Κινηματογράφος

Αφανείς Ηρωίδες (Hidden Figures) – Γιατί θα τις αγαπήσεις

Αφανείς Ηρωίδες (Hidden Figures) – Γιατί θα τις αγαπήσεις


Όταν πρωτοείδα το τρέιλερ αυτής της ταινίας στη μεγάλη οθόνη θυμάμαι να λέω -όπως και για πολλές άλλες- πως “αυτή την ταινία θέλω να τη δω”. Και πράγματι ήταν η μόνη, ή από τις ελάχιστες ταινίες που παρέμειναν στο μυαλό μου μέχρι σήμερα. Το θέμα της ταινίας δεν ήταν το μόνο που με κέρδισε.

Κύριο στοιχείο-κλειδί για να δω τη συγκεκριμένη ταινία ήταν το γεγονός ότι βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Ο λόγος για την ιστορία των Κάθριν Τζόνσον, Μέρι Τζάκσον και Ντόροθι Βον, τριών Αφροαμερικανίδων που συνέβαλαν σημαντικά στην αποστολή του Τζον Γκλεν στο φεγγάρι.

Όπως πιθανώς έχετε καταλάβει το ” Hidden Figures ” έχει ήδη τρία πολύ δυνατά χαρτιά για να κερδίσει το ενδιαφέρον. 1) Αληθινή ιστορία, 2)Ισότητα δύο φύλων και 3)Ισότητα μαύρων-λευκών. Υποψήφιες για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, διασκευασμένου σεναρίου και δεύτερου γυναικείου ρόλου για την Οκτέιβια Σπένσερ, οι αφανείς ηρωίδες καταφέρνουν να κλέψουν την καρδιά σου, να σε συγκινήσουν, να σε γεμίσουν περηφάνια και κυρίως να σου θυμίσουν γιατί πρέπει να επιμένεις στα όνειρά σου, στα θέλω σου και σε όλα αυτά που για πολλούς θεωρούνται αδύνατα!

Μία ακόμα ταινία που καταδικάζει τον ρατσισμό, προβάλλοντας την ανάγκη της ισότητας για την επίτευχση σπουδαίων στόχων. Χαρακτηριστική, θα έλεγε κανείς, η σκηνή στην οποία η Κάθριν διανύει καθημερινά μεγάλες αποστάσεις για να πάει στην τουαλέτα, συνεχίζοντας παράλληλα τη δουλειά της. Πολύ όμορφα δοσμένη επίσης η συμπεριφορά του Αλ Χάρισσον, μετά το αναμενόμενο ξέσπασμά της, που προσηλωμένος στο στόχο του εξυμνεί την ισότητα και την επιταγή συνεργασίας όλων: μαύρων και λευκών, αντρών και γυναικών.

Ίσως τα ιστορικά στοιχεία να μην είναι πάντα ακριβή προς τιμήν της πλοκής, όμως σίγουρα η επιμονή των τριών αυτών γυναικών να υπολογίσουν τις πράξεις για το ταξίδι στο φεγγάρι, να λύσουν τα μυστήρια της μηχανικής και να επιβλέπουν, τον μεγάλων απαιτήσεων τότε, IBM θα σου κρατήσει το ενδιαφέρον καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας και θα σου θυμίσει ξανά και ξανά πως κάποιