοδος. Η ειλικρίνεια είναι κάτι λιγότερο. Σημαίνει: ‘ό,τι σου λέω είναι αλήθεια. Τουλάχιστον αλήθεια για εμένα. Δηλαδή, δε σου λέω ψέματα.’ Να σου πω μια ιστορία;”

Και η αφήγηση ξεκινά. Αφορά έναν άρχοντα μιας μακρινής χώρας, απάνθρωπο και σκληρό. Μια μέρα ο ιερέας του χωριού, που αφιέρωνε τη ζωή του για να βοηθάει τους συγχωριανούς του, τούς συγκέντρωσε και τους υπέδειξε την ανάγκη να αντιδράσουν και να ελευθερώσουν το χωριό τους από τον τύραννο. Εκείνοι φυσικά τον υπάκουσαν με αγάπη και σεβασμό. 

Έφτασαν τα γενέθλια του αφέντη και διατάχθηκε όλοι να γονατίζουν και να προσκυνούν στο πέρασμά του. Ένας νέος παράκουσε την εντολή και εξαγρίωσε τον αφέντη, ο οποίος φυσικά αποφάσισε να τον καταδικάσει σε θάνατο, αφού ο νέος δεν έδειξε μεταμέλεια. Ξαφνικά όμως δεκάδες άνθρωποι άρχισαν να πλησιάζουν τον άρχοντα και να του ζητούν επίμονα να αποκεφαλίσει κι εκείνους. Αυτό που τον προβλημάτισε περισσότερο,όμως, ήταν ότι όλοι διεκδικούσαν την πρώτη θέση στη σειρά της εκτέλεσης.

Ο άρχοντας καλεί το σοφό ιερέα, θεωρώντας πως μπορεί να εξηγήσει το περίεργο αυτό περιστατικό. Εκείνος σιωπά. Ο άρχοντας αρχίζει να τον βασανίζει και καλεί τους μαθητές του, προκειμένου να εκβιάσει κι εκείνους για να του αποκαλύψουν το μυστικό. Ένας μαθητής λυγίζει στην εικόνα του βασανισμένου δασκάλου του (παρ’όλο που εκείνος τον διέταζε να μην πει λέξη!) και αποκαλύπτει στον αφέντη πως ο πρώτος άνθρωπος που θα σκοτωθεί εκείνη την ημέρα, μετά τη δύση του ηλίου, θα κερδίσει την αθανασία, σύμφωνα με τις Γραφές. Ο τύραννος, που το μόνο που φοβόταν ήταν ο θάνατος, υπέγραψε τη δική του εκτέλεση, κι έτσι το χωριό κέρδισε την ελεύθερη και ειρηνική ζωή του.

“Ντεμιάν, γιατί ο άρχοντας φεουδάρχης πίστεψε ένα τέτοιο ψέμα; Γιατί έφτασε να διατάξει το δικό του θάνατο, με μία ιστορία που του έλεγαν οι εχθροί του; Γιατί έπεσε στην παγίδα του δασκάλου; Μία είναι η απάντηση:

ΓΙΑΤΙ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕΙ.

Ήθελε να πιστέψει ότι ήταν αλήθεια. Κι αυτό, Ντεμιάν, είναι από τα πιο απίστευτα ισχυρά κίνητρα που έχω δει στη ζωή μου. Πιστεύουμε ορισμένα ψέματα για διάφορους λόγους, όμως, προπαντός, τα πιστεύουμε επειδή θέλουμε να τα πιστέψουμε.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ

ΝΑ ΕΞΑΠΑΤΗΘΕΙ,

ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΤΟ ΨΕΜΑ

ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΤΟΥ .

 

Μέχρι το επόμενο ραντεβού μας εδώ, στη λογοτεχνική γωνιά του blog μας, να είστε ήρεμοι και χαμογελαστοί.

 

By  Λέιλα Ανδριώτη

Posted by InfinityGreeceBloggers in Λογοτεχνια, Τεχνες, 0 comments
Το αλάτι της ζωής.

Το αλάτι της ζωής.

Εγώ άλλα είχα στο μυαλό μου να σας γράψω σήμερα.

Ξαφνικά,όμως, πριν λίγες μέρες έπεσε στα χέρια μου ένα πολύ μικρό βιβλίο-ύμνος στην καθημερινότητα και τη ζωή και μου άλλαξε τα σχέδια. Αυτό το post αποτελεί πρόταση. Αγοράς; Αλλαγής;

 

Η Francoise Heritier είναι επίτιμη καθηγήτρια στο Κολέγιο της Γαλλίας και διακεκριμένη ανθρωπολόγος και εθνολόγος. Η ίδια παραδέχεται ότι το Αλάτι της ζωής δεν είναι καθόλου κοντά στα κείμενα και στις μελέτες που γράφει. Αποτελεί ένα “παιχνίδι πένας και φαντασίας” και πιθανότατα θα ξαφνιάσει όσους γνωρίζουν κάτι από τη γραφίδα της.

Δε θα σας κρύψω πως όταν αγόρασα το βιβλίο την περασμένη εβδομάδα δεν ήξερα ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Στην αρχή ίσως δυσαρεστήθηκα όταν συνειδητοποίησα ότι το έργο δεν έχει καμία πλοκή, κανένα μύθο. Πρόκειται για μια απαρίθμηση, εν είδει καταλόγου, όλων των καθημερινών στιγμών που αποτελούν το “αλάτι” στη ζωή της Heritier. H ίδια επισημαίνει ότι αυτόν τον κατάλογο θα τον ολοκληρώσει αντλώντας κάπως από την ποιητική του υπερρεαλισμού: συνειρμικά και αυθαίρετα. Χωρίς καλολογίες και δεύτερες σκέψεις. “Και ό,τι προκύψει…”

Αφορμή για το χειμαρρώδη λόγο της αποτέλεσε μια καρτποστάλ που έλαβε από το φίλο της  Ζαν-Σαρλ Πιετ, έναν περίφημο καθηγητή και γιατρό, ο οποίος ζούσε αποκλειστικά και μόνο για τους ασθενείς και το λειτούργημά του. Της έγραφε πως τα κατάφερε κι “έκλεψε” λίγο χρόνο για διακοπές. Η επιλογή του ρήματος “έκλεψα” προβληματίζει τη Heritier, καθώς πιστεύει πως ο αφοσιωμένος γιατρός στερεί από την καθημερινότητά του κάθε μικρή χαρά και απόλαυση κι έτσι αρχίζει επί δύο μήνες να του στέλνει σύντομες επιστολές-καταλόγους με όσα έχουν αποτελέσει για εκείνη “το αλάτι της ζωής”.

Για εκείνη… Αυτό δεν είναι ακριβές. Πράγματι, παρατίθενται στιγμές που λάμπουν μέσα στη ζωή της συγγραφέως. Πόσοι από εμάς θα πάμε για κοινωνικό έργο στην Αφρική, θα κατακτήσουμε έδρα κοινωνικής ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γαλλίας και θα ακούσουμε διαλέξεις του Λεβι Στρως; Πολλά από όσα αναφέρει στο έργο της δε γίνονται αντιληπτά από τον αναγνώστη, πόσο μάλλον από τον εκτός Γαλλίας αναγνώστη. Ας μη σταθούμε σ’αυτό όμως.

