Κοινωνικά/Πολιτικά

Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά

Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά

Υπάρχει μια λέξη σ’αυτόν τον κόσμο, σ ’αυτή την ανθρώπινη διάλεκτο , σ ‘αυτή τη ζωή, που ακόμα κι εγώ, εγώ που έχω αποβάλλει (ή έστω προσπαθώ) φόβους για Θεούς, θανάτους, τιμωρίες κλπ. ,συνεχίζω να τη σέβομαι και να τη μεταχειρίζομαι με κάθε σοβαρότητα. Η λέξη μητρότητα. Μια λέξη που ακούγεται τόσο απλή, και αντικατοπτρίζει μια τόσο δυνατή έννοια. Μητρότητα. Η αρχή όλων. Όλοι μας ξεκινήσαμε από μια μήτρα και γίναμε αυτό που είμαστε τώρα χάρη σε μια μητέρα. Ό,τι κι αν ορίζει ο καθένας ως μητέρα.

“Mother’s Love”, του Christopher Michel

Σήμερα λέει είναι η γιορτή της μητέρας. Θαρρείς και χρειάζεται ειδική μέρα για να γιορτάσει η βάση αυτού του κόσμου. Θαρρείς και μια μόνο μέρα αρκεί για να δώσεις φόρο τιμής σε κάποιον που σε έφερε ή/και σου γνώρισε τον κόσμο. Θαρρείς και μια μόνο μέρα είναι αρκετή για να θυμηθούν τη μανά τους, αυτοί που την έχασαν. Θαρρείς και μια μέρα αρκεί για να πεις ευχαριστώ στην αίτια που τώρα ζεις. Δεν αρκεί, δε θα είναι ποτέ αρκετή. Δεν ξέρω καν αν μια ολόκληρη ζωή είναι αρκετή…

Ξέρω όμως ένα πράγμα. Ότι έχω μια μάνα που με λατρεύει. Που θα έδινε και τη ζωή της για μένα. Κι έχεις κι εσύ μια τέτοια μάνα. Κι εσύ που την έχεις χάσει , πάλι την έχεις. Κι εσύ που είσαι μίλια μακριά της. Κι εσύ που την πλήγωσες. Κι εσύ που ένιωσες να σε πληγώνει. Κι εσύ που είσαι 80 χρονών πάλι έχεις μια μάνα που σε λάτρεψε με κάθε τρόπο. Κι εσύ που έχεις μπουχτίσει να ακούς για ζακέτες, ζεστό φαγητό, διαβάσματα, πτυχία, να βρεις καλά παιδιά. Κι εσύ που δεν έχεις κανένα βιολογικό δέσιμο μαζί της αλλά γνώρισες αυτή σαν μητέρα. Όλοι μας.

Δεν φτάνει μια μέρα. Όμως της φτάνει ένα απλό «ευχαριστώ». Όποια μέρα κι αν είναι.

Μαμά, χρόνια πολλά!

By Μαρία Πολυχρονιάδου

 

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικά/Πολιτικά, 0 comments
Ο Καλός Στρατιώτης Ιβάν

Ο Καλός Στρατιώτης Ιβάν

Από καπνεργάτης βρέθηκε στη λίστα με τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. Το “φαινόμενο” Ιβάν Σαββίδης δε σταματά να προχωρά, να κερδίζει και να εντυπωσιάζει.


Γεννήθηκε το 1959 μέσα στο καθεστώς της πρώην Σοβιετικής Δημοκρατίας στη Γεωργία και ήταν το τελευταίο παιδί μιας πολυμελούς και φτωχής οικογένειας με καταγωγή από τον Πόντο. Το 1977 κατετάγη στο στρατό της Σοβιετικής Ένωσης. Μετά τη θητεία του άρχισε να εργάζεται στο κρατικό καπνεργοστάσιο του Ντον, όπου ξεκίνησε ως απλός εργάτης και έφτασε μέχρι το βαθμό του υποδιευθυντή του εργοστασίου, ενώ το 1988 χωρίς να σταματήσει να εργάζεται, τελείωσε την οικονομική σχολή του Πανεπιστημίου Δημόσιας Οικονομίας του Ροστόφ. Δεν πρόκειται όμως απλώς για έναν άνδρα που κατάφερε να ξεφύγει από τις δυσκολίες. Το γεγονός ότι από εργάτης σε καπνοβιομηχανία έγινε βουλευτής στο πλευρό του Βλαντιμίρ Πούτιν από μόνο του μας κεντρίζει το ενδιαφέρον.

Σε δηλώσεις του έχει αναφέρει: «Η μεταπολεμική γενιά ήταν ιδιαίτερη. Το εργοστάσιο έδινε επίδομα σε περισσότερα από 600 παιδιά που βρίσκονταν στο δρόμο μετά τον πόλεμο. Θυμάμαι, όταν δούλευα στο εργοστάσιο, ήταν η κυρία Ευγενία, μια αδύναμη, μικροκαμωμένη 80χρονη με μεγάλη καρδιά. Μου έλεγε «δεν τρως καλά αγόρι μου να σου φέρω ένα σάντουιτς». Θυμάμαι ακόμα τα χέρια της. Θυμάμαι και τα λόγια του Στρατάρχη Ζούκοφ που έλεγε στους νέους να σέβονται τους βετεράνους. Έλεγε «οι παλιοί στρατιώτες δεν κάνουν παράπονα. Να είστε ο εαυτός σας και να τους συμπεριφέρεστε με ευαισθησία και σεβασμό. Είναι ένα πολύ μικρό τίμημα που οφείλετε να πληρώσετε για όσα έχουν κάνει για εσάς. Καταλαβαίνετε τι θα μπορούσε να συμβεί, αν δεν ήταν οι άνθρωποι της Σοβιετικής Ένωσης, ο ηρωισμός τους και η νίκη».

