Κοινωνικα/Πολιτικα

37 χρόνια γάμου με στυλ

37 χρόνια γάμου με στυλ

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα μου αρέσει να βλέπω πολύ ταιριαστά ζευγάρια. Όχι ζευγάρια που μοιάζουν μόνο στον τρόπο που συμπεριφέρονται, στις συνήθειές τους, στα ενδιαφέροντα και σε όλες αυτές τις λεπτομέρειες που δένουν δύο ανθρώπους. Εγώ μιλάω για ζευγάρια που μοιάζουν στα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά. Για αυτούς τους ανθρώπους που χαίρεσαι να τους βλέπεις να περπατάνε μαζί και σκέφτεσαι ότι “ναι, αυτοί δεν γίνεται να μην είναι μαζί.”

Τώρα θα σου πω για το ζευγάρι που αντιπροσωπεύει επάξια το hashtag #couplegoals. Ο λόγος για τον Bon και την Pon (γνωστοί και ως bonpon511 στο instagram) που είναι το πιο φασιονίστικο (αν υπάρχει τέτοιος όρος) αντρόγυνο που έχεις δει ποτέ. Οι επί 37 χρόνια παντρεμένοι Bon και Pon, στα 60 τους χρόνια σήμερα, συνειδητοποίησαν ότι τα μαλλιά τους άσπρισαν πια, απέκτησαν το ίδιο χρώμα, και έτσι αποφάσισαν ότι θέλουν να έχουν περισσότερα πράγματα που μοιάζουν πάνω τους.

Κάπως έτσι ξεκίνησε το παιχνίδι με τα outfits τους που κατέληξε να έχει πολύ κοινό στα social media φτάνωντας στο instagram πάνω απο 370.000 followers. Συνδυάζοντας άψογα τα χρώματα, τα υφάσματα και τα μοτίβα και ποζάροντας χαριτωμένα μπροστά στον φακό της κόρης του ο Bon και η Pon έχουν κερδίσει τα βλέμματα και τις καρδιές όλων και έχουν γίνει το πιο καλόγουστο και αξιολάτρευτο ζευγάρι που έχεις δει ποτέ. Η ίδια η Pon έχει αναφέρει πως όταν ήταν νεότερη ντρεπόνταν να ντύνεται το ίδιο με τον άντρα της αλλά πλέον το βρίσκει πολύ διασκεδαστικό να παίζει με την μόδα και να βρίσκει τρόπους να ταιριάζει με το άλλο της μισό.

Καμάρωσέ τους κι εσύ!

By Ραφαέλα Ανδριώτη

 

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments
Προσομοίωση Δημοτικού Συμβουλίου «Εν Έργω | Πράξη Δημοκρατίας»

Προσομοίωση Δημοτικού Συμβουλίου «Εν Έργω | Πράξη Δημοκρατίας»

Να ξεκινήσουμε με τα βασικά. Τι είναι η προσομοίωση ενός δημοτικού συμβουλίου;

Είναι ένα συνέδριο, στο οποίο οι νέοι της περιοχής στην οποία διοργανώνεται, έχουν τη δυνατότητα να λάβουν το ρόλο του δήμαρχου, αντιδημάρχου, δημοτικών συμβούλων… Ακόμη τους δίνεται η ευκαιρία να πραγματευτούν ζητήματα, τα οποία αφορούν το δήμο. Καλούνται να λάβουν αποφάσεις και να επιχειρηματολογήσουν τις απόψεις τους.

Στόχος της προσομοίωσης είναι οι νέοι, φοιτητές και μαθητές, να ενεργοποιηθούν και να εξοικειωθούν, με τα πολιτικά ζητήματα του Δήμου και τη λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου.

Στο νομό Πέλλας από τις 23 έως τις 26 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί η πρώτη προσομοίωση Δημοτικού Συμβουλίου στην Κεντρική Μακεδονία. Το συνέδριο αυτό με τίτλο «Εν Έργω | Πράξη Δημοκρατίας» διοργανώθηκε από τους νέους της περιοχή σε συνεργασία με τον Δήμο Πέλλας και τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πέλλας.

Στην προσομοίωση «Εν έργω» ο συνολικός αριθμός των συμμετεχόντων ανέρχεται στους πενήντα δυο. Σύμφωνα με το αριθμητικό πρότυπο των Δημοτικών Συμβούλων του Δήμου Πέλλας, ο αριθμός τους θα είναι σαράντα ένα. Επιπλέον, μια θα είναι η θέση του Δημάρχου ενώ οι υπόλοιπες δέκα θα καλυφθούν από τα πρόσωπα που θα συγκροτούν την «Ομάδα Πίεσης». Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι οι νέοι που είναι άνω των 18 και κατάγονται ή κατοικούν στο Δήμο Πέλλας.

Οι φοιτητές που διοργάνωσαν το συνέδριο, μίλησαν γι αυτό από τη δικιά τους οπτική πλευρά, αλλά και για την εμπειρία τους που συμμετέχουν και έχουν αναλάβει τη διεκπεραίωση ενός τόσου σημαντικού συμβουλίου για την πολιτική αφύπνιση και ενημέρωση της πόλης.

-Θωμάς Σεβαστιάδης (Πρόεδρος Οργανωτικής Επιτροπής):
Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω μια φράση για την Προσομοίωση Δημοτικού Συμβουλίου Εν Έργω αυτή θα ήταν η “αφήγηση του μέλλοντος”. Οι νέοι κλείνουν το μάτι στο μέλλον με τον πιο υγιή τρόπο. Συζητώντας ιδέες, επικοινωνώντας απόψεις, διδάσκοντας πολιτικό πολιτισμό μέσα από τις διαφωνίες τους βάζουν τα θεμέλια για το μέλλον. Θεμέλια όχι μόνο διοίκησης αλλά κυρίως καθαρής και ουσιαστικής επικοινωνίας. Το Εν Έργω είναι η ηχηρότερη απάντηση σ’ όλους αυτούς που ομολογούν άκριτα πως η νεολαία γύρισε την πλάτη της στο μέλλον. Το Εν Έργω είναι η αυτοκριτική των νέων που αγαπούν τον τόπο τους, έχουν οράματα γι αυτόν και κυρίως όρεξη για τα επόμενα βήματα. Δηλώνω συχνά συγκινημένος που η παρουσία μου απαρτίζει την Οργανωτική Επιτροπή με τους άξιους συνεργάτες μου και νιώθω τυχερός που συμμετέχω ως Δήμαρχος.

-Ελένη Σατραζάνη (Υπεύθυνη Οικονομικών):
Πρωτοπόρα δράση, αφενός έχει σκοπό να αφυπνίσει τους νέους της πόλης σχετικά με την τοπική αυτοδιοίκηση και αφετέρου να αποδείξει ότι οι νέοι της πόλης είναι ανήσυχα πνεύματα και επιθυμούν συνεχώς να προχωρούν μπροστά. Είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά να είμαι μέλος της οργανωτικής επιτροπής του Εν/ έργω και εύχομαι η επιτυχία του να αποτελέσει κίνητρο και για τους νέους άλλων δήμων και να γίνει θεσμός.

– Ελευθερία Παπαπροδρόμου (Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων & Επικοινωνίας):
Mια καινοτόμος δράση η όποια απ’ την πρώτη στιγμή με ώθησε να ενταχθώ στην οργανωτική επιτροπή και να υλοποιήσω ένα όραμα: να δω τους νέους ανθρώπους δραστηριοποιούμενους πάνω σε θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης. Νιώθω ευγνωμοσύνη και χαρά για την συνεργασία μου με τα υπόλοιπα μέλη της οργανωτικής επιτροπής και ευελπιστώ σε μελλοντική συνεργασία.

Τα υπόλοιπα μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής:
Νικόλας Δημητριάδης       
Υπεύθυνος για τη Διεξαγωγή Αιτήσεων Συμμετοχής

Ασημίνα Λαζαρίδου
Υπεύθυνη Οργανωτικού Συντονισμού

Επικουρικοί Συνεργάτες
Θεόδωρος Κοσκινόπουλος
Υπεύθυνος Τεχνολογίας

Άρης Παπαπροδρόμου
Υπεύθυνος Γραφιστικής Τεχνολογίας

Posted by Blog in Blog, Εκδηλωσεις, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments
Για μια ορφανή μητέρα

Για μια ορφανή μητέρα

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν υπήρξα μητέρα. Ούτε καν πλησίασα στο να γίνω ποτέ. Επίσης αλήθεια είναι και το ότι δεν πολυθέλω να γίνω στο άμεσο μέλλον. Κάποιες φορές κάνω πλάκα κι ονομάζω παιδί μου το σκύλο μου. Κι αμέσως τρομάζω στην ιδέα να είσαι υπεύθυνη, να κάνεις άπειρες θυσίες, να αγαπάς υπέρμετρα και να βλέπεις να μεγαλώνει ένα πλάσμα που είτε το έβγαλες από τα σπλάχνα σου, είτε το μεγαλώνεις από μικρό.

Επίσης είναι αλήθεια ότι έχω δυο γονείς που με αγαπούν (ίσως και λίγο παραπάνω από τους εαυτούς τους), που έκαναν θυσίες για να με μεγαλώσουν και συνεχίζω κι είμαι μια από τις βασικές τους προτεραιότητες.