Το κείμενο αποτελεί κίνητρο και ευκαιρία για ενδοσκόπηση. Διαβάζοντάς το κανείς έχει αυτόματα την τάση να ψάξει τα στοιχεία με τα οποία ταυτίζεται ή να προσαρμόσει άλλα -τα οποία βιωματικά δεν κατέχει- στα δεδομένα της δικής του ζωής. Πρόκειται για ένα μωσαϊκό καλών και κακών στιγμών που στήνουν ένα κείμενο προσωπικό, μα ταυτόχρονα κοινό, καθολικό.

Χρώματα, μυρωδιές, ήχοι, άνθρωποι, αρρώστια, θάνατος, αναμνήσεις, ερωτηματικά, απογοητεύσεις, μικροαπολαύσεις. Τα πάντα καταγράφονται αυθαίρετα, με τον ίδιο ενθουσιασμό, χωρίς καμιά ιεράρχηση ή αξιολόγηση, με τις αισθήσεις να είναι πάντα παρούσες και να διατηρούν πρωταρχικό ρόλο.

  • Να προσπαθείς να νιώσεις τη στιγμή πριν βυθιστείς στον ύπνο.
  • Η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων σου.
  • Η ολονύχτια κουβέντα.
  • Η επιθυμία να είναι όλοι γύρω σου χαρούμενοι.
  • Να ξαναθυμάσαι την ντοπιολαλιά των παιδικών σου χρόνων ή παροιμίες και παραδόσεις.
  • Να κοπιάζεις για ένα τίποτα.
  • Να έχεις συναίσθηση του εφήμερου των πραγμάτων και της ανάγκης να τα χαίρεσαι.
  • Να καθαρίζεις φακές. (ναι, σας λέω. Γράφει συνειρμικά!)
  • Να τσιρίζεις μπαίνοντας μέσα σε ένα αυτοκίνητο που ζεματάει από τον ήλιο… (Είπαμε, πρόκειται για κείμενο-εργασία. Ψάχνεις τις δικές σου στιγμές. Δώστε μου,λοιπόν, λίγο χώρο να στείλω την αγάπη μου στο βόρειο Λονδίνο…)
  • Να μην είσαι για μια φορά ετοιμόλογος. 
  • Να θυμάσαι πότε πότε να παίρνεις μια βαθιά ανάσα.

Αν βρίσκεστε σε μια φάση της ζωής σας κατά την οποία κουτουλάτε διαρκώς σε αδιέξοδα, σας συστήνω πολύ εγκάρδια αυτό το βιβλίο. Δε σας υπόσχομαι κανένα βαθυστόχαστο νόημα, καμιά τρομερή λογοτεχνικότητα. Πολλά, επίσης, δε θα τα καταλάβετε. Είμαι σίγουρη,όμως, πως θα ακούσετε πολλές φορές την εσωτερική φωνή σας να σάς υπενθυμίζει πως ” Ναι, σωστά. Αυτό έχει μια αξία, που τελευταία παραμελώ./Το έχω ζήσει./ Χαχαχα”.

Είναι από τα βιβλία που δε τα λυπάσαι να σημειώσεις πάνω τους. Ίσως,μάλιστα, επιβάλλεται. Για να ξαναγυρνάτε συνεχώς κι εύκολα, τυχαία, στις σελίδες τους και να υπενθυμίζετε στον εαυτό σας πως ίσως και αυτή η στιγμή που ζείτε ακριβώς τώρα, αυτή η κατάσταση που σας βασανίζει αυτή την περίοδο, αυτό το συναίσθημα που σας αλλοτριώνει,  αυτή η ανάμνηση από το γενέθλιο τόπο σας αποτελούν αναπόσπαστες στιγμές στο παλίμψηστο της ζωής σας και τής δίνουν γεύση. Αλμυρή.

Και κάπως έτσι, ίσως ξεκινήσετε κι εσείς ασυναίσθητα τη δική σας καταλογογράφηση.

 

 

  • Να εκπλήσσεσαι και να συγκινείσαι με μαρτυρίες του παρελθόντος.
  • Να παίρνεις το λόγο σαν να μπαίνεις σε μάχη.
  • Να βρίσκεις επιτέλους τη σωστή λέξη.
  • Να μιλάς από μέσα σου.
  • Να γράφεις με το χέρι.
  • Να μην αλλάζεις συναισθήματα για τους αγαπημένους σου.
  • Να μην αποστρέφεις το βλέμμα από τη δυστυχία.
  • Να θεωρείς τη φιλία δέσμευση.
  • Να “λιγώνεσαι στα γέλια” ή να “χύνεις ποτάμι τα δάκρυα”, μόνη, καθώς θυμάσαι τα παλιά.
  • Να μιλάς μόνο όταν έχεις κάτι να πεις.

 

 

Μπορεί και η αισιοδοξία να είναι εθιστική. Η αποδοχή της πραγματικότητας και των συνθηκών της είναι σίγουρα, από την άλλη, δύσκολη υπόθεση. Έχουν, όμως, την αξία τους κι ας το αρνούμαστε. Αποτελούν το κατά τ’άλλα πολύτιμο “αλάτι της ζωής”. Δείτε αυτό το βιβλίο σαν προσωπική εργασία αυτοπαρατήρησης.

Μέχρι το επόμενο ραντεβού μας εδώ, στη λογοτεχνική γωνιά του blog μας, να είστε ήρεμοι και χαμογελαστοί.

 

By Λέιλα Ανδριώτη 

Posted by InfinityGreeceBloggers in Λογοτεχνια, Τεχνες, 0 comments
Εκεί που κρύβεται η πραγματική μαγεία

Εκεί που κρύβεται η πραγματική μαγεία

Βιβλιοφάγος: < βιβλίο+ -φάγος (< τρώω) : αυτός που διαβάζει πολλά βιβλία σε μικρό χρονικό διάστημα.

Αν υπήρχαν φωτογραφίες στα λεξικά ορισμών η παραπάνω θα ήταν σίγουρα δίπλα στη λέξη „βιβλιοφάγος“. Από 3 χρονών χωμένη μονίμως σε ένα βιβλίο, σε έναν δικό μου ξεχωριστό κόσμο που δεν μπορείς με τίποτα να χορτάσεις!

Ταξιδεύεις για πρώτη και μοναδική φορά χωρίς κόπο και κόστος. Βγαίνεις από τη ζωή σου και μπαίνεις στη ζωή ενός άλλου, ταυτίζεσαι με τους ήρωες, νευριάζεις, συμπάσχεις μαζί τους, χαίρεσαι με την ευτυχία τους, θρηνείς μαζί τους για τα βάσανα και τις αδικίες που τους φέρνει καμία φορά και πάντα ξαφνικά η ζωή!

