Κοινωνικα/Πολιτικα

Ένα πολύ ιδιαίτερο Χριστουγεννιάτικο αφιέρωμα

Ένα πολύ ιδιαίτερο Χριστουγεννιάτικο αφιέρωμα

Όπως όλοι οι φοιτητές, έτσι και εγώ, γύρισα πάλι στην γενέτειρα μου, τα ονειρικά και ε-ξωτικά Τρίκαλα, άρχισα να μπαίνω σε ένα πιο χριστουγεννιάτικο κλίμα, με όλα τα φωτάκια, τα δέντρα,  το ξακουστό πλέον Μύλο των Ξωτικών, που από εκεί που είχε ξεκινήσει σαν μια αγνή προσπάθεια να φέρει μια πιο γιορτινή διάθεση στην πόλη, πλέον να έχει εξελιχθεί σ’ ό,τι πιο εμπορικό και ματεριαλιστικό κόνσεπτ που μπορούσε αυτή η πόλη να εξάγει. (Βλέπε Πειρατές στο Μύλο των Ξωτικών, που το πιο κοντινό σε καράβι που έχει δει αυτή η πόλη ήταν κάτι χαρτόκουτα που επέπλεαν πάνω στο ποτάμι Για να συνεχίσω αυτό που έλεγα, βλέποντας το ποιόν των Χριστουγέννων που χαρακτηρίζουν την πόλη, και κατ’ επέκταση όλο τον κόσμο, αποφάσισα να κάνω μια διαδικτυακή βόλτα, σε τοίχους ανά τον κόσμο, προκειμένου να βρω μέσω του street art κάποιες απαντήσεις πάνω στο πως και το γιατί πλέον αυτή η γιορτή έχει καταλήξει έτσι. Ας δούμε λοιπόν τι μας επιφυλάσσει ο κόσμος γι’ αυτό το χριστουγεννιάτικο ερώτημα.


Γιατί τα ξωτικά του Αη-Βασίλη τις πιο πολλές φορές είναι τα ανήλικα παιδάκια που δουλεύουν ολημερίς και οληνυκτίς για λίγο χωμί.


Τι πιο γιορτινο να βλέπεις τους ανθρώπους λιώμα σε κάθε γωνιά της πόλης


Κλασσικές επιτυχίες στο ραδιόφωνο και σ’ όλη τη πόλη και τα κλάμπ, snapchat filters, σκουφάκια all the way!


Μήπως τα Χριστούγεννα συμβάινουν για κάποιο άλλο λόγο?


Μήπως ο κύριος Monopoly είναι ο πραγματικός Άγιος Βασίλης??


Μήπως αυτό είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα?


Δεν είναι ειρωνική η ζωή ώρες ώρες?


Και ας μη ξεχάσουμε ποιος άλλος κλάδος της βιομηχανίας ανθρώπων επωφελείται αυτές τις μέρες…



Μήπως ο κόσμος και ο άγιος είναι κάπως έτσι??



Και ας μη ξεχνάμε πόσα συμβαίνουν στην ευρώπη κατά την περιόδο αυτή και πόσα δεν σταματάνε να συμβαίνουν ανά τον κόσμο.


Και να βλέπεις τι χαμός γίνεται στις αγορές για κάτι τόσο υλικό και να νιώθεις πόσο πολύ έχει παρεκκλίνει η ανθρωπότητα από κάποιες βασικές αξίες


Μέχρι και τον Άγιο τον επηρεάζει η μελαγχολία των Γιορτών.


Ευτυχώς υπάρχει και ο κινηματογράφος και τέχνη γενικότερα, για να μπορέσουν να σώσουν λίγο το πνεύμα των χριστουγέννων. Αγαπημένος Jack Skellington

 

Αγαπημένες συνήθειες γιορτών. Γλυκά, μπισκότα, μελομακάρονα, μ’ ό,τι τη βρίσκει κανεις. Ποιος θα λέγε όμως όχι στον Walter White??