Μπορεί να βρέθηκε στην Ελλάδα πριν από χρόνια για επενδύσεις, όμως το μικρόβιο της πολιτικής δεν έπαψε να κυλάει στο αίμα του. Έχει δηλώσει ότι η ενασχόληση του με θέματα του ελληνικού έθνους είναι σαν ναρκωτικό για τον ίδιο. Τον χαρακτηρίζει το γεγονός ότι ξέρει να προσαρμόζεται και μάλιστα να δίνει το στίγμα του σε κάθε πολιτική περίσταση. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως περήφανο, αξιοπρεπή, αυτάρκη και με μεγάλη αυτοπεποίθηση, ενώ τόσο οι φίλοι του όσο και οι ανταγωνιστές του λένε πως είναι τρομερά φιλόδοξος και ανατρεπτικός.

Στη χώρα μας το όνομα του έγινε γνωστό το 2006 όταν ενδιαφέρθηκε για πρώτη φορά να αγοράσει τον ΠΑΟΚ. Μέχρι τότε κατείχε ήδη σημαντικές διακρίσεις και αξιόλογες θέσεις στο πολιτικό και επιχειρηματικό προσκήνιο της Ρωσίας. Η απόκτηση του ΠΑΟΚ ήταν μόνο η αρχή. Μεταξύ άλλων ανέλαβε και τη διαχείριση του Μακεδονία Παλάς στη Θεσσαλονίκη όπως επίσης και της καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ που βρίσκεται στην Ξάνθη. Στις νέες του κατακτήσεις περιλαμβάνεται και ο ΟΛΘ. Μεγάλος του στόχος τώρα είναι η απόκτηση κεντρικού τηλεοπτικού σταθμού που σύμφωνα με τον ίδιο θα γίνει σύντομα ενώ δεν παύει να έχει στραμμένη την προσοχή του και στον ΔΟΛ.

Κοντά του πάντα έχει την οικογένεια του να τον στηρίζει. Είναι παντρεμένος με την Κυριακή Σαββίδου, με την οποία έχει δύο γιους, τους Γιώργο και Νίκο. Πρόσφατα, μάλιστα, ο γάμος – υπερπαραγωγή του μεγάλου του γιου μας απασχόλησε.

Αξίζει, τέλος , να πούμε ότι, όπως έχει δηλώσει, δεν ξεχνά ποτέ πως γεννήθηκε φτωχός. Είναι κάτι που δεν θεωρεί ντροπή. “Ντροπή είναι να πεθαίνεις φτωχός”, έχει διευκρινίσει και δεν αναφερόταν μόνο στα ρούβλια/ευρώ/δολάρια του τραπεζικού λογαριασμού.

By Ιωάννα Κύρου

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικά/Πολιτικά, 0 comments
The Atlas of Beauty

The Atlas of Beauty

« Η ομορφιά βρίσκεται στην διαφορετικότητα

Αυτό προσπάθησε να αποδείξει μέσα από την δουλειά της η φωτογράφος Michaela Noroc. H φωτογράφος, γεννημένη και μεγαλωμένη στη Ρουμανία, πριν από μερικά χρόνια αποφασίζει να παραιτηθεί από την δουλειά και έπειτα με μία βαλίτσα στο χέρι και την φωτογραφική της ξεκίνησε να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο αποθανατίζοντας την πραγματική ομορφιά των γυναικών.

Στο project της, που ονομάζεται “ The Atlas of Beauty ” η Michaela έχει συλλέξει πορτραίτα γυναικών από όλο τον κόσμο. Έχοντας ταξιδέψει, λοιπόν, σε περισσότερες από 37 χώρες, η φωτογράφος αποθανάτισε την γυναικεία ομορφιά σε κάθε ήπειρο, σε κάθε γωνιά του κόσμου. Αυτό που θέλει να αποδείξει είναι ότι η ομορφιά βρίσκεται παντού. Δεν καθορίζεται από τα καλλυντικά ή από τα πρότυπα που η κοινωνία έχει θέσει. Η κοινωνία, σύμφωνα με την Michaela, έχει φροντίσει ώστε όλοι να μοιάζουμε και να συμπεριφερόμαστε το ίδιο. Στην πραγματικότητα όμως η διαφορετικότητά μας είναι αυτή που μας κάνει όμορφους. Οι άνθρωποι είναι όμορφοι μόνο όταν μπορούν να είναι αυθεντικοί και αληθινοί, χωρίς να ταυτίζονται με κανένα πρότυπο και χωρίς να προσπαθούν να φτάσουν το «τέλειο» που η κοινωνία τους δίδαξε.

H Michaela Noroc βρίσκει την ομορφιά σε όσους μένουν πιστοί στις ρίζες τους και στον πολιτισμό τους. Γυναίκες φυσικές, αυθεντικές, , πιστές στην παράδοση του τόπου τους αποτελούν το ιδανικό της ομορφιάς. Σε ένα κόσμο που στηρίζεται στην παγκοσμιοποίηση η φωτογράφος έχει την ανάγκη να διαφυλάξει την διαφορετικότητα κάθε πολιτισμού. Συνεπώς, μέσα από της φωτογραφίες της ελπίζει πως, όταν οι γυναίκες σε 50 χρόνια από τώρα θα ντύνονται και θα συμπεριφέρονται το ίδιο, εκείνη και το έργο της θα αποτελούν την απόδειξη της ποικιλομορφίας των ανθρώπων και της διαφορετικότητας των πολιτισμών. Μέσα από αυτή τη συλλογή θέλει να ωθήσει τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο να παραμείνουν ο εαυτός τους και να ξεφύγουν από το παιχνίδι της μίμησης καθότι η γοητεία τους βρίσκεται πίσω από το περιτύλιγμα.


Βραζιλία


Αιθιοπία

Γεωργία


Μεξικό


Ιραν


Ινδία

Νέα Υόρκη


Κούβα


Ρουμανία


Αυστραλία


Αμαζόνιος


Ελλάδα


Νεπάλ


Τουρκία



Ρωσία

http://theatlasofbeauty.com/

By Ραφαέλα Ανδριώτη

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικά/Πολιτικά, Φωτογραφία, 0 comments
Συν Αθηνά Και Χείρα Κίνει

Συν Αθηνά Και Χείρα Κίνει

Είναι μεγάλη Παρασκευή. Κάθε μεγάλη Παρασκευή έχω την ίδια αγωνία. Αν κάπου εκεί κοντά στο απόγευμα κατά τις 6-7 θα αρχίσει να βρέχει. Ή έστω να χαλάσει κάπως ο καιρός. Και πάντα έχω την ίδια κρυφή επιθυμία: να μην χαλάσει, να μην βρέξει. Για να πω στον εαυτό μου γεμάτη μια άρρωστη χαρά: «χα! Είδες δεν υπάρχει!» Και για να μπορώ μετά να στηρίξω με επιχειρήματα, το ίδιο άρρωστα με τη χαρά μου, το πόρισμα μου. Επιχειρήματα όπως: αν υπήρχε, δε θα υπήρχε πείνα, αδικία, άνθρωποι που πεθαίνουν από αρρώστιες, τροχαία, πόνος,φτώχεια.
Και μερικές φορές όντως δε χαλάει ο καιρός και δεν βρέχει. Ενώ άλλες διαψεύδομαι πανηγυρικά και βρέχει καρεκλοπόδαρα. Και τότε, τις φορές που διαψεύδομαι, με πιάνει ένας φόβος. Κι αν τελικά υπάρχει ; Κι αν υπάρχει και δεν είναι τόσο δίκαιος και αγαθός όσο τον περιγράφουν οι Γραφές; Κι αν όντως μας έφτιαξε, μας εξέλιξε και μας άφησε στην τύχη μας;

Όμως μετά έρχονται οι μέρες του Πάσχα, τραπέζια με συγγενείς και φίλους, έξοδοι, και μετά ξεκινάει το διάβασμα για εξετάσεις κι εξεταστικές , ξεκινάει και πάλι η δουλειά, η καθημερινότητα. Κι ο χρόνος που μπορώ να κάθομαι στο μπαλκόνι και να φιλοσοφώ για τα θεία, εξαφανίζεται.

Θα ξαναεμφανιστεί η απορία μου όταν κάποια συμφορά ή απώλεια, χτυπήσει τη δική μου ή κάποια διπλανή πόρτα ή συμβεί κάτι στον κόσμο που θα με συγκλονίσει. Όμως και τότε ακόμα είτε ο πόνος , είτε η αναζήτηση ευθυνών , είτε η παροχή βοήθειας θα καλύψουν ικανοποιητικά το χρόνο που θα αναρωτηθώ: «Θεέ μου, που είσαι;»

Στις χαρές μου όχι, σπάνια θα το σκεφτώ. Θες ο εγωισμός μου , θες η πίστη μου στην επιστήμη και τη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού, θες το ότι δεν μπορώ τα αναπάντητα ερωτήματα, θα με κρατήσουν μακριά από το να κοιτάξω τον ουρανό και να πω «ευχαριστώ», όντας σίγουρη ότι υπάρχει.

Όμως σήμερα είναι μεγάλη Παρασκευή και είναι εκείνη η μέρα που θα αναρωτηθώ. Και θα το σκέφτομαι όλη τη μέρα. Όμως σκέφτομαι και κάτι ακόμα. Θέλω να αποδείξω στον εαυτό μου ότι δεν υπάρχει, σωστά; Γιατί όμως λύσσαω για αυτήν την απόδειξη; Μήπως γιατί θέλω να ορίζω μονή μου τη μοίρα μου; Μήπως επειδή δε θέλω να ζω με το φόβο μιας τιμωρίας; Μήπως γιατί θέλω την αποκλειστική ευθύνη των πράξεων μου, καλών ή κακών; Μήπως γιατί θέλω να είμαι η μοναδική μου ελπίδα; Μήπως γιατί παρά τη θνητή μου φύση θέλω να βρω τη λύση και τη βοήθεια για όλα χωρίς να περιμένω κάποιον να βάλει το χέρι του; Η αλήθεια είναι πως το κάνω για όλα αυτά .

Και κάπου εδώ έρχεσαι εσύ ο θρησκευόμενος και μου λες: Κι εγώ που πιστεύω, παλεύω καθημερινά για το καλύτερο αυτού του κόσμου. Κι εγώ που πιστεύω, αναλαμβάνω πάντα τις ευθύνες μου. Κι εγώ που πιστεύω, παίρνω τα φάρμακα μου, πηγαίνω στο γιατρό, οδηγάω με ζώνη και δεν περιμένω από κάποια ανώτερη δύναμη να με σώσει την τελευταία στιγμή. Απλώς εγώ που πιστεύω θέλω να νιώθω πως κάτι πιο πάνω από μένα, αγαθό και άσπιλο , υπάρχει . Κι αυτό το ανώτερο από μένα μου δίνει δύναμη να προσπαθώ να του μοιάσω, να γίνω κι εγώ το δυνατόν καλύτερος.