Ένα βιβλίο δε μπορεί να προσφέρει την οπτική επαφή και την άμεση επικοινωνία με τους ηθοποιούς και τις πράξεις τους, δε μπορεί να σου δείξει μπροστά στα μάτια σου την καθημερινότητά τους όπως το Θέατρο ή ο κινηματογράφος .Σου προσφέρει όμως μια δυνατότητα που δεν μπορεί με τίποτα στον κόσμο να συγκριθεί! Ένα καλό βιβλίο σε αγγίζει κατευθείαν στην ψυχή, σε ρουφάει από την πρώτη κιόλας σελίδα και σε περιλαμβάνει στην ιστορία του όχι σαν θεατής αλλά σαν έναν από τους ήρωες.

Μαζί ξεκινάτε τη ζωή σας, μαθαίνεις την ιστορία τους, την καθημερινότητά τους και το χαρακτήρα τους όπως σε μια καινούρια παρέα φίλων. Σιγά σιγά οι γραμμές του βιβλίου γίνονται σκηνές και οι χαρακτήρες παίρνουν ανθρώπινη μορφή..Ο νους ταξιδεύει σε άλλες εποχές νέους τόπους με νέους φίλους, που σε μαγεύουν και σε συνεπαίρνουν μαζί τους. Αρχίζεις να ερωτεύεσαι μαζί τους, να ζεις τους ενδόμυχους πόθους τους, νιώθεις κι εσύ τις πεταλούδες στο στομάχι για το πρώτο φιλί, για μια αγκαλιά, για τις κρυφές συναντήσεις των ηρώων. Και ξαφνικά οι δυσκολίες της ζωής χτυπάνε την πόρτα και ο κόσμος σκοτεινιάζει. Οι ήρωες αλλάζουν μαζί τους κι εσύ. Θυμώνεις με τις πράξεις τους, λυπάσαι και μισείς μαζί τους, απελπίζεσαι ,αγωνίας για το αν και ποτέ θα βρεθεί μια λύση. Και τελικά… Τελικά έρχεται η λύτρωση…Έτσι ήρεμα και αβίαστα μετά από πολύ πόνο. Οι ήρωες, αλλαγμένοι πλέον, ηρεμούν μαζί με αυτούς κι εσύ.

 

Το βιβλίο τελειώνει και εσύ μένεις σαν χαμένος να κοιτάς, να νιώθεις ένα μικρό κενό στην ψυχή σου λες και μόλις έχασες κάποια αγαπημένα σου πρόσωπά. Ή επιρροή τους όμως είναι ακόμη εδώ..Μαθαίνεις από τα λάθη τους, η ζωή και ο αγώνας του για επιβίωση σε εμπνέει, παίρνεις αποφάσεις, αλλάζεις σταδιακά αλλά ριζικά την ίδια σου τη ζωή, ακόμη κι αν εκείνη την ώρα δεν το καταλαβαίνεις. Ο μαγικός κόσμος των βιβλίων δε σταματάει ποτέ και πουθενά. Είτε χαλαρώνεις διαβάζοντας με μια ζέστη κούπα καφέ, είτε διαβάζεις στο τρένο για να περάσει η ώρα μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου είτε για να ξεχαστείς από μια δύσκολη μέρα. Το κάθε βιβλίο σε βοηθά να εξελίσσεσαι κάθε φορά για άλλο θέμα και σε διαφορετικό βαθμό. Ο τρόπος σκέψης σου αλλάζει, ο χαρακτήρας σου διαμορφώνεται, η ψυχή σου γίνεται πιο πλούσια.Κι όσο όλα αλλάζουν , αλλάζεις κι εσύ.

 

By Σταυριάννα Δεδικούση

Posted by InfinityGreeceBloggers in Λογοτεχνια, 0 comments
T. S. Eliot, «Ένα τέλος, που είναι πάντοτε παρόν»

T. S. Eliot, «Ένα τέλος, που είναι πάντοτε παρόν»

Το InfinityGreece θα μυρίσει λίγο βιβλίο φέτος κι εύχομαι αυτό να αποτελέσει ένα κέρδος για όλους μας.

Δε χρειάστηκε ιδιαίτερη σκέψη για την πρώτη δημοσίευση. Θα προσπαθήσω, με τις πενιχρές μου γνώσεις, να σας παρουσιάσω κάτι ελάχιστο από τον αγαπημένο μου ποιητή, αγαπημένος ακριβώς γιατί όταν τον πρωτογνώρισα δεν μπορούσα να συλλάβω τίποτα απ’όσα είχε να μου πει ή απ’όσα υπαινισσόταν, ενώ τώρα που σας γράφω έχω βάλει κάτι απ’όλα αυτά στη ζωή μου.

Τ.S. Eliot, λοιπόν, και Τέσσερα κουαρτέτα.

Είναι ομολογουμένως ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές του υψηλού μοντερνισμού, διαμορφώνοντας οριστικά το μοντερνιστικό πρόταγμα και ανανεώνοντας ριζικά το ποιητικό ιδίωμα. Πολλές φορές η ποίηση και η ποιητική του, ακριβώς γιατί κατείχε αυτόν τον ρόλο στο ρεύμα του Μοντερνισμού, θεωρήθηκε σκοτεινή και κρυπτική. Όπως σας ανέφερα, πράγματι, στην πρώτη επαφή με τον Eliot, δε θα απλωθούν εύκολα όλα τα νοήματά του μπροστά μας. Σύντομα,όμως, επιβεβαιώνει και ο  ο Γ. Σεφέρης, γίνεται αντιληπτό ότι η ποίηση του Eliot, τελικά, διακρίνεται από «μια εξαιρετική καθαρότητα στις λεπτομέρειες. Δεν έχει τίποτε το φευγαλέο στις εικόνες του, καμιά θολούρα γύρω από τα αισθήματα που διατυπώνει, τα μέσα της έκφρασής του είναι πάντα άμεσα και τα αντικείμενα της σκηνοθεσίας του με σκληρά περιγράμματα.».

Ο ίδιος θεωρούσε ότι τα Τέσσερα Κουαρτέτα ήταν το αριστούργημά του, που τού χάρισε το Νόμπελ ποίησης, το 1948. Πράγματι, στις τέσσερις αυτές ποιητικές συνθέσεις (“Burnt Norton”, “East Coker”, “The Dry Salvages”, “Little Gidding”) που αποτελούν και το τελευταίο του ποιητικό έργο, αφού στη συνέχεια στράφηκε στο θέατρο και συνέχισε την επιτυχημένη πορεία του στο δοκίμιο, βρίσκουμε τα βασικότερα ζητήματα που θέτει η γραφή του: ο χρόνος, η πάλη με τις λέξεις και τη σιωπή, ο κοινωνικός προβληματισμός και η υπαρξιακή αγωνία.

Κρατώντας στα χέρια μου τη δίγλωσση έκδοση –  σε μετάφραση του Χάρη Βλαβιανού- από τον οίκο Πατάκη, μια έκδοση που συνοδεύεται με τη συγκλονιστική ηχογράφηση του ίδιου του ποιητή να απαγγέλλει το έργο του σε CD, σας παραθέτω:

Έτσι ξεκινά η πρώτη ποιητική σύνθεση.