Futurama: μια σειρά που τα σχολίαζε όλα τόσο έξυπνα και τόσο πετυχημένα. Δε θα ξέφευγε ο αγαπημένος Άγιος


Ευτυχώς υπάρχουν και τα παιδιά και σώζουν το αυθεντικό, αγνό πνεύμα των Χριστουγέννων.



Και μέσα σ’ όλα αυτά και μια μερίδα ανθρώπων που μόνο ευχάριστα δεν περνά αυτές τις μέρες




Και κάπως έτσι καταλήγουν όλα τα δώρα, όλες τα συναισθήματα και το πνεύμα των γιορτών. Στα σκουπίδια.


Όπως και να χει, καλές Γιορτές από μένα, καλή χρονιά και εύχομαι το νέο έτος να μην είναι τόσο πολύ μια ζωντανή απόδειξη του μαρτυρίου της ζωής. Χαρά-υγεία-αγάπη-τέχνη. Μ’ αυτά μπορούμε να πορευτούμε και να αλλάξουμε και εμάς και τον κόσμο.

By Γιώργος Χ. Τζέλης

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments
Ξεχάστε αυτά που ξέρατε! Η Toblerone αλλάζει σχήμα!

Ξεχάστε αυτά που ξέρατε! Η Toblerone αλλάζει σχήμα!

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο η είδηση ότι αλλάζει το σχήμα της γνωστής σε όλους μας σοκολάτας Toblerone. Και ίσα που είχα προλάβει να μάθω τον σωστό τρόπο να Continue reading →

Posted by InfinityGreece in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments
Το πείραμα της Jane Elliot

Το πείραμα της Jane Elliot

Η  προσφυγική κρίση, το τελευταίο διάστημα κυριαρχεί στην πολιτική και κοινωνική ζωή των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί δύο ισχυρά και αντίθετά μεταξύ τους ρεύματα. Το ένα είναι αυτό της αλληλεγγύης και της βοήθειας προς τους πρόσφυγες και το άλλο είναι αυτό του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας.

Σε πολλές χώρες της Ευρώπης, η ακροδεξιά και τα ρατσιστικά κινήματα είναι σε τροχιά ανόδου, οργανώνοντας όλο και μεγαλύτερης έντασης, επιθέσεις ενάντια σε μειονότητες και διεκδικώντας, παράλληλα, την εξουσία. Εξαίρεση σε αυτό το φαινόμενο δε θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα. Πολλοί συμπολίτες μας, σε αρκετά μέρη της χώρας, αρνήθηκαν να δεχτούν τα προσφυγόπουλα να πάνε στα ίδια σχολεία με τα παιδιά τους.

Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθενται, είναι εάν μπορούν να αντιμετωπισθούν τα φαινόμενα αυτά, και αν ναι με ποιον τρόπο
.
Πριν από 46 χρόνια, το 1970, δηλαδή, μια δασκάλα στην Aιόβα, η Jane Elliot αποφάσισε να κάνει ένα κοινωνικό πείραμα με τους μαθητές της, για να δείξει ακριβώς τι σημαίνει ρατσισμός και διακρίσεις.

Το πείραμα ήταν το εξής: η Jane Elliot, χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, τους ¨γαλανομάτηδες¨ και τους ¨καστανομάτηδες¨. Αποφάσισε ότι οι ¨γαλονομάτηδες¨  θα ήταν ανώτεροι από τους ¨καστανομάτηδες¨ , δηλαδή οι ¨γαλονομάτηδες¨  θα είχαν όλα τα προνόμια, όπως μεγαλύτερο διάλειμμα, θα είχαν προτεραιότητα στο κυλικείο, υψηλότερους βαθμούς κ.α. Αντίθετα, οι ¨καστανομάτηδες¨, δεν είχαν κανένα προνόμια και φορούσαν ένα διακριτικό στο γιακά τους για να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους. Όπως περιέγραψαν τους εαυτούς τους τα παιδιά, οι ¨γαλονομάτηδες¨ περιφρονούσαν τους ¨καστανομάτηδες¨, έγιναν καταπιεστικοί και αλαζόνες, αντίθετα οι ¨καστανομάτηδες¨ ένιωθαν χαζοί και κατώτεροι, και οι επιδόσεις τους στο σχολείο μειώθηκαν.