Κι εγώ που δεν πιστεύω νιώθω χαζή. Γιατί είμαι. Γιατί ξέχασα πως, η πιστή ή η μη πιστή δε σε εμποδίζουν να προσπαθείς. Κι ίσως τελικά να μην έχει τόση σημασία αν υπάρχει ή αν δεν υπάρχει. Σημασία έχει να βγάλεις το καλύτερο που μπορείς από την ανθρώπινη, θνητή σου φύση.

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικά/Πολιτικά, 0 comments
Όσα πιστεύουν οι Έλληνες το 2017.

Όσα πιστεύουν οι Έλληνες το 2017.

 

Σε μια Ελλάδα που προσπαθεί να βγει από την κρίση, μήπως η μεγαλύτερη κρίση βρίσκεται στις απόψεις μας; Το λέω αυτό, γιατί διαβάζοντας την έρευνα του «Διανέοσις» (οργανισμός έρευνας και ανάλυσης) διαπίστωσα ότι όσα φοβόμουν σχετικά με το τι πιστεύουν οι Έλληνες ισχύουν.

Όταν 1 στους 4 Έλληνες θεωρεί ότι μας ψεκάζουν, κάτι δεν πάει καλά. Όταν 4 στους 10 πιστεύουν ότι η φοροδιαφυγή είναι θεμιτή λύση και άμυνα απέναντι στους φόρους, πως ακριβώς θα πάει μπροστά αυτή η χώρα; Σίγουρα δεν είναι απόψεις που βλέπουμε για πρώτη φορά. Είναι αλήθειες που όλοι λίγο-πολύ ξέραμε, είναι επιφυλάξεις, είναι μασημένα λόγια.


Το αμέσως επόμενο φυσικά φλέγον ερώτημα της εν λόγω έρευνας ήταν σχετικά με την παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Το ποσοστό που επιθυμεί την παραμονή στο ευρώ έχει πέσει πλέον στο 59,6% (από 73,9% τον Απρίλιο του 2015), ενώ το ποσοστό αυτών που επιθυμούν να επιστρέψουμε στη δραχμή έχει ανέλθει στο 33,1% (από 20,7% τον Απρίλιο του 2015). Εγώ πάντως μέσα από αυτές τις απαντήσεις βλέπω πως ο κόσμος ανησυχεί και φοβάται. Και το καταλαβαίνω αυτό, αλλά αν βλέπαμε τα πράγματα πιο καθαρά και αν σκοπός όλων ήταν να έρθει έστω και μετά από χρόνια η οριστική λύση, ίσως να στηρίζαμε απλώς τη συνεργασία και όχι τη φυγή και την περιφρόνηση.

Μεταξύ άλλων έγινε συζήτηση και για τα θέματα ισότητας, και ζητήθηκε από τους πολίτες να πουν σε ποια επαγγέλματα πιστεύουν ότι οι γυναίκες τα καταφέρνουν εξίσου καλά με τους άνδρες, ή και καλύτερα. Οι απαντήσεις είχαν ενδιαφέρον: Τα μόνα επαγγέλματα στα οποία οι ερωτηθέντες πιστεύουν ότι τα καταφέρνουν καλύτερα οι άνδρες είναι “αστυνομικός” (38,3%) και “οδηγός” (38%). Αντίθετα, οι Έλληνες πιστεύουν σε πολύ μεγάλα ποσοστά ότι οι γυναίκες θα τα κατάφερναν καλύτερα στο επάγγελμα του πωλητή, του δασκάλου και του “υπαλλήλου γραμματειακής υποστήριξης”. Ένα 22% των πολιτών πιστεύει πως μια Ελληνίδα θα τα κατάφερνε καλύτερα στη θέση του πρωθυπουργού, ενώ το 15,4% πιστεύει ότι θα τα κατάφερνε χειρότερα. Αξίζει να σημειώσω εδώ ότι η Ελλάδα παραμένει μία από τις χώρες με τη μικρότερη συμμετοχή γυναικών στο εργατικό δυναμικό ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

By Ιωάννα Κύρου

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικά/Πολιτικά, 0 comments
Online Stalking/ Cyberstalking : H ‘’αρρώστια’’ της εποχής μας

Online Stalking/ Cyberstalking : H ‘’αρρώστια’’ της εποχής μας

Σίγουρα όλοι μας έχουμε ακούσει τη λέξη ‘’ stalking ’’.Είτε σε συζητήσεις με παρέες, είτε σε στα social media, το μάτι μας έχει πέσει επάνω σε μια λεζάντα , η οποία εμπεριέχει αυτή τη ‘’βαρύγδουπη’’ λέξη. Στην ανάγνωσή της, κάνει δειλά δειλά την εμφάνισή του ένα ρίγος και η σκέψη μας προσεγγίζει μαυροφορεμένες μορφές και εμμονικές τάσεις γεμίζουν το μυαλό μας.

Ως ενδυνάμει ψυχολόγος(ωραία ακούστηκε αυτό), θα επιθυμούσα να αποδώσω μια πιο κοντινή ματιά στο ‘’ stalking ’’ και να προσπαθήσω να δημιουργήσω το ψυχολογικό προφίλ του ‘’ stalker ’’. ‘’ Stalkers ’’ χαρακτηρίζονται οι άνθρωποι με εμμονές, που στοχοποιούν ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και το οποίο ‘’προσωποποιούν’’ ως πηγή ενός μεγάλου μέρους των δεινών που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν. Ενδεικτικά, ως αίτια του φαινομένου, θα αναφέρουμε την ερωτική απογοήτευση, την έλλειψη στόχων, την ανάγκη προσοχής κ.α.