Η έννοια του χρόνου στον Eliot δεν χαρακτηρίζεται από καμιά στασιμότητα ή ακινησία. Παρελθόν, παρόν και μέλλον συνυπάρχουν, ορίζουν και συνοδεύουν την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και της κοινωνικής συγκυρίας. Ο ποιητής πάντα υποστήριζε τη διαλεκτική παρελθόντος και παρόντος,  πράγμα που ορίζεται-γενικά για το ρεύμα του Μοντερνισμού- ως ιστορική αίσθηση, όχι μόνο, δηλαδή,  αίσθηση της παρελθοντικότητας του παρελθόντος αλλά και της παροντικότητάς του. Το παρελθόν ζει μέσα μας, το φέρουμε. Ο καθένας από εμάς αποτελεί αναπόσπαστο κρίκο μιας αλυσίδας που ξεκινά από το παρελθόν και αδιάσπαστη θα υπάρχει και στο μέλλον. (Ζητώ συγγνώμη αν αυτό προκαλεί σε κάποιους την ίδια δυσφορία που προκαλεί και σ’εμένα.)

Με αφορμή αυτή τη θραυσματικότητα αλλά και την ταυτόχρονα απόλυτη συνέχεια του χρόνου στην ποίηση του T.S., συνεχίστε, παρακαλώ, να διαβάζετε αυτό το άρθρο ακούγοντας αυτό…

Βαθύτατα στοχαστικός και υπαρξιακός, ο ποιητής στρέφει τη ματιά του στη δυναμική της μνήμης και της φαντασίας, που ορίζουν “έναν κόσμο από εικασίες”. Ο ιδιωτικός χαρακτήρας του έργου του δεν είναι απόλυτος. Τα όρια του ιδιωτικού σπάζουν και γίνονται μέρος ενός καθολικού προβληματισμού που αφορά τις αλλοτριωμένες, μυστικές, ρευστές πτυχές της ζωής του ατόμου που αναζητά κάπου μέσα στις ταραγμένες και αβέβαιες κοινωνικές συνθήκες (ας μην ξεχνάμε ότι οι τέσσερις ποιητικές συνθέσεις γράφτηκαν στα κρίσιμα χρόνια 1935-1942) τη λύτρωση. Ακόμα κι αν αυτό συμβαίνει “χωρίς ελπίδα” και “χωρίς αγάπη”.

(Από το East Coker)

 

Η λύτρωση.

Πού θα βρεθεί εκείνη;

Ο Έλιοτ απαντά. Στην ποίηση. Αυτή είναι για τον ίδιο το καταφύγιό του, η κάθαρσή του. Χωρίς αυτός να τού προσφέρει απαντήσεις, ο ατέρμονος αγώνας με τις λέξεις δεν είναι άσκοπος για τον T.S., ο οποίος στις τελευταίες του, όπως είπαμε, ποιητικές συνθέσεις αποφασίζει να μιλήσει εκτενέστερα για την πάλη, τη δυσκολία του ποιητή (και μη) να βρει και να δαμάσει τις λέξεις και να αποτυπώσει με εκείνες ό,τι ασταθές και αμφίσημο τον βασανίζει,  σε μια -συχνά απεγνωσμένη- προσπάθεια να συλλάβει την πραγματικότητα. Καλύτερα να σας το πει εκείνος με τους στίχους του, σ’ένα από τα καλύτερα αποσπάσματα όλου του έργου, κι ας είχα πει στον εαυτό μου να αποφύγει αξιολογήσεις…

“Νά ΄μαι, λοιπόν, στα μισά του δρόμου, έχοντας είκοσι χρόνια-/είκοσι χρόνια τα πιο πολλά σπαταλημένα, 

προσπαθώντας να μάθω να χρησιμοποιώ τις λέξεις, 

κι η κάθε απόπειρα /είναι μια εντελώς νέα αρχή, /κι ένα διαφορετικό είδος αποτυχίας

γιατί έχει μάθει κανείς να κυριεύει τις λέξεις / για να πει αυτό που δεν έχει πλέον λόγο να πει, ή με τον τρόπο / που δεν είναι πλέον διατεθειμένος να το πει.

Κι έτσι κάθε εγχείρημα / είναι μια νέα αρχή, μια επιδρομή στο άναρθρο / με φθαρμένο εξοπλισμό που διαρκώς ξεφτίζει / στον γενικό κυκεώνα της ανακρίβειας του συναισθήματος, / των ασύντακτων στρατιών των συγκινήσεων.

Και ό,τι είναι να κατακτήσεις / με δύναμη και υποταγή, έχει κιόλας ανακαλυφθεί /  μια ή δύο, ή αρκετές φορές, από ανθρώπους / που δεν μπορείς να ελπίζεις / να συναγωνιστείς -αλλά δεν υπάρχει ανταγωνισμός- / υπάρχει μόνο η μάχη να κατακτήσεις ό,τι έχει χαθεί / και βρέθηκε και χάθηκε πάλι και πάλι: και τώρα υπό συνθήκες δυσμενείς. 

Όμως ίσως ούτε κέρδος ούτε ζημιά. 

Για μας, υπάρχει μόνο η προσπάθεια. 

Τ’άλλα δεν μας αφορούν.

 

Κάπως έτσι, με την ελπίδα πως έχω αποτυπώσει έστω και κάτι πολύ μικρό από τον σύνθετο -μα όχι μυστικό- κόσμο του T.S.Eliot, έναν κόσμο που παραμένει επίκαιρος, θέτοντας ζητήματα διαχρονικά και καθολικά, θα σας αφήσω.

Μέχρι το επόμενό μας ραντεβού εδώ, στη λογοτεχνική γωνιά του blog μας, να είστε ήρεμοι και χαμογελαστοί.

Λ.

 

Posted by InfinityGreeceBloggers in Λογοτεχνια, Τεχνες, 0 comments
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης: Questions And Doubts

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης: Questions And Doubts

Το ημερολόγιο σήμερα δείχνει 21 Μαρτίου. Για μερικούς, είναι μια Τρίτη όπως τις υπόλοιπες, με λίγο καλύτερο καιρό. Όμως η ημέρα αυτή είναι ξεχωριστή.

Σαν σήμερα πριν 20 χρόνια, ο Έλληνας ποιητής Μιχαήλ Μήτρας προτείνει στην Εταιρεία Συγγραφέων, με επιστολή του, να καθιερωθεί και στην Ελλάδα την σήμερον ημέρα να γιορτάζεται η πιο αντισυμβατική τέχνη, αυτή της Ποίησης. Ένα χρόνο αργότερα, είδε την ιδέα του να υλοποιείται στην Πλατεία Κοτζιά.