Όμως, ύστερα από λίγες εβδομάδες η δασκάλα αποφάσισε να αντιστρέψει τους ρόλους και οι ¨καστανομάτηδες¨ έγιναν η προνομιούχα ομάδα ενώ οι ¨γαλανομάτηδες¨ έγιναν οι παρίες της τάξης. Με την αντιστροφή των ρόλων έγινε και η αντιστροφή των χαρακτήρων των παιδιών,  οι πρώην χαζοί και κατώτεροι έγινα τώρα αυταρχικοί και ρατσιστές έναντι των πρώην προνομιούχων. Η Jane Elliot, πραγματικά σοκαρίστηκε από το πόσο τα παιδιά που πριν από μέρες συμπαθούσε το ένα το άλλο, τώρα μπορούσε το ένα να καταδυναστεύσει το άλλο.

Οπότε, συνοψίζοντας το συμπέρασμα που προκύπτει από αυτό το πείραμα είναι, πόσο καταστροφικές είναι οι διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων καθώς και ότι η κατάλληλη εκπαίδευση μπορεί να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Εάν τα παιδιά διδαχθούν την αγάπη, θα μάθουν να αγαπάνε, εάν διδαχθούν το μίσος θα μάθουν να μισούν. Άρα, το κλειδί για τις λύσεις τέτοιων φαινομένων είναι η εκπαίδευση.


By Ηλίας Τσακαγιάννης

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments

Μεσάνυχτα στην Ισότητα

Γυρίζω σπίτι, περασμένα μεσάνυχτα, όχι πολύ περασμένα, αλλά περασμένα. Έχω περάσει τα κλειδιά μέσα από τα δάχτυλα μου, έχω το σπρέι πιπεριού στην τσάντα μου και από το άλλο χέρι μου κρατώ το λουρί του σκύλου μου –ένα τεράστιο λυκόσκυλο-. Θα έπρεπε να νιώθω σούπερ ασφαλής. Ωστόσο κάθε τόσο γυρνώ και κοιτώ πίσω μου. Είναι περίεργο το δρομάκι που βγάζει σπίτι μου. Τι το ήθελα κι εγώ το σπίτι στην άλλη άκρη της πόλης. Μήπως στην Καμάρα είναι καλύτερα? Εκεί δεν ήταν που τριγύριζε ο τύπος που επιτίθονταν σε γυναίκες. Ναι ξέρω θα μου πείτε έτσι όπως ντύνονται και γυρνάνε μόνες τους μέσα στο χάραμα τα θέλουν και τα παθαίνουν. Κι όμως η κοπέλα που βιάστηκε στο Α.Π.Θ μπροστά στο φίλο της ούτε μόνη της ήταν, ούτε πρόστυχα ντυμένη.

Όχι πως αν ήταν ντυμένη αποκαλυπτικά θα της άξιζε αυτό που έπαθε. Σε καμία δεν αξίζει. Σε κανέναν. Ποτέ. Κι εμείς σήμερα στις δυο το μεσημέρι που περιμέναμε στη στάση του αστικού, φούτερ και φόρμες φορούσαμε. Αυτό δεν φάνηκε να εμποδίζει τα αγόρια από το διερχόμενο αυτοκίνητο να μας σφυρίσουν κι έπειτα να σχολιάσουν κάτι. Μας σφύρισαν. Σαν να είμαστε γάτες. Ναι ξέρω , έκαναν πλάκα τα παιδιά, δεν φαινόντουσαν να είναι τίποτα κακοποιά στοιχεία. Εγώ όμως τρόμαξα. Όλες μας τρομάξαμε. Αν ήμασταν τρία αγόρια αντί για τρεις κοπέλες, θα έκαναν την ίδια πλάκα? Ή αν ήμασταν εμείς στο αυτοκίνητο κι αυτοί στο δρόμο θα κάναμε εμείς το ίδιο αστείο? Κάτι μου λέει πως όχι.