Και μερικές φορές σκέφτομαι πόσο πολύ θα πονούσα αν ποτέ γινόμουν μητέρα και μετα από τόση αγάπη, τόσο κόπο ξαφνικά μια μέρα έχανα το παιδί μου. Ή πόσο πόνο θα ένιωθαν οι δικοί μου αν μια μέρα εγώ χανόμουν. Κι ήδη ανατριχιάζω. Και μετά χειροτερεύω το σενάριο και σκέφτομαι πόσο χειρότερο θα ήταν να χάσεις το παιδί σου όχι από μια αρρώστια, ούτε καν από ένα ατύχημα, αλλά επειδή στο δολοφόνησαν. Να το κάνω ακόμα χειρότερο και να σου πω ότι το δολοφόνησαν εν ψυχρώ. Κι ακόμα χειρότερο και να προσθέσω ότι το δολοφόνησαν εν ψυχρώ, για τις απόψεις του.

Κι αν ακόμα δεν έχει γίνει εφιαλτικός ο πόνος κι η καθημερινότητα αυτού του γονιού, θα προσθέσω και τη συνθήκη να βλέπεις τους δολοφόνους του παιδιού σου για τέσσερα ολόκληρα χρονιά σε μια δίκη χωρίς τέλος. Κι οι δολοφόνοι να θριαμβεύουν στην πολιτική ζωή της χώρας σου. Και μια μέρα να μπαίνεις στο δικαστήριο και να σου φωνάζει ένα πλήθος “Που είναι ο Παύλος σου τώρα;”. Άραγε πόσο πολύ πονάει να είσαι η Μάγδα Φύσσα;

Κι άραγε πόσα πολλά κότσια θέλει να συνεχίσεις να είσαι η Μάγδα Φύσσα; Να βλέπεις κάθε μέρα αυτούς που σκότωσαν το παιδί σου, να τους ακούς να σε βρίζουν και να σε χλευάζουν, να τους βλέπεις να τους αντιμετωπίζει το σύστημα ως κάτι το φυσιολογικό και να τους ξεπλένει μέσα από το star system ως άλλη κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Να ακούς να λένε πόσο ερωτικοί ή πόσο καλοντυμένοι ή πόσο γοητευτικοί είναι αυτοί που έστειλαν το παιδί σου στο χώμα. Να τους βλέπεις σε μια αέναη δίκη που δεν μπορεί να αποδώσει ευθύνες και ψάχνει αφορμή να αθωώσει. Να βλέπεις δημοσιογράφους να σε ονομάζουν κι εσένα φασίστρια επειδή τους πέταξες ένα μπουκάλι(ένα μπουκάλι διάολε για μια ζωή) .Κι εσύ να στέκεις εκεί, αγέρωχη, περιμένοντας την δικαιοσύνη που ποτέ δε θα έρθει, ζώντας μια ζωή που ποτέ δε θα λυτρωθείς, αντιμετωπίζοντας ένα τυφλό μίσος. Και καταβάθος ξέρεις ότι δε θα έρθει η δικαίωση που περιμένεις. Κι όμως στέκεις εκεί…

Δεν έχει σημασία , εσύ που με διαβάζεις τώρα λέω, αν συμφωνούσες ή αν διαφωνούσες με τον Παύλο Φύσσα. Δεν έχει σημασία καν αν προσδιορίζεσαι ως αριστερός, δεξιός, απολιτίκ. Αν έστω και λίγο σέβεσαι την έννοια που λέγεται μητρότητα, πρέπει να βάλεις ένα τέλος σε αυτό που λέγεται Χρυσή Αυγή. Κι υπάρχουν τόσοι μα τόσοι τρόποι… Κάντο για μια ορφανή μητέρα…

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments
Ο 5χρονος Jax παραδίδει

Ο 5χρονος Jax παραδίδει

Αν σήμερα θέλεις κάπως να σπαταλήσεις τον χρόνο σου μπροστά από
μία οθόνη, σου έχω μία πραγματική ιστορία που αξίζει να διαβάσεις και
ίσως σου φτιάξει την μέρα.

O 5χρονος Jax είναι ένα αξιαγάπητο αγόρι που ζει στην πολιτεία των
ΗΠΑ, Κεντάκυ. Όλα ξεκίνησαν όταν είχε έρθει η στιγμή, που ο Jax θα
έπρεπε να κουρευτεί. Δεν ήταν δύσκολο να αποφασίσει πως ήθελε να
κάνει τα μαλλιά του. Ο μικρός ήταν σίγουρος ότι ήθελε να ξυρίσει το
κεφάλι του και να έχει τόσο κοντά μαλλιά όσο ο φίλος του Reddy. Ο Jax
είχε σχέδιο. Ήθελε να αποκρήσει ο ίδιο κούρεμα με τον καλύτερό του
φίλο προκειμένου να κάνει φάρσα στην δασκάλα του ώστε εκείνη να μην
μπορεί να τους ξεχωρίζει πια. Όταν εκείνος ανακοίνωσε στην μητέρα
του, Lydia Stith Rosebush, την απόφασή του αλλά και την πλάκα που
ετοιμάζει στην δασκάλα του, εκείνη κοινοποίησε την ιδέα του γιου της
στο Facebook. Όχι επειδή η ιδέα του γιού της, να γίνει ίδιος με το κολλητό
του και να μην μπορούν να τους ξεχωρίζουν, ήταν ιδιοφυής, αλλά γιατί ο
Jax και ο Reddy είχαν μία μικρή, πολύ μικρή διαφορά.

Ο Jax έίναι λευκός και ο Reddy μαύρος. Αυτή ήταν η μικρή τους
διαφορά. Είχαν διαφορετικό χρώμα αλλά σε όλα τα άλλα δεν μπορούσε
να τους ξεχωρίσει κανείς. Ο Jax όμως δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι το
χρώμα τους είναι ικανό να τους κάνει ξεχωριστούς. Η μόνη διαφορά που
έβλεπε ο Jax ήταν τα μαλλιά τους και γι’αυτό ακριβώς ήθελε να τα κόψει
ούτως ώστε να μπερδέυουν τον κόσμο, και ειδικά την αγαπημένη τους
δασκάλα, και να μπορούν να κάνουν τις πλάκες τους ως σωσίες ή ως
δίδυμοι.

Η ιστορία του Jax και του Reddy είναι η απόδειξη ότι τελικά το μίσος
και ο ρατσισμός είναι κάτι που διδάσκεται σε αυτή τη ζωή και δεν
βρίσκεται μέσα μας εκ φύσεως. Κανείς δεν γενιέται με σκοπό να μισήσει
αυτό που δεν του μοιάζει. Η αθωότητα στα μάτια του μικρού Jax είναι
αυτό για το οποίο οι περισσότεροι προσπαθούν σήμερα, μέσα από βίντεο
που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου , επαναστατικά κείμενα και
σλόγκανς που προβάλουν την αγάπη, να διατυμπανίσουν και να
εξαπλώσουν σε όλους τους ανθρώπους. Ο Jax έπραξε πραγματικά και
έδωσε ένα ουσιαστικότερο μάθημα από αυτό που δίνουν οι μεγαλύτεροί
του.

Δεν ξέρω αν είμαι ο Jax.

Ξέρω ότι θέλω έναν κόσμο γεμάτο από Jax και Reddy.

“Η ιστορία του Jax και του Reddy είναι η απόδειξη ότι τελικά το μίσος και ο ρατσισμός είναι κάτι που διδάσκεται σε αυτή τη ζωή και δεν βρίσκεται μέσα μας εκ φύσεως”

By Ραφαέλα Ανδριώτη

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments
Ο άνθρωπος αλλάζει, ο Έλληνας δε θέλει(;)

Ο άνθρωπος αλλάζει, ο Έλληνας δε θέλει(;)


2 Σεπτεμβρίου 1945.Η λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου και συνάμα της Γερμανικής κυριαρχίας είναι γεγονός. Μέσα από τα συντρίμμια αυτού του φονικού και μεγάλης διάρκειας γεγονότος,δύο χώρες ξεκινάνε από μηδέν για να αναγεννηθούν μέσα από τις στάχτες τους.

Η Ελλάδα και η Γερμανία.Η μικρή χώρα της Μεσογείου βρίσκεται στην πλευρά των νικητών,τη στιγμή που το μεγαθήριο της κεντρικής Ευρώπης έχει συντριβεί.

72 χρόνια μετά οι Γερμανοί οπαδοί της Σάλκε κουνάνε ειρωνικά χαρτονομίσματα στους Έλληνες οπαδούς του ΠΑΟΚ,μέσα στη Θεσσαλονίκη για την φάση των 32 του Uefa Europe League.Η Γερμανία αποτελεί σήμερα μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη,τη στιγμή που η Ελλάδα είναι ο φτωχός Ευρωπαίος συγγενής και παρακαλά τους ισχυρούς κεντροευρωπαίους να της δανείσουν για τα βασικά.

Έχουμε αναλογιστεί πως και γιατί φτάσαμε ως εδώ;

Η Γερμανία μπήκε σε καθεστώς διαχωρισμού και ελέγχου το 1949,τη στιγμή που η νικήτρια Ελλάδα πάλευε να βγει από έναν παράλογο εμφύλιο.Κι όμως 7 δεκαετίες μετά κάποιος ανίδεος θα πίστευε ότι η χώρα μας είναι αυτή που κάποτε ηττήθηκε.

Στο τερέν της Τούμπας η Σάλκε εμφανίστηκε οργανωμένη σε όλες τις γραμμές της,αποτελεσματική και πολύ καλά δουλεμένη στο κομμάτι της φυσικής κατάστασης.Ο ΠΑΟΚ ήταν εμφανώς πιο φοβισμένος,αδυνατούσε να αντεπεξέλθει στο ρυθμό της γερμανικής ομάδας και μοιραία ηττήθηκε.

Το ποδόσφαιρο είναι μια προσομοίωση της ίδιας της ζωής…

Οι Γερμανοί κοιτάν την ουσία,ενώ εμείς την εικόνα.

Οι Γερμανοί πάλεψαν ,ενώ εμείς μιζεριάζουμε.