To InfinityGreece θεώρησε πως ένα αφιέρωμα στην παγκόσμια ημέρα ποίησης είναι απαραίτητο. Ωστόσο, Θα είναι ένα διαφορετικό αφιέρωμα: Στις επόμενες σειρές θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε το ποίημα του δικού μας Γεώργιου Χ.Τζέλη, συνυπεύθυνου του Blog μας. Γιορτάστε λοιπόν μαζί μας την ημέρα αυτή όπως της αρμόζει. Με Ποίηση.

Questions And Doubts
So, what am I to you?
Am I an end to your journey
or just an island to stop and have fun?
Would you trick me like Polyphemus?
Use kind and strange words to get me to like you
and at the first chance
you’ll betray me and leave?

Would you be loyal to me?
Would you keep me in your heart and body
despite all the sirens
that would call on you?
Should I stay and long for you
even after you have left,
not knowing
, what you do and where you are?
On which bed do you lay
and with whom do you lay?

And what should I do?
Should I give in to pleasure?
Into a fake happiness and a false reality?
Am I living in a dream or a nightmare?
Would I ever get an answer
or even a small glimpse of
what the future holds for us
or what my life would be without you
and the emptiness of your absence?

Posted by Blog in Blog, Λογοτεχνια, 0 comments
“Les Diners de Gala” του Salvador Dali

“Les Diners de Gala” του Salvador Dali

Salvador Dali's cook book

Les Diners De Gala: Αμφιβάλλω πως υπάρχει κάποιος άνθρωπο σ’ αυτό το μέρος που λέμε Γη που να μην ξέρει ή έστω να έχει ακούσει το όνομα Salvador Dali. Το έργο ανεπανάληπτο, μυστηριακό και πάνω απ’ όλα η σουρεαλιστική του μοναδικότητα τον καθιστούν μία απ’ τις κορυφαίες προσωπικότητες του πλανήτη. Μια βραδιά που χανόμουν λοιπόν κόσμο αυτό του ίντερνετ, έπεσα πάνω σε κάτι που δεν είχα ξαναδεί ποτέ. Κάτι που μόνο και μόνο από τον τίτλο μ’ έκανε να θέλω να ψάξω και να μάθω τι εστί “Les Diners de Gala” ένα εγχειρίδιο μαγειρικής για τον Dali. Έχοντας μεγαλώσει με τον Τσελεμεντέ της μάνας μου και πιο πολύ της γιαγιάς μου(που ‘σαι ρε γιαγιά με τα φαγητά σου!), καθώς διάβαζα και έβλεπα πιο πολύ τι έγραφε και ζωγράφιζε ο Dali, άλλο τόσο ένιωθα να με ελκύει και να με μαγεύει. Το εγχειρίδιο μαγειρικής του, ναι μεν πρόκειται για μαγειρική, αλλά είναι μία σουρεαλιστική αισθησιακή ερωτική επιστολή του Dali προς τον ουρανίσκο του στόματος. 

 

 


Σε μια απ’ τις πιο σπάνιες και απρόσμενες δηλώσεις του ο Dali είχε πει σε μια συνέντευξη « στα έξι μου ήθελα να γίνω μάγειρας.» Έπρεπε πρώτα να συμπληρώσει το εξηκοστός έτος της ηλικίας του, για να μπορέσει να πραγματοποιήσει αυτό το παιδικό του όνειρο. Στο “Les Diners de Gala” έχουμε αυτή τη πραγμάτωση, ένα βιβλίο με ουκ ολίγες εικονογραφημένες συνταγές, ο οδηγός μαγειρικής τους εκδόθηκε το 1973 και αποτελείται από δώδεκα κεφάλαια, που το καθένα καλύπτει μια ποικιλία πιάτων – από εξωτικά πιάτα με ψαρικά και οστρακοειδή μέχρι και λαχανικά- γαρνιτουραρισμένα με την σουρεαλιστική αρμονία της γαστρονομίας και του αισθητισμού. Όλως παραδόξως, μόνο το δέκατο κεφάλαιο επιλέγει ο Dali να αφιερώσει στα αφροδισιακά.

Το “Les Diners de Gala” κινούνται γύρω απ’ τον άξονα των περίφημων δείπνων που οργάνωνε με την γυναίκα και μούσα του Γκαλά, τα οποία έχουν περάσει στο διηνεκές των αιώνων. Ουσιαστικά o Dali με τον τρόπο του, μας ανοίγει το παράθυρο, για να μπορέσουν να δούμε λίγο απ’ τη μαγεία των δείπνων αυτών και το συνδιασμό του φανταστικού, ονειρικού και μαγευτικού που εξυμνούνταν και στη μαγειρική τους.

Πριν αρχίσει ο Dali να μας λέει για τις συνταγές του, στην εισαγωγή του βρίσκεται μια αμφιλεγόμενη και διφορούμενη αποποίηση ευθυνών του,  
λόγω του ότι την εποχή που γραφόταν το βιβλίο, ήταν η πρώτη περίοδος που έκαναν την εμφάνιση τους οι πρώτες δίαιτες. Πάνω σ’ αυτή τη νέα τάση της κοινωνίας ο Dali χαρακτηριστικά δηλώνει : «Το “Les Diners de Gala” είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στις απολαύσεις της γεύσης. Αν είστε οπαδοί των θερμιδομετρητών που μετατρέπουν την ευχαρίστηση του φαγητού σε ένα είδος τιμωρίας, κλείστε αμέσως αυτό το βιβλίο. 
Παραείναι ζωντανό, επιθετικό και ξεδιάντροπο για σας.»





Καθώς διαβάζει κανείς το βιβλίο, θα πέσει πάνω στις διαρκείς, διασκεδαστικές και δραματικές προκηρύξεις του Dali, που ποικίλουν ανάμεσα στο φιλοσοφικό και στο –αισθησιακό, και όλα αυτά εφαρμοσμένα πάνω στο φάσμα της γαστρονομίας.

«Τρώω μόνο ότι έχει μια καθαρή και νοητή μορφή. Κι αν μισώ εκείνο το απεχθές λαχανικό επονομαζόμενο σπανάκι, είναι γιατί είναι άμορφο, σα την Ελευθερία.

Προσδίδω την κεφαλαίουσα αισθητική και ηθικές αξίες στο φαγητό γενικά, και στο σπανάκι συγκεκριμένα. Το αντίθετο του άμορφου σπανακιού, είναι η πανοπλία. Μου αρέσει να τρώω μέρη πανοπλιών, στην πραγματικότητα λατρεύω να τρώω οστρακοειδή… φαγητό το οποίο απαιτεί μια ολόκληρη μάχη ,για να το ξεγυμνώσεις και να το ξεφλουδίσεις για να το κάνεις ευάλωτο, προκειμένου να το κατακτήσει ο ουρανίσκος μας.»

Όπως επίσης: «Το Σαγόνι είναι το καλύτερο εργαλείο μας προκειμένου να μπορέσουμε να αδράξουμε την φιλοσοφική γνώση. Η αηδία είναι ο παντοτινός και ο ακούραστος φύλακας πάνω απ’ το τραπέζι μου, επιβλέποντας αυστηρά τα γεύματα μου, εξαναγκάζοντας με να επιλέγω τα φαγητά μου με προσοχή.»