Ουφ άλλη μια στροφή και έφτασα. Τώρα δεν έχει καθόλου φώτα. Σφίγγω την αυτοσχέδια κλειδογροθιά μου και το λουρί του σκύλου μου, επιταχύνω. Εδώ ήταν που προχθές είχε πέσει με το ποδήλατο ένας νεαρός άντρας. Δεν σταμάτησα να τον βοηθήσω. Ήταν πάλι περίπου τέτοια ώρα. Φοβήθηκα. Ίσως ήταν κάποιο κόλπο, ίσως όσο τον βοηθούσα να εμφανιζόταν κάποιος άλλος και να μου έκανε κακό, δεν τον ήξερα κιόλας τον τραυματία. Ναι, φοβήθηκα έναν άντρα κοντά στην ηλικία μου με σκισμένο γόνατο. Επιτάχυνα και πάλι και μπήκα στην οικοδομή.
Έφτασα έξω από το σπίτι. Δεν αφήνω το σκύλο μου να κάνει την ανάγκη του στο δρόμο. Δεν είναι ώρα για να κάθομαι άσκοπα μέσα στα σκοτεινά. Ας τα κάνει στο μπαλκόνι. Καλυτέρα να πλένω το μπαλκόνι παρα να μου συμβεί καμία στραβή. Πάλι αφήσαν ανοιχτή την πόρτα της οικοδομής. Ο Μιχάλης στον πρώτο πάλι θα την ξέχασε. Καλά κι εγώ αν ήμουν σαν τον Μιχάλη, 2 μετρά και 100 κιλά ακόμα και την πόρτα του σπιτιού μου θα άφηνα ανοιχτή…

Μπαίνω στο ασανσέρ, δεν είναι ώρα για σκάλες, ακόμα θυμάμαι τους τύπους που είχαν κρυφτεί στις σκάλες στην πολυκατοικία της αδερφής μου. Φτάνω στον όροφο μου , ξεκλειδώνω την τριπλοκλειδωμένη πόρτα , μπαίνω και ξανακλείνω, βάζω σύρτη, αφήνω ελεύθερο τον εκπαιδευμένο στο να γαβγίζει δυνατά σε κάθε πέρασμα ξένου από την πόρτα, σκύλο μου.

Πηγαίνω στο μπάνιο και ξεβάφομαι. Κοιτώ το πρόσωπο μου στον καθρέφτη. Ναι, ξέρω είμαι πιο όμορφη άβαφη, οι άντρες προτιμούν τη φυσική ομορφιά. Αλλά να μην το παρακάνω κιόλας, λίγο άρωμα, μια μασκαρα, οι γυναίκες πρέπει να μυρίζουν όμορφα, ποιος θέλει να βλέπει κουρασμένα μάτια και σπυράκια… «Να είσαι όπως εσύ νιώθεις άνετα» Μπορεί και να μην το έχω ακούσει ποτε αυτό…

Ξεντύνομαι και βάζω πιτζάμες. Πότε πήγα από το small στο large? Ναι ξέρω, δεν είναι δυνατόν να είμαι γυναίκα και να μην προσέχω καθόλου τη διατροφή μου. κανείς δε θέλει να βλέπει μπούτια και κοιλιές. Και πάλι μην το παρακάνω όμως γιατί οι πολύ αδύνατες δεν αρέσουν στους άντρες, οι πραγματικές γυναίκες έχουν καμπύλες…. Κι αν εγώ νιώθω όμορφα με το σώμα μου όπως έχει μάλλον αυτό δεν έχει πολλή σημασία…