Οι Γερμανοί στήριξαν τα παιδιά τους,εμείς ή τα εκμεταλλευόμαστε ή τα διώχνουμε.

Οι Γερμανοί κοιτάν ο καθένας δουλειά του,εμείς έχουμε μια άποψη για όλα.

Οι Γερμανοί ήθελαν να αλλάξουν. Εμείς μάλλον όχι…

Με την απόφαση μας να μην αλλάξουμε ,να μην ξεβολευτούμε και επιλέγοντας την ασφάλεια που μας προσφέρει η μιζέρια και ο «ωχαδερφισμός», οδηγήσαμε μια από τις πιο όμορφες και ιστορικές χώρες του πλανήτη,την Ελλάδα μας, σε ένα χαοτικό αδιέξοδο(πιθανότατα άνευ γυρισμού!) και στο έλεος των ισχυρών που πλέον κάνουν τη διαφορά γιατί κάποτε αποφάσισαν να αλλάξουν .

Και αυτό πονάει πιο πολύ απ’ όλα…

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 1 comment
Η ανηθικότητα της Βιοηθικής

Η ανηθικότητα της Βιοηθικής

Για να διαβάζεις αυτό το άρθρο λογικά με ξέρεις. Και για να με ξέρεις λογικά θα ξέρεις και τις απόψεις μου περί πειραμάτων σε ζώα, αλόγιστης κτηνοτροφίας και κακοποίησης των ζωών γενικότερα.

Ναι, γενικά προσπαθώ να τρώω μειωμένες ποσότητες κρέατος(χωρίς όμως να καταφεύγω σε ακρότητες και να στερώ βασικά συστατικά από τον οργανισμό μου)καθώς έχω την εντύπωση ότι η κτηνοτροφική παραγωγή έχει ξεπεράσει κάποια όρια(κυρίως ηθικά αλλά και υγειονομικά) , και ναι δεν μπορώ να ανεχτώ τον οποιονδήποτε να χτυπάει, θανατώνει ή γενικά κακομεταχειρίζεται οικόσιτα αλλά και άγρια ζώα. Επίσης έχω σκύλο και ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητας μου περιστρέφεται γύρω από την εξασφάλιση της ευζωίας του. Γιατί στα λέω όλα αυτά? Γιατί πολύ απλά δε θέλω να παρεξηγηθώ στις επόμενες γραμμές.

Πρόσφατα λοιπόν (σε μια προσπάθεια να σώσω κι αυτήν την εξεταστική) αποφάσισα να διαβάσω το μάθημα της τοξικολογίας. Τοξικολογία για να στο πω λαϊκά είναι η αντίστοιχη ιατροδικαστική της χημείας. Είναι ο κλάδος εκείνος που μελετά τις επιβλαβείς και θανατηφόρες δράσεις που έχουν οι χημικές ουσίες στον άνθρωπο, στα ζώα, στους ζώντες οργανισμούς γενικότερα. Για να το κάνω πιο λιανά, η τοξικολογία αυτήν την στιγμή ευθύνεται που αν καταπιείς χλωρίνη και τηλεφωνήσεις στο κέντρο δηλητηριάσεων υπάρχει περίπτωση και να τη γλιτώσεις, η τοξικολογία ευθύνεται που ξέρεις πως δεν πρέπει να παίρνεις πάνω από 10 ντεπόν την ημέρα, η τοξικολογία ευθύνεται που τότε πιτσιρίκος ακόμα κατάπιες υγρό πιάτων κι η μαμά σου σε έσωσε δίνοντας σου ένα απαίσιο αλλά σωτήριο σιρόπι, η τοξικολογία επίσης ευθύνεται που ο σκύλος μου ζει ακόμη μετρά από κείνη την φόλα που έφαγε…

Και κάπου εκεί η Μαρία η φιλόζωη, η κατά των πειραμάτων στα ζώα, η μπλα μπλα μπλα έφαγε το πρώτο χαστούκι στη μούρη.

Γιατί συνειδητοποίησα πως για να φτάσουμε να ξέρουμε όλα αυτά σαν άνθρωποι και να έχουμε σχεδιάσει και τα αντίστοιχα αντίδοτα, θυσιάστηκαν πάρα πολλά πειραματόζωα. Επίσης πολλά πειραματόζωα θυσιάστηκαν για να έχεις τώρα στη διάθεση σου μια τεράστια γκάμα φαρμάκων ικανών να θεραπεύσουν από ένα κοινό κρυολόγημα μέχρι να ρυθμίσουν έναν επιληπτικό ή να ελαχιστοποιήσουν έναν όγκο. Πειραματόζωα χρειάστηκαν και θα χρειαστούν και για να νικήσουμε το AIDS.

Και υπάρχει και κάτι ακόμα που ίσως να μην το ξέρεις, αλλά στο λέω με κάθε ειλικρίνεια και επιστημονική γνώση (όση έχω τέλος πάντων). Θυσιάστηκαν και πάρα πολλοί άνθρωποι. Οι κλινικές μελέτες είναι ο ευγενικός τρόπος να πεις «ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ».