Και ας περάσουμε τώρα στις συνταγές του βιβλίου. Κάθε μια απ’ αυτές τόσο ξεχωριστή, τόσο φανταστική και τόσο φαντασιακή. Ας ξεκινήσουμε.

Γόγγρος του Ανατέλλοντος Ηλίου

Υλικά:
6 φέτες γόγγρου
6 κομμάτια λιπαρού μπέικον  
1 caul (σε περίπτωση που χρειαστεί να γεμιστεί)
12 μικρά φύλλα λάχανου
12 ουγιές άγουρα φασόλια σόγιας (η από κονσέρβα)
6 κουταλιές του γλυκού κρέμα γάλακτος
1 κουταλάκι της σούπας βούτυρο
1 κουταλάκι της σούπας αλέυρι
1 κουταλάκι του γλυκού σκόνη κάρυ
Πιπέρι Cayenne

Πρώτα απ’ όλα, ας ξεκινήσουμε ετοιμάζοντας τις φέτες του γόγγρου, αφαιρώντας το δέρμα και το κεντρικό κόκκαλο, ένα ένα. Έπειτα τοποθετούμε τα κομμάτια πάνω σε ένα κομμάτι μπέικον ( κομμένο έτσι ώστε να αντιστοιχεί στο μέγεθος του κομματιού του γόγγρου) και κάθε ένα κομμάτι μετά από αυτά τα κομμάτια σε ένα ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι caul. Προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι, στη συνέχεια, σε κάθε ένα κομμάτι γόγγρου, τοποθετούμε πάνω του ένα φύλλο από λάχανο, πάνω απ’ το οποίο βάζουμε προσθέτουμε 2 ουγιές άγουρα φασόλια σόγιας (η άγουρη σόγια είναι η ταιριάζει καλύτερα, αλλά και η κονσερβοποιημένη μας κάνει). Πασπαλίζουμε μετέπειτα τη σκόνη κάρυ από πάνω, μαζί με αλάτι και πιπέρι. Ρίχνουμε 1 κουταλάκι κρέμα γάλακτος από πάνω, καλύπτουμε με ένα δεύτερο φύλλο λάχανου, και σκεπάζουμε με το caul και τις 4 μεριές του για να τυλίξουμε όλα τα υλικά της συνταγής.

Χρησιμοποιώντας μια πολύ μεγάλη χύτρα μαγειρεύομαι τα κομμάτια από το ψάρι απ’ όλες τις μεριές, σιγοβράζοντας προσεκτίκα, προσθέτουμε ένα κουτάκι της σούπας από βούτυρο, για 40 λεπτά. Βεβαιωθείτε πως ανακατεύετε απαλά. Αφαιρέστε τις φέτες του γόγγρου και κρατήστε τες ζεστές. Έπειτα προσθέστε αλεύρι στη χύτρα. Μην το αφήσετε να γίνε καφέ. Κάντε ένα μείγμα με κρέμα γάλακτος και κάρυ, δοκιμάστε για να δείτε αν χρειαστεί να προσθέσετε και άλλα καρυκεύματα. Αφήστε το να βράσει για λίγο και ρίξτε μέσα τις φέτες του γόγγρου.





Καραβίδα    Consommé

2 ¼ λίβρες καραβίδα (ή γαρίδες)
2 λίτρα νερό
Πιπέρι Cayenne
2 κουταλάκια του γλυκού πάπρικα
Κρόκο (saffron)
1 λίβρα κομμένο μοσχαρίσιο κρέας
4 γεμάτες χούφτες ρύζι
4 κρόκους αυγών

Σε μια μεγάλη κατσαρόλα χύνουμε νερό,  αλάτι, μια δόση πιπέρι Cayenne, πάπρικα, κρόκο (saffron), το κομμένο μοσχάρι και ρύζι.

Από τη στιγμή που αυτά αρχίσουν να βράζουν, πολτοποιούμε την καραβίδα σε ένα γουδί, μια με τη μια. Να έχετε σιγουρευτεί πως έχουν πολτοποιηθεί καλά και έπειτα προσθέτετε σταδιακά τον ζωμό. Το αφήνετε να βράζει για 45 λεπτά.

Ο ζωμός στραγγίζεται με τον «Κινέζικο Τρόπο», επί παραδείγματι : σε ένα κόσκινο στο όποιο μπορείτε να σπρώξετε με ένα ξύλινο κουτάλι για να το στραγγίξετε καλά το πολτό και να βγάλετε όλα τα ζουμιά του. Ξαναβάλτε το στη φωτιά, ανακινήστε και έπειτα προσθέστε τους κρόκους αυγών χωρίς να το αφήσετε να βράσει. Το Consommé σας είναι έτοιμο. Θα πρότεινα να το σερβίρετε μαζί με λεπτές φέτες σκορδόψωμου.



Χιλίων ετών αυγά

1 ντουζίνα αυγά
λίτρο νερό
5 ολόκληρα γαρύφαλλα
3 κουτάλια της σούπας ζάχαρη
3 κουτάλια της σούπας ξύδι
Σως Ταμπάσκο
2 λεμόνια (κομμένα σε 8 φέτες)
¾ του κουταλάκι γλυκού θυμάρι
4 φακελάκια τσαγιού
2 κρεμμύδια
2 σκελίδες σκόρδο

Όλοι σας σίγουρα ξέρετε τα συγκεκριμένα αυγά χιλίων ετών, ένα πιάτο απ’ τις κορωνίδες την Κινέζικης κουζίνας. Δεν θα τολμήσουμε να εδώ να αποπειραθούμε να φτάσουμε την απόλυτη τελειότητα, απλά θα προσπαθήσουμε να σας βοηθήσουμε να ακολουθήσετε μια διασκεδαστική συνταγή, η οποία έχει το πλεονέκτημα του να προετοιμάζεται πριν την ώρα της.

Πρώτα, βράζετε τα αυγά για δέκα λεπτά σε νερό με αλάτι. Έπειτα τα βγάζετε , βάζοντας τα κάτω από κρύο τρεχούμενο νερό, το οποίο θα το κάνει εύκολο να τα επικαλύψετε. Στο ίδιο νερό που έβρασαν τα αυγά προηγουμένως, προσθέτετε  τα γαρύφαλλα, τη ζάχαρη, το ξύδι , πολύ σως Ταμπάσκο, τα λεμόνια (κομμένα σε 8 φέτες) και το θυμάρι. Τα βράζουμε για δεκαπέντε λεπτά. Κλείνετε τη φωτιά, βουτάμε τα φακελάκια τσαγιού μέσα και τα αφήνετε μουσκέψουν για δέκα λεπτά.

Σε ένα βαζάκι, βάζετε τους κύβους σκόρδου και κρεμμυδιού. Προσθέτετε τα βρασμένα αυγά, και χύνετε μέσα το ζωμό, έτσι ώστε τα αυγά να είναι εντελώς βυθισμένα μέσα στο βαζάκι. Κλείνετε το βαζάκι και το κρατάτε στο χαμηλότερο ράφι στο ψυγείο σας.