Στην εποχή μας, ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΠΟΙΑ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ;ΑΥΤΗ ΤΩΝ SOCIAL MEDIA ΦΥΣΙΚΑ, το ‘’stalking’’ έχει πάρει τη μορφή του διαδικτυακού stalking ή διαφορετικά ‘’ online stalking ’’g ή ‘’ cyberstalking ’’. Και όταν μιλάμε για ‘’ online stalking ’’, είναι εμφανές ότι ,αναφερόμαστε στη μεγάλη γκάμα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter, instagram, snaptchat) και στην παρακολούθηση του προφίλ ενός ατόμου, όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πρωταγωνιστούν στις ζωές σχεδόν όλων των ανθρώπων και κυρίως των φοιτητών(και συ αγαπητέ αναγνώστη, αυτή τη στιγμή, μπορεί να κάνεις ένα μικρό stalking στο προφίλ του προσώπου που σε ενδιαφέρει, έλα παραδέξου το). Ένα ακόμα ερώτημα που με απασχολεί, είναι η πληθώρα και η συχνότητα που ο καθένας από εμάς , μπήκε στη διαδικασία, να ‘’παρακολουθήσει’’ το προφίλ ενός προσώπου για το οποίο έχει ερωτικό ενδιαφέρον. Είναι αμέτρητες οι βραδινές ώρες που καθόμασταν άσκοπα ξαπλωμένοι με το κινητό στο χέρι μας και την οθόνη του κινητού αναμμένη και παγωμένη στο προφίλ ενός προσώπου(guilty). Τα ‘’scroll down’’ είχαν αυτοματοποιηθεί, η σκέψη μας έμενε προσηλωμένη σε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο και ο εγκέφαλός μας είχε υπερχειλίσει με ερωτήσεις όπως ‘’τι να κάνει τώρα άραγε;’’. Αυτή η προφανής εμμονική συμπεριφορά συνεχιζόταν για ώρες και μέρες και είχε καταντήσει μια ρουτίνα. Προσεγγίζοντας το θέμα από μια ψυχολογική ματιά, η εμμονή αυτή που συναντάται σε μεγάλη πληθώρα φοιτητών, όταν έρχονται αντιμέτωποι με θέματα συναισθηματικής και ερωτικής φύσεως, είναι απόρροια μιας εσωτερικευμένης ανάγκης του κάθε ανθρώπου να δημιουργήσει μία γέφυρα νοητής επικοινωνίας με το άτομο για το οποίο έχει κάποιο συναισθηματικό δέσιμο. Ωστόσο, με μαθηματική ακρίβεια, η συνήθεια αυτή του ‘’online stalking’’ , οδηγεί το άτομο σε μια κατάσταση μέσα στην οποία εκμηδενίζεται κάθε ενδιαφέρον του ίδιου για άλλες δραστηριότητες και παράλληλα υπάρχει απώλεια κάθε στοιχείου που δηλώνει εξωστρέφεια και κοινωνικότητα. Αναδύεται η εσωστρέφεια και ο ‘’stalker’’ χάνει την προσωπική του ταυτότητα, με αποτέλεσμα να μετατρέπεται σε υποχείριο της εμμονικής του παρακολούθησης.

Αν και το ‘’ cyberstalking ’’ υποκινείται από κίνητρα ερωτικής φύσεως, ορισμένες φορές παίρνει και τη μορφή παρακολούθησης ,η οποία δε χαρακτηρίζεται από τόση αθωότητα. Κατά τη διαδικτυακή εμμονική καταδίωξη(‘’ cyberstalking ’’), ο δράστης, όντας ‘’γνωστός’’ με το θύμα του, συγκεντρώνει γι’ αυτό πληροφορίες μέσω διαδικτύου ή κοινωνικών δικτύων και παρακολουθεί τις δραστηριότητές του. Συνήθεις σε αυτή την περίπτωση, είναι οι απειλές έναντι του θύματος , η εξύβριση, η προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας ή η παρενόχληση, ενώ μπορεί να φτάσει και στη φυσική προσβολή της σωματικής του ακεραιότητας. Ενδεικτικά θα επιθυμούσα να αναφέρω ορισμένα περιστατικά του ‘’ cyberstalking ’’ που συνέβησαν ανά τον κόσμο. Αρχικά, μια κοπέλα δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση , καθώς άγνωστοι άνδρες είχαν δημιουργήσει ψεύτικο προφίλ στο ίντερνετ, όπου δήθεν η ίδια , πρόσφερε υπηρεσίες ερωτικού περιεχομένου και παράλληλα οι δράστες είχαν χρησιμοποιήσει προσωπικά της δεδομένα όπως το όνομα και τη διεύθυνσή της. Στη συνέχεια, ένα επιπλέον φαινόμενο ‘’ online stalking ’’, ήταν αυτό, ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που χώρισε και ο σύντροφος της κοπέλας τοποθέτησε ένα GPS-κινητό κάτω από το όχημά της μετά τον χωρισμό τους για να την παρακολουθεί(που σε ωθεί η ερωτική απογοήτευση!).

Πήραμε λοιπόν μια μικρή γεύση για το ‘’ cyberstalking ’’ (μια φιλική συμβουλή: προσπαθήστε να μην μπαίνετε στη διαδικασία του ‘’online stalking’’), και τι μπορεί να προκαλέσει όταν ξεφεύγει από τον έλεγχο του υποκειμένου. Tην επόμενη φορά που θα σας έρθει η επιθυμία να γίνετε ντετέκτιβ με ‘’ cyberstalking ’’, think it twice!