Κι ίσως ήδη να με έχεις γράψει στα μαύρα κατάστιχα ως μια καπιταλίστρια που δεν ενδιαφέρεται για τα ζώα και νοιάζεται μόνο για την αύξηση του κέρδους και του μέσου όρου ζωής του ζώου που λέγεται άνθρωπος. Όμως όχι φίλε μου δεν πάει έτσι. Δε νοιάζομαι μόνο γι’ αυτό. Νοιάζομαι για την πρόοδο μας ως κοινωνία και ως οικοσύστημα γενικότερα. Γιατί αν δοκιμάσεις να αφαιρέσεις αυτή τη στιγμή τα ποντίκια, τα βατράχια, τα κουνέλια και γενικά πολλά είδη αμφίβιων και τρωκτικών από τα εργαστήρια, θα έχεις δημιουργήσει έναν νέο μεσαίωνα. Οι άνθρωποι θα αρχίσουν και πάλι να πεθαίνουν από απλές μολυσματικές νόσους, τα ζώα το ίδιο. Ο σκύλος σου που τόσο αγαπάς δε θα μπορεί να καταπολεμήσει τον όγκο που θα έχει εμφανιστεί στο στομάχι του κι εσύ απλά θα κοιτάς τον φιλαράκο σου να βασανίζεται. Τα εμβόλια που έσωσαν την ανθρωπότητα θα πάψουν να υφίστανται και θα πεθαίνουμε και πάλι από επιδημίες. Μια απλή δηλητηρίαση θα μπορεί να μας στείλει στον τάφο.

Μα θα μου πεις εντάξει ότι ανακαλύψαμε, πάει φτάνει. Και πάλι όχι. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό κάθε 10 με 15 χρονιά προστίθεται στον περιοδικό πίνακα κι ένα ακόμη χημικό στοιχείο. Κάθε 3 με 4 χρόνια εμφανίζεται κι ένας ακόμα μεταλλαξογονος παράγοντας. Κάθε 5 μέρες κι ένα καινούριο πιο ανθεκτικό στέλεχος βακτηρίου ικανό να «σου αλλάξει τα φώτα». Η ζωή προχωρά, καινούριοι κίνδυνοι εμφανίζονται, νέα στοιχεία βγαίνουν στην επιφάνεια, καινούριες μεταλλάξεις λαμβάνουν χώρα. Αρά όχι δεν μπορείς απλά να πεις στους επιστήμονες να «κάτσουν στα αυγά τους».

Φυσικά και πρέπει να υπάρχουν κάποια ηθικά όρια στο πόσα πειραματόζωα και κυρίως ποια θα έχουμε. Φυσικά και δεν πρέπει να τεθεί σε κίνδυνο η βιοποικιλότητα. Αλλά αν βγάλεις τα ποντίκια, βγάλεις τα ινδικά χοιρίδια , βγάλεις τα κουνέλια, πολύ πιθανό να αναγκαστείς να βάλεις σκυλιά, γάτες, πιθήκους και ανθρώπους. Κάτι που ήδη γίνεται σε πολλούς κλάδους της επιστήμης.Όπως προανέφερα οι κλινικές μελέτες είναι ουσιαστικά πειράματα πάνω σε ασθενείς.Ασθενεις που δεν έχουν άλλη επιλογή. Ασθενείς σε τερματικό στάδιο της ασθενείας τους που σαν άλλοι «πνιγμένοι πιάνονται από τα μαλλιά τους». Στην βιοηθική λοιπόν δεν μετράνε μόνο οι κανόνες ηθικής της κοινωνίας μας(ότι δηλαδή δεν πρέπει να βλάπτουμε τα ζωντανά πλάσματα) αλλά και ο κανόνας του ελάχιστου δυνατού κακού.
Και πως θα ξέρω μου λες ποια είναι τα όρια των επιτρεπτών πειραματόζωων. Δεν ξέρεις. Ούτε εγώ ξέρω. Ούτε κανείς μας. Όμως και για αυτό ακριβώς το λόγο πρέπει να είμαστε εκεί κι όχι δέσμιοι κάποιας ασθένειας για να το ελέγξουμε και να το χειριστούμε.

Γι’ αυτό κι εγώ κρατώντας το λουρί του σκύλου μου που αν δεν υπήρχε η επιστήμη της φαρμακευτικής (με ότι θυσίες συνεπάγεται αυτό ) δε θα τα είχε καταφέρει και κρατώντας το χέρι οποιουδήποτε μικρού παιδιού σε αυτόν τον κόσμο, που θέλει να ζήσει μια υγιή ζωή , θα σου πω πως τα πειράματα στα ζώα δεν είναι κάτι που χρήζει απαγόρευσης, μόνο παρακολούθησης . Κι όχι δεν το επικροτώ σε καμιά περίπτωση, όμως κατανοώ ότι πρέπει να το αποδεχτώ και επίσης κατανοώ ότι είναι σχεδόν αδύνατο και εν μέρει επικίνδυνο να το απαγορεύσω.