Να είστε υπομονετικοί τουλάχιστον για τρεις εβδομάδες πριν ανοίξετε το βαζάκι και τα σερβίρετε. Τα συγκεκριμένα αυγά, ταιριάζουν απόλυτα με κρύο κρέας και ψάρι.




Καλοψημένο νοά «Έρως»

1 κουταλάκι του γλυκού λαρδί
1 λουκάνικο Τουλούζ
2 λίβρες νοά κρέας
2 κουταλάκια του γλυκού μουστάρδα Ντιζόν
4  αντζούγιες
2 κρεμμύδια κομμένα σε φέτες
6 ντομάτες κομμένες σε μικρά κομματάκια
2 κόκκινες πιπεριές
6 κοτσάνια σέλινο
3 λίτρα νερό

Καταρχάς, αγοράζετε εσείς τα λουκάνικα και τα δίνετε στο κρεοπώλη σας,, για να σας κόψει ένα κομμάτι νοά και να τα τυλίξει γύρω απ’ αυτό. Τηγανίζετε το λουκάνικο στο λαρδί για περίπου 10 λεπτά. Αλοίψτε το πάνω μέρος απ’ το νοά με τη μουστάρδα, βάλτε τις αντζούγιες από πάνω, έπειτα τα λουκάνικα, τα κάνετε ένα ρολό και τα δένετε με μία κλωστή.

Σε μια γάστρα, ψήνετε το κρέας μέχρι να πάρει αυτήν την απόχρωση του καφέ μέσα στο λάρδι. Όταν το κρέας αρχίζει να παίρνει μια απόχρωση καστανόχρυση, αντικαταστήσετε το με τα κρεμμύδια, και μόλις και αυτά πάρουν αυτή τη χρυσαφένια απόχρωση, προσθέστε τις ντομάτες καθώς επίσης και το σκόρδο και τις κόκκινες πιπεριές.

Καλύψτε τα μετά από λίγο. Οι ντομάτες θα βγάλουν ένα χυμό και θα αρχίσουν να βράζουν. Μετέπειτα  βάλτε το κρέας πίσω και αλατίστετε το προσεκτικά (επειδή είναι οι αντζούγιες από πάνω).

Σιγοβράστε για ένα μισάωρο.

Ξεφλουδίστε τα κοτσάνια σέλινου, κόψτε τα πράσινα μέρη και τις άκρες των φύλλων, και βγάλτε τη ρίζα.

Κόβετε στη μέση και πλένετε διεξοδικά το σέλινο, ειδικά ανάμεσα στα φύλλα.

Φέρνετε το βρασμένο αλατισμένο νερό για να βράσει και να μαγειρέψετε το σέλινο για δεκαπέντε λεπτά. Κρυώστε το κάτω από τρεχούμενο νερό. Μετά από μισή ώρα, τοποθετήστε το σέλινο γύρω από το νοά. Μαγειρέψτε το μαζί με τους ζωμούς του κρέατος για μια ώρα.



Κοκτέιλ Καζανόβα

Χυμός από 1 πορτοκάλι
1 κουταλάκι σούπας  bitters (Campari)
1 κουταλάκι του γλυκού ginger
4 κουταλάκια σούπας μπράντι
2 κουταλιές σούπας αναπαλαιωμένο μπράνι  (Vielle Cure)
1 πρέζα πιπέρι Cayenne

Το συγκεκριμένο ταιριάζει απόλυτα για περιστάσεις όπως εξάντληση, υπερκόπωση ή πολύ απλά υπέρβαση της νηφαλιότητας που απαιτεί ένα ενεργητικό.

Εδώ έχουμε μια καλοδοκιμασμένη συνταγή για να φέρεις εις πέρας τη δοκιμασία.

Πρέπει να τονιστεί πως ένα ακόμη πλεονέκτημα απ’ το αναζωογονητικό αφέψημο είναι ότι δε χρειάζεται να κάνετε μια ξινή φάτσα, ανάλογης αυτής που κάνετε όταν παίρνετε μία αντιβίωση.

Στο πάτο του ποτηριού, συνδυάζετε το ginger με το πιπέρι. Χύνετε το bitters στη κορυφή, μετά το μπράντι και στη συνέχεια το Vielle Cure. Βάλτε το στο ψυγείο ή ακόμη καταψύξτε το.

Τριάντα λεπτά αργότερα, βγάλτε το απ’ το ψυγείο ή το καταψύκτη, ανακαινίστε το χυμό πορτοκάλι στο παγωμένο ποτήρι. Πιείτε….. και περιμέντε να δράσει.

Είναι αρκετά δραστικό.


Το “Les Diners de Gala   είναι πλέον τόσο σπάνιο, που τα εναπομείναντα αντίγραφα, για να μη πούμε τα υπογεγραμμένα, κοστίζουν μια περιουσία το λιγότερο. Συνοδευόμενο με αυτούς τους μικρούς θησαυρούς στη διασταύρωση της τέχνης και του φαγητού “The Futurist Cookbook”, “The Artist’s and Writer’s Cookbook. Κι άλλοι καλλιτέχνες έχουν ακολουθήσει τα βήματα του Dali όπως ο Andy Warhol και η Dinah Fried.

ΥΓ. 1 Είχα τόσους άγνωστους όρους, που έπρεπε κάθε τρεις και λίγο είτε να παίρνω τηλέφωνο το φίλο μου το σεφ είτε τη μάνα μου, που σε θεωρητική βάση τα ξέρει όλα, για να μπορέσω να καταλάβω λίγο τι γίνεται. Πχ το bitters είναι ένα είδος αλκοολ του οποίου έχει εμπλουτιστεί με μπαχαρικά και έχει έντονη γεύση.

Και το caul είναι μεμβράνη από το έντερο του γουρουνιού το οποίο χρησιμοποιείται και στα λουκάνικα και σε διάφορα φαγητά για να τα τυλίξουμε φαγητά.

ΥΓ. 2. Ειλικρινά δε ξέρω αν θα δοκίμαζα κάποιο από αυτά τα φαγητά, ή έστω θα χρειαζόταν να βγάλω κάποια πράγματα. Αλλά αν μου έκλειναν τα μάτια, ίσως και να τα έτρωγα. Προκαλώ όποιο τολμηρό τα διαβάσει και τα δοκιμάσει να μου στείλε μήνυμα και να μου πεί την εμπειρία του και θα το κάνω αποκλειστικό.

By Γιώργος Χ. Τζέλης

Posted by Blog in Blog, Λογοτεχνια, 0 comments
Α και Μ: η αφιέρωση

Α και Μ: η αφιέρωση

Γράφει η Αικατερίνα

Η προθεσμία για το deadline λήγει όμως εγώ δεν έχω όρεξη να γράψω. Θέλω να βάλω τα φλις μου, να ξαπλώσω στο κρεβάτι και να διαβάσω.