Η ψυχολόγος Μαριάνθη

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικά/Πολιτικά, 0 comments
37 χρόνια γάμου με στυλ

37 χρόνια γάμου με στυλ

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα μου αρέσει να βλέπω πολύ ταιριαστά ζευγάρια. Όχι ζευγάρια που μοιάζουν μόνο στον τρόπο που συμπεριφέρονται, στις συνήθειές τους, στα ενδιαφέροντα και σε όλες αυτές τις λεπτομέρειες που δένουν δύο ανθρώπους. Εγώ μιλάω για ζευγάρια που μοιάζουν στα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά. Για αυτούς τους ανθρώπους που χαίρεσαι να τους βλέπεις να περπατάνε μαζί και σκέφτεσαι ότι “ναι, αυτοί δεν γίνεται να μην είναι μαζί.”

Τώρα θα σου πω για το ζευγάρι που αντιπροσωπεύει επάξια το hashtag #couplegoals. Ο λόγος για τον Bon και την Pon (γνωστοί και ως bonpon511 στο instagram) που είναι το πιο φασιονίστικο (αν υπάρχει τέτοιος όρος) αντρόγυνο που έχεις δει ποτέ. Οι επί 37 χρόνια παντρεμένοι Bon και Pon, στα 60 τους χρόνια σήμερα, συνειδητοποίησαν ότι τα μαλλιά τους άσπρισαν πια, απέκτησαν το ίδιο χρώμα, και έτσι αποφάσισαν ότι θέλουν να έχουν περισσότερα πράγματα που μοιάζουν πάνω τους.

Κάπως έτσι ξεκίνησε το παιχνίδι με τα outfits τους που κατέληξε να έχει πολύ κοινό στα social media φτάνωντας στο instagram πάνω απο 370.000 followers. Συνδυάζοντας άψογα τα χρώματα, τα υφάσματα και τα μοτίβα και ποζάροντας χαριτωμένα μπροστά στον φακό της κόρης του ο Bon και η Pon έχουν κερδίσει τα βλέμματα και τις καρδιές όλων και έχουν γίνει το πιο καλόγουστο και αξιολάτρευτο ζευγάρι που έχεις δει ποτέ. Η ίδια η Pon έχει αναφέρει πως όταν ήταν νεότερη ντρεπόνταν να ντύνεται το ίδιο με τον άντρα της αλλά πλέον το βρίσκει πολύ διασκεδαστικό να παίζει με την μόδα και να βρίσκει τρόπους να ταιριάζει με το άλλο της μισό.

Καμάρωσέ τους κι εσύ!

By Ραφαέλα Ανδριώτη

 

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικά/Πολιτικά, 0 comments
Προσομοίωση Δημοτικού Συμβουλίου «Εν Έργω | Πράξη Δημοκρατίας»

Προσομοίωση Δημοτικού Συμβουλίου «Εν Έργω | Πράξη Δημοκρατίας»

Να ξεκινήσουμε με τα βασικά. Τι είναι η προσομοίωση ενός δημοτικού συμβουλίου;

Είναι ένα συνέδριο, στο οποίο οι νέοι της περιοχής στην οποία διοργανώνεται, έχουν τη δυνατότητα να λάβουν το ρόλο του δήμαρχου, αντιδημάρχου, δημοτικών συμβούλων… Ακόμη τους δίνεται η ευκαιρία να πραγματευτούν ζητήματα, τα οποία αφορούν το δήμο. Καλούνται να λάβουν αποφάσεις και να επιχειρηματολογήσουν τις απόψεις τους.

Στόχος της προσομοίωσης είναι οι νέοι, φοιτητές και μαθητές, να ενεργοποιηθούν και να εξοικειωθούν, με τα πολιτικά ζητήματα του Δήμου και τη λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου.

Στο νομό Πέλλας από τις 23 έως τις 26 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί η πρώτη προσομοίωση Δημοτικού Συμβουλίου στην Κεντρική Μακεδονία. Το συνέδριο αυτό με τίτλο «Εν Έργω | Πράξη Δημοκρατίας» διοργανώθηκε από τους νέους της περιοχή σε συνεργασία με τον Δήμο Πέλλας και τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πέλλας.

Στην προσομοίωση «Εν έργω» ο συνολικός αριθμός των συμμετεχόντων ανέρχεται στους πενήντα δυο. Σύμφωνα με το αριθμητικό πρότυπο των Δημοτικών Συμβούλων του Δήμου Πέλλας, ο αριθμός τους θα είναι σαράντα ένα. Επιπλέον, μια θα είναι η θέση του Δημάρχου ενώ οι υπόλοιπες δέκα θα καλυφθούν από τα πρόσωπα που θα συγκροτούν την «Ομάδα Πίεσης». Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι οι νέοι που είναι άνω των 18 και κατάγονται ή κατοικούν στο Δήμο Πέλλας.

Οι φοιτητές που διοργάνωσαν το συνέδριο, μίλησαν γι αυτό από τη δικιά τους οπτική πλευρά, αλλά και για την εμπειρία τους που συμμετέχουν και έχουν αναλάβει τη διεκπεραίωση ενός τόσου σημαντικού συμβουλίου για την πολιτική αφύπνιση και ενημέρωση της πόλης.

-Θωμάς Σεβαστιάδης (Πρόεδρος Οργανωτικής Επιτροπής):
Αν έπρεπε να χρησιμοποιήσω μια φράση για την Προσομοίωση Δημοτικού Συμβουλίου Εν Έργω αυτή θα ήταν η “αφήγηση του μέλλοντος”. Οι νέοι κλείνουν το μάτι στο μέλλον με τον πιο υγιή τρόπο. Συζητώντας ιδέες, επικοινωνώντας απόψεις, διδάσκοντας πολιτικό πολιτισμό μέσα από τις διαφωνίες τους βάζουν τα θεμέλια για το μέλλον. Θεμέλια όχι μόνο διοίκησης αλλά κυρίως καθαρής και ουσιαστικής επικοινωνίας. Το Εν Έργω είναι η ηχηρότερη απάντηση σ’ όλους αυτούς που ομολογούν άκριτα πως η νεολαία γύρισε την πλάτη της στο μέλλον. Το Εν Έργω είναι η αυτοκριτική των νέων που αγαπούν τον τόπο τους, έχουν οράματα γι αυτόν και κυρίως όρεξη για τα επόμενα βήματα. Δηλώνω συχνά συγκινημένος που η παρουσία μου απαρτίζει την Οργανωτική Επιτροπή με τους άξιους συνεργάτες μου και νιώθω τυχερός που συμμετέχω ως Δήμαρχος.

-Ελένη Σατραζάνη (Υπεύθυνη Οικονομικών):
Πρωτοπόρα δράση, αφενός έχει σκοπό να αφυπνίσει τους νέους της πόλης σχετικά με την τοπική αυτοδιοίκηση και αφετέρου να αποδείξει ότι οι νέοι της πόλης είναι ανήσυχα πνεύματα και επιθυμούν συνεχώς να προχωρούν μπροστά. Είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά να είμαι μέλος της οργανωτικής επιτροπής του Εν/ έργω και εύχομαι η επιτυχία του να αποτελέσει κίνητρο και για τους νέους άλλων δήμων και να γίνει θεσμός.

– Ελευθερία Παπαπροδρόμου (Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων & Επικοινωνίας):
Mια καινοτόμος δράση η όποια απ’ την πρώτη στιγμή με ώθησε να ενταχθώ στην οργανωτική επιτροπή και να υλοποιήσω ένα όραμα: να δω τους νέους ανθρώπους δραστηριοποιούμενους πάνω σε θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης. Νιώθω ευγνωμοσύνη και χαρά για την συνεργασία μου με τα υπόλοιπα μέλη της οργανωτικής επιτροπής και ευελπιστώ σε μελλοντική συνεργασία.

Τα υπόλοιπα μέλη της Οργανωτικής Επιτροπής:
Νικόλας Δημητριάδης       
Υπεύθυνος για τη Διεξαγωγή Αιτήσεων Συμμετοχής

Ασημίνα Λαζαρίδου
Υπεύθυνη Οργανωτικού Συντονισμού

Επικουρικοί Συνεργάτες
Θεόδωρος Κοσκινόπουλος
Υπεύθυνος Τεχνολογίας

Άρης Παπαπροδρόμου
Υπεύθυνος Γραφιστικής Τεχνολογίας

Posted by Blog in Blog, Εκδηλώσεις, Κοινωνικά/Πολιτικά, 0 comments
Για μια ορφανή μητέρα

Για μια ορφανή μητέρα

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν υπήρξα μητέρα. Ούτε καν πλησίασα στο να γίνω ποτέ. Επίσης αλήθεια είναι και το ότι δεν πολυθέλω να γίνω στο άμεσο μέλλον. Κάποιες φορές κάνω πλάκα κι ονομάζω παιδί μου το σκύλο μου. Κι αμέσως τρομάζω στην ιδέα να είσαι υπεύθυνη, να κάνεις άπειρες θυσίες, να αγαπάς υπέρμετρα και να βλέπεις να μεγαλώνει ένα πλάσμα που είτε το έβγαλες από τα σπλάχνα σου, είτε το μεγαλώνεις από μικρό.

Επίσης είναι αλήθεια ότι έχω δυο γονείς που με αγαπούν (ίσως και λίγο παραπάνω από τους εαυτούς τους), που έκαναν θυσίες για να με μεγαλώσουν και συνεχίζω κι είμαι μια από τις βασικές τους προτεραιότητες.

Και μερικές φορές σκέφτομαι πόσο πολύ θα πονούσα αν ποτέ γινόμουν μητέρα και μετα από τόση αγάπη, τόσο κόπο ξαφνικά μια μέρα έχανα το παιδί μου. Ή πόσο πόνο θα ένιωθαν οι δικοί μου αν μια μέρα εγώ χανόμουν. Κι ήδη ανατριχιάζω. Και μετά χειροτερεύω το σενάριο και σκέφτομαι πόσο χειρότερο θα ήταν να χάσεις το παιδί σου όχι από μια αρρώστια, ούτε καν από ένα ατύχημα, αλλά επειδή στο δολοφόνησαν. Να το κάνω ακόμα χειρότερο και να σου πω ότι το δολοφόνησαν εν ψυχρώ. Κι ακόμα χειρότερο και να προσθέσω ότι το δολοφόνησαν εν ψυχρώ, για τις απόψεις του.

Κι αν ακόμα δεν έχει γίνει εφιαλτικός ο πόνος κι η καθημερινότητα αυτού του γονιού, θα προσθέσω και τη συνθήκη να βλέπεις τους δολοφόνους του παιδιού σου για τέσσερα ολόκληρα χρονιά σε μια δίκη χωρίς τέλος. Κι οι δολοφόνοι να θριαμβεύουν στην πολιτική ζωή της χώρας σου. Και μια μέρα να μπαίνεις στο δικαστήριο και να σου φωνάζει ένα πλήθος “Που είναι ο Παύλος σου τώρα;”. Άραγε πόσο πολύ πονάει να είσαι η Μάγδα Φύσσα;