By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments
Ένα πολύ ιδιαίτερο Χριστουγεννιάτικο αφιέρωμα

Ένα πολύ ιδιαίτερο Χριστουγεννιάτικο αφιέρωμα

Όπως όλοι οι φοιτητές, έτσι και εγώ, γύρισα πάλι στην γενέτειρα μου, τα ονειρικά και ε-ξωτικά Τρίκαλα, άρχισα να μπαίνω σε ένα πιο χριστουγεννιάτικο κλίμα, με όλα τα φωτάκια, τα δέντρα,  το ξακουστό πλέον Μύλο των Ξωτικών, που από εκεί που είχε ξεκινήσει σαν μια αγνή προσπάθεια να φέρει μια πιο γιορτινή διάθεση στην πόλη, πλέον να έχει εξελιχθεί σ’ ό,τι πιο εμπορικό και ματεριαλιστικό κόνσεπτ που μπορούσε αυτή η πόλη να εξάγει. (Βλέπε Πειρατές στο Μύλο των Ξωτικών, που το πιο κοντινό σε καράβι που έχει δει αυτή η πόλη ήταν κάτι χαρτόκουτα που επέπλεαν πάνω στο ποτάμι Για να συνεχίσω αυτό που έλεγα, βλέποντας το ποιόν των Χριστουγέννων που χαρακτηρίζουν την πόλη, και κατ’ επέκταση όλο τον κόσμο, αποφάσισα να κάνω μια διαδικτυακή βόλτα, σε τοίχους ανά τον κόσμο, προκειμένου να βρω μέσω του street art κάποιες απαντήσεις πάνω στο πως και το γιατί πλέον αυτή η γιορτή έχει καταλήξει έτσι. Ας δούμε λοιπόν τι μας επιφυλάσσει ο κόσμος γι’ αυτό το χριστουγεννιάτικο ερώτημα.


Γιατί τα ξωτικά του Αη-Βασίλη τις πιο πολλές φορές είναι τα ανήλικα παιδάκια που δουλεύουν ολημερίς και οληνυκτίς για λίγο χωμί.


Τι πιο γιορτινο να βλέπεις τους ανθρώπους λιώμα σε κάθε γωνιά της πόλης


Κλασσικές επιτυχίες στο ραδιόφωνο και σ’ όλη τη πόλη και τα κλάμπ, snapchat filters, σκουφάκια all the way!


Μήπως τα Χριστούγεννα συμβάινουν για κάποιο άλλο λόγο?


Μήπως ο κύριος Monopoly είναι ο πραγματικός Άγιος Βασίλης??


Μήπως αυτό είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα?


Δεν είναι ειρωνική η ζωή ώρες ώρες?


Και ας μη ξεχάσουμε ποιος άλλος κλάδος της βιομηχανίας ανθρώπων επωφελείται αυτές τις μέρες…



Μήπως ο κόσμος και ο άγιος είναι κάπως έτσι??



Και ας μη ξεχνάμε πόσα συμβαίνουν στην ευρώπη κατά την περιόδο αυτή και πόσα δεν σταματάνε να συμβαίνουν ανά τον κόσμο.


Και να βλέπεις τι χαμός γίνεται στις αγορές για κάτι τόσο υλικό και να νιώθεις πόσο πολύ έχει παρεκκλίνει η ανθρωπότητα από κάποιες βασικές αξίες


Μέχρι και τον Άγιο τον επηρεάζει η μελαγχολία των Γιορτών.


Ευτυχώς υπάρχει και ο κινηματογράφος και τέχνη γενικότερα, για να μπορέσουν να σώσουν λίγο το πνεύμα των χριστουγέννων. Αγαπημένος Jack Skellington

 

Αγαπημένες συνήθειες γιορτών. Γλυκά, μπισκότα, μελομακάρονα, μ’ ό,τι τη βρίσκει κανεις. Ποιος θα λέγε όμως όχι στον Walter White??


Futurama: μια σειρά που τα σχολίαζε όλα τόσο έξυπνα και τόσο πετυχημένα. Δε θα ξέφευγε ο αγαπημένος Άγιος


Ευτυχώς υπάρχουν και τα παιδιά και σώζουν το αυθεντικό, αγνό πνεύμα των Χριστουγέννων.



Και μέσα σ’ όλα αυτά και μια μερίδα ανθρώπων που μόνο ευχάριστα δεν περνά αυτές τις μέρες




Και κάπως έτσι καταλήγουν όλα τα δώρα, όλες τα συναισθήματα και το πνεύμα των γιορτών. Στα σκουπίδια.


Όπως και να χει, καλές Γιορτές από μένα, καλή χρονιά και εύχομαι το νέο έτος να μην είναι τόσο πολύ μια ζωντανή απόδειξη του μαρτυρίου της ζωής. Χαρά-υγεία-αγάπη-τέχνη. Μ’ αυτά μπορούμε να πορευτούμε και να αλλάξουμε και εμάς και τον κόσμο.

By Γιώργος Χ. Τζέλης

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments
Ξεχάστε αυτά που ξέρατε! Η Toblerone αλλάζει σχήμα!

Ξεχάστε αυτά που ξέρατε! Η Toblerone αλλάζει σχήμα!

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο η είδηση ότι αλλάζει το σχήμα της γνωστής σε όλους μας σοκολάτας Toblerone. Και ίσα που είχα προλάβει να μάθω τον σωστό τρόπο να Continue reading →

Posted by InfinityGreece in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments
Το πείραμα της Jane Elliot

Το πείραμα της Jane Elliot

Η  προσφυγική κρίση, το τελευταίο διάστημα κυριαρχεί στην πολιτική και κοινωνική ζωή των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί δύο ισχυρά και αντίθετά μεταξύ τους ρεύματα. Το ένα είναι αυτό της αλληλεγγύης και της βοήθειας προς τους πρόσφυγες και το άλλο είναι αυτό του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας.

Σε πολλές χώρες της Ευρώπης, η ακροδεξιά και τα ρατσιστικά κινήματα είναι σε τροχιά ανόδου, οργανώνοντας όλο και μεγαλύτερης έντασης, επιθέσεις ενάντια σε μειονότητες και διεκδικώντας, παράλληλα, την εξουσία. Εξαίρεση σε αυτό το φαινόμενο δε θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα. Πολλοί συμπολίτες μας, σε αρκετά μέρη της χώρας, αρνήθηκαν να δεχτούν τα προσφυγόπουλα να πάνε στα ίδια σχολεία με τα παιδιά τους.

Το ερώτημα, λοιπόν, που τίθενται, είναι εάν μπορούν να αντιμετωπισθούν τα φαινόμενα αυτά, και αν ναι με ποιον τρόπο
.
Πριν από 46 χρόνια, το 1970, δηλαδή, μια δασκάλα στην Aιόβα, η Jane Elliot αποφάσισε να κάνει ένα κοινωνικό πείραμα με τους μαθητές της, για να δείξει ακριβώς τι σημαίνει ρατσισμός και διακρίσεις.

Το πείραμα ήταν το εξής: η Jane Elliot, χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, τους ¨γαλανομάτηδες¨ και τους ¨καστανομάτηδες¨. Αποφάσισε ότι οι ¨γαλονομάτηδες¨  θα ήταν ανώτεροι από τους ¨καστανομάτηδες¨ , δηλαδή οι ¨γαλονομάτηδες¨  θα είχαν όλα τα προνόμια, όπως μεγαλύτερο διάλειμμα, θα είχαν προτεραιότητα στο κυλικείο, υψηλότερους βαθμούς κ.α. Αντίθετα, οι ¨καστανομάτηδες¨, δεν είχαν κανένα προνόμια και φορούσαν ένα διακριτικό στο γιακά τους για να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους. Όπως περιέγραψαν τους εαυτούς τους τα παιδιά, οι ¨γαλονομάτηδες¨ περιφρονούσαν τους ¨καστανομάτηδες¨, έγιναν καταπιεστικοί και αλαζόνες, αντίθετα οι ¨καστανομάτηδες¨ ένιωθαν χαζοί και κατώτεροι, και οι επιδόσεις τους στο σχολείο μειώθηκαν.

Όμως, ύστερα από λίγες εβδομάδες η δασκάλα αποφάσισε να αντιστρέψει τους ρόλους και οι ¨καστανομάτηδες¨ έγιναν η προνομιούχα ομάδα ενώ οι ¨γαλανομάτηδες¨ έγιναν οι παρίες της τάξης. Με την αντιστροφή των ρόλων έγινε και η αντιστροφή των χαρακτήρων των παιδιών,  οι πρώην χαζοί και κατώτεροι έγινα τώρα αυταρχικοί και ρατσιστές έναντι των πρώην προνομιούχων. Η Jane Elliot, πραγματικά σοκαρίστηκε από το πόσο τα παιδιά που πριν από μέρες συμπαθούσε το ένα το άλλο, τώρα μπορούσε το ένα να καταδυναστεύσει το άλλο.

Οπότε, συνοψίζοντας το συμπέρασμα που προκύπτει από αυτό το πείραμα είναι, πόσο καταστροφικές είναι οι διακρίσεις μεταξύ των ανθρώπων καθώς και ότι η κατάλληλη εκπαίδευση μπορεί να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Εάν τα παιδιά διδαχθούν την αγάπη, θα μάθουν να αγαπάνε, εάν διδαχθούν το μίσος θα μάθουν να μισούν. Άρα, το κλειδί για τις λύσεις τέτοιων φαινομένων είναι η εκπαίδευση.


By Ηλίας Τσακαγιάννης

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικα/Πολιτικα, 0 comments