Continue reading →

Posted by InfinityGreece in Blog, Λογοτεχνια, 0 comments
Ο δικός μου Μουρακάμι

Ο δικός μου Μουρακάμι

Ο Χαρούκι Μουρακάμι γράφει μόνο για μένα. Είναι δικός μου. Ίσως γράφει και για σένα. Κι αν συμβαίνει αυτό, θεωρείσαι τυχερός.

Πηγή: twolinepress.com

Τον Χαρούκι Μουρακάμι δεν μπορείς να τον παρουσιάσεις, δεν μπορείς να τον προτείνεις, δεν μπορείς να τον εξηγήσεις με απλά λόγια σε κάποιον. Μπορείς μόνο να τον αισθανθείς. Θεωρείται από τους κορυφαίους σύγχρονους λογοτέχνες και τα τελευταία χρόνια διεκδικεί σταθερά το βραβείο Νόμπελ. Γεννήθηκε το 1949, υπήρξε ιδιοκτήτης jazz bar, ασχολείται με το τρίαθλο, ταξιδεύει και γράφει μοναδικά.

Δε θα εστιάσω ούτε στα παράσημα, ούτε στα βραβεία, ούτε στο φανατικό του κοινό. Θα εστιάσω στους μοναχικούς του ήρωες, στην κλασσική και jazz μουσική, στις γάτες, στη μαγειρική, στα παράξενα σύμπαντα, στον υπέροχο και μοναδικό κόσμο των βιβλίων του. Και θα το κάνω παρουσιάζοντας το δικό μου αγαπημένο: Το κουρδιστό πουλί.

​​

Πηγή: Public.gr

 

«Μη σε νοιάζει. Δεν είναι τίποτα. Κουτσαίνω όταν είναι οι γονείς μου και με βλέπουνε, γιατί δεν θέλω να πάω σχολείο. Ψέματα το κάνω. Κι απ’ τα ψέματα μου έμεινε συνήθειο. Το κάνω ακόμα κι όταν δεν κοιτάζει κανείς, όταν είμαι μόνη στο δωμάτιό μου. Είμαι τελειομανής. Πώς το λένε – “Πρέπει να μπορείς να ξεγελάσεις τον εαυτό σου αν θες να ξεγελάσεις τους άλλους”.»

Ο ήρωας, Τόρου Οκάντα, παντρεμένος με την Κουμίκο, βρίσκεται αντιμέτωπος με την εξαφάνιση της γάτας του. Και αργότερα, με την εξαφάνιση της γυναίκας του. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, θα δεχτεί μια σειρά περίεργων τηλεφωνημάτων και επιστολών, θα γνωρίσει ιδιαίτερους ανθρώπους που θα του διηγηθούν την ιστορία τους, η ανιαρή και βαρετή ζωή του θα μπει σε μια συναρπαστική τροχιά. Όχι, όχι, δεν είναι οδηγός αισιοδοξίας το βιβλίο αυτό, δεν ακολουθεί τα κλισέ. Διηγείται με μοναδικό τρόπο τις πιο παράξενες, αποκαλυπτικές, ονειρικά όμορφες ιστορίες των πιο αλλόκοτων ανθρώπων που μπορείς να συναντήσεις.

Οι ανθρώπινες σχέσεις, ο γάμος, η οικογενειακή βία κάθε μορφής, ο έρωτας, ο πόλεμος, η πολιτική, η εσωτερική αναζήτηση, η αποξένωση που προκαλεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η σκληρή πραγματικότητα, η προσωπική φυλακή, τα όνειρα, οι παραισθήσεις, η μοναξιά, ο χρόνος είναι μερικές λέξεις και έννοιες που παρουσιάζονται, αναλύονται και, εν τέλει, αναδιαμορφώνονται στις 850 σελίδες του Κουρδιστού Πουλιού. Η ανιαρή ζωή του Τόρου Οκάντα, η κλεισμένη μέσα σε σύγχρονα αστικά πρότυπα, δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια. Ο ήρωας θα φτάσει σε σημείο όπου, βουτώντας στα πιο σκοτεινά βάθη της ψυχής του, θα δει το προσωπικό του φως, θα βιώσει την αποκάλυψη. Και το ταξίδι του αυτό, έχει μια ασύλληπτη ομορφιά.

Πηγή: tayralucero.com

​​

«Άδειασες τον εαυτό σου προσπαθώντας τόσο έντονα να σώσεις την Κουμίκο. Και πιθανότατα τα κατάφερες Εντάξει; Και στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας έσωσες και πολλούς άλλους ανθρώπους. Όμως δεν κατάφερες να σώσεις τον εαυτό σου. Και κανείς άλλος δεν κατάφερε να σώσει εσένα. Ξόδεψες τις δυνάμεις σου και τη μοίρα σου σώζοντας άλλους. Όλοι οι σπόροι σου φυτεύτηκαν κάπου αλλού και τώρα το σακούλι σου είναι άδειο. Έχεις ακούσει ποτέ κάτι τόσο άδικο;»

Γιατί να το διαβάσεις; Θα σου πω αμέσως.

Η καθημερινότητα και η ζωή των περισσότερων βρίσκεται σε μια φρενήρη κίνηση, σε μια συνεχή φασαρία, με υποχρεώσεις, άγχος, ανθρώπινες σχέσεις, στόχους, κυνήγι, συνήθεια, ανία καταλήγοντας πολλές φορές να ακολουθεί ένα καλοκουρδισμένο κύκλο, μια συγκεκριμένη, προδιαγεγραμμένη ροή. Έρχεται, όμως, ένα σημείο, που ο χρόνος αλλάζει, πρέπει να αλλάξει. Και οφείλεις να κατέβεις στο σκοτεινό πηγάδι της ύπαρξης σου, να απαλλαγείς από τον φόβο και να νιώσεις καλά εκεί, να δεις κάθε χαρακιά, να νιώσεις την υγρασία, να ανοίξεις όλες τις πόρτες και με θάρρος να αντιμετωπίσεις ότι εμφανιστεί μέσα από αυτές. Στο προσωπικό σου ταξίδι αυτογνωσίας, προσπάθησε να διακρίνεις το φως, αυτό το «κάτι» στο φως που θα σ’ αλλάξει και θα σε απελευθερώσει.

«Είναι τελικά δυνατόν ένας άνθρωπος να καταλάβει απόλυτα κάποιον άλλον; Μπορεί να επενδύουμε άπειρο χρόνο κι ενέργεια στην επίμονη προσπάθεια ν’ αναγνωρίσουμε κάποιο άλλο πρόσωπο, αλλά στο τέλος πόσο κοντά μπορούμε να φτάσουμε στην ουσία αυτού του προσώπου; Πείθουμε τον εαυτό μας ότι ξέρουμε το άλλο άτομο καλά, αλλά μαθαίνουμε ποτέ τίποτα σημαντικό για οποιονδήποτε;»

Αυτό ισχύει και για τον εαυτό μας.

Καλή ανάγνωση!

*Το βιβλίο «Το Κουρδιστό Πουλί» του Χαρούκι Μουρακάμι κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ωκεανίδα*


By Δήμητρα Καρανάτσιου

Posted by Blog in Blog, Λογοτεχνια, 0 comments