Κι άραγε πόσα πολλά κότσια θέλει να συνεχίσεις να είσαι η Μάγδα Φύσσα; Να βλέπεις κάθε μέρα αυτούς που σκότωσαν το παιδί σου, να τους ακούς να σε βρίζουν και να σε χλευάζουν, να τους βλέπεις να τους αντιμετωπίζει το σύστημα ως κάτι το φυσιολογικό και να τους ξεπλένει μέσα από το star system ως άλλη κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Να ακούς να λένε πόσο ερωτικοί ή πόσο καλοντυμένοι ή πόσο γοητευτικοί είναι αυτοί που έστειλαν το παιδί σου στο χώμα. Να τους βλέπεις σε μια αέναη δίκη που δεν μπορεί να αποδώσει ευθύνες και ψάχνει αφορμή να αθωώσει. Να βλέπεις δημοσιογράφους να σε ονομάζουν κι εσένα φασίστρια επειδή τους πέταξες ένα μπουκάλι(ένα μπουκάλι διάολε για μια ζωή) .Κι εσύ να στέκεις εκεί, αγέρωχη, περιμένοντας την δικαιοσύνη που ποτέ δε θα έρθει, ζώντας μια ζωή που ποτέ δε θα λυτρωθείς, αντιμετωπίζοντας ένα τυφλό μίσος. Και καταβάθος ξέρεις ότι δε θα έρθει η δικαίωση που περιμένεις. Κι όμως στέκεις εκεί…

Δεν έχει σημασία , εσύ που με διαβάζεις τώρα λέω, αν συμφωνούσες ή αν διαφωνούσες με τον Παύλο Φύσσα. Δεν έχει σημασία καν αν προσδιορίζεσαι ως αριστερός, δεξιός, απολιτίκ. Αν έστω και λίγο σέβεσαι την έννοια που λέγεται μητρότητα, πρέπει να βάλεις ένα τέλος σε αυτό που λέγεται Χρυσή Αυγή. Κι υπάρχουν τόσοι μα τόσοι τρόποι… Κάντο για μια ορφανή μητέρα…

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικά/Πολιτικά, 0 comments
Ο 5χρονος Jax παραδίδει

Ο 5χρονος Jax παραδίδει

Αν σήμερα θέλεις κάπως να σπαταλήσεις τον χρόνο σου μπροστά από
μία οθόνη, σου έχω μία πραγματική ιστορία που αξίζει να διαβάσεις και
ίσως σου φτιάξει την μέρα.

O 5χρονος Jax είναι ένα αξιαγάπητο αγόρι που ζει στην πολιτεία των
ΗΠΑ, Κεντάκυ. Όλα ξεκίνησαν όταν είχε έρθει η στιγμή, που ο Jax θα
έπρεπε να κουρευτεί. Δεν ήταν δύσκολο να αποφασίσει πως ήθελε να
κάνει τα μαλλιά του. Ο μικρός ήταν σίγουρος ότι ήθελε να ξυρίσει το
κεφάλι του και να έχει τόσο κοντά μαλλιά όσο ο φίλος του Reddy. Ο Jax
είχε σχέδιο. Ήθελε να αποκρήσει ο ίδιο κούρεμα με τον καλύτερό του
φίλο προκειμένου να κάνει φάρσα στην δασκάλα του ώστε εκείνη να μην
μπορεί να τους ξεχωρίζει πια. Όταν εκείνος ανακοίνωσε στην μητέρα
του, Lydia Stith Rosebush, την απόφασή του αλλά και την πλάκα που
ετοιμάζει στην δασκάλα του, εκείνη κοινοποίησε την ιδέα του γιου της
στο Facebook. Όχι επειδή η ιδέα του γιού της, να γίνει ίδιος με το κολλητό
του και να μην μπορούν να τους ξεχωρίζουν, ήταν ιδιοφυής, αλλά γιατί ο
Jax και ο Reddy είχαν μία μικρή, πολύ μικρή διαφορά.

Ο Jax έίναι λευκός και ο Reddy μαύρος. Αυτή ήταν η μικρή τους
διαφορά. Είχαν διαφορετικό χρώμα αλλά σε όλα τα άλλα δεν μπορούσε
να τους ξεχωρίσει κανείς. Ο Jax όμως δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι το
χρώμα τους είναι ικανό να τους κάνει ξεχωριστούς. Η μόνη διαφορά που
έβλεπε ο Jax ήταν τα μαλλιά τους και γι’αυτό ακριβώς ήθελε να τα κόψει
ούτως ώστε να μπερδέυουν τον κόσμο, και ειδικά την αγαπημένη τους
δασκάλα, και να μπορούν να κάνουν τις πλάκες τους ως σωσίες ή ως
δίδυμοι.

Η ιστορία του Jax και του Reddy είναι η απόδειξη ότι τελικά το μίσος
και ο ρατσισμός είναι κάτι που διδάσκεται σε αυτή τη ζωή και δεν
βρίσκεται μέσα μας εκ φύσεως. Κανείς δεν γενιέται με σκοπό να μισήσει
αυτό που δεν του μοιάζει. Η αθωότητα στα μάτια του μικρού Jax είναι
αυτό για το οποίο οι περισσότεροι προσπαθούν σήμερα, μέσα από βίντεο
που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου , επαναστατικά κείμενα και
σλόγκανς που προβάλουν την αγάπη, να διατυμπανίσουν και να
εξαπλώσουν σε όλους τους ανθρώπους. Ο Jax έπραξε πραγματικά και
έδωσε ένα ουσιαστικότερο μάθημα από αυτό που δίνουν οι μεγαλύτεροί
του.

Δεν ξέρω αν είμαι ο Jax.

Ξέρω ότι θέλω έναν κόσμο γεμάτο από Jax και Reddy.

“Η ιστορία του Jax και του Reddy είναι η απόδειξη ότι τελικά το μίσος και ο ρατσισμός είναι κάτι που διδάσκεται σε αυτή τη ζωή και δεν βρίσκεται μέσα μας εκ φύσεως”

By Ραφαέλα Ανδριώτη

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικά/Πολιτικά, 0 comments