Ανοίγω το λαπτοπ, έχω μερικά μειλ στον πανεπιστημιακό λογαριασμό μου για την πτυχιακή. Είναι από την επιβλέπουσα καθηγήτρια μου. Αυτή που σήμερα μερικοί μαθητές επειδή μάλωσαν μαζί της θεώρησαν πως αίτια είναι το πρόσφατο διαζύγιο της. Άμα δεν έχει άντρα μια γυναίκα σε τέτοια ηλικία λογικό να έχει νεύρα, ξέρω αυτό σκεφτήκατε.

Τώρα σκέφτομαι την γυναικοκρατούμενη σχολή μου. Ε ναι λογικό, οι γυναίκες είναι πιο κοντά στην παροχή υγείας, στο να ασχολούνται με μικρά παιδιά, στο να γίνονται δασκάλες, ψυχολόγοι, καθηγήτριες φιλοσοφικής. Οι άντρες είναι για δύσκολα πράγματα. Να σχεδιάζουν δρόμους, να διδάσκουν μαθηματικά, να γίνονται χειρουργοί, να χειρίζονται τηλεπικοινωνίες κλπ. Είδατε ξέρω ότι το σκεφτήκατε κι αυτό…

Κι εγώ πρέπει να τελειώσω γρήγορα τη σχολή. Όχι για να ξεκουράσω τους γονείς μου και να ανεξαρτητοποιηθώ οικονομικά, αλλά για να βρω ένα καλό παιδί, να δουν κανένα εγγόνι οι άνθρωποι να χαρούν. Μαντέψτε, χαίρονται τα τελευταία 23 χρόνια που με βλέπουν να μεγαλώνω, να προοδεύω, να χαίρομαι…. Δεν χρειάζονται να με δουν ως γυναίκα κάποιου ή μαμά κάποιου αλλού για να χαρούν.

Ναι, ξέρω μόνο αυτοί όμως, να προσέχω οι κοινωνίες είναι μικρές ο κόσμος συζητάει , δε θα ζήσω μόνο με τους γονείς μου…

Με παίρνει ο ύπνος σιγά σιγά. Σκέφτομαι μια ταινία που είχα δει τις προάλλες. Τον Μπίλι Έλιοτ. Ήταν ένα αγόρι με ταλέντο στο χορό. Τον αποθάρρυναν να ασχοληθεί μην και γίνει γυναικωτός. Τώρα σκέφτομαι γιατί είναι τόσο κακό να είναι κάποιος γυναικωτός. Να κάνει δηλαδή σαν κορίτσι. «σαν κορίτσι», σαν βρισιά ακούγεται. Γιατί?

Ξέρετε γιατί? Γιατί από τότε που είμαι πιτσιρίκα ακούω να μην βγαίνω έξω μέχρι αργά, να μην φοράω μίνι, να μην περπατάω στα σκοτεινά μόνη μου, να , να ….. Γιατί κανένας πιτσιρίκος δεν άκουσε ποτέ πως το όχι σημαίνει όχι, πως δεν υπάρχουν γυναικείες κι αντρικές δουλείες, πως είναι εντάξει το να του αρέσουν τα σκυλάκια και τα γατάκια και να μην τα βασανίζει, πως είναι ωραίο να βοηθάει τη μαμά στις δουλείες, πως δεν είναι ντροπή να κάνει ο μπαμπάς αντί για τη μαμά τις δουλείες του σπιτιού. Γιατί ανάμεσα σε ιστορίες, μαθηματικά, φυσικές και λατινικά ξέχασαν να μας μιλήσουν για το πιο σημαντικό. Την ισότητα.
Αποκοιμιέμαι. Ίσως να ξυπνήσω σε έναν κόσμο με ισότητα. Μπα, καλυτέρα να τον φτιάξω εγώ, εσύ, εμείς…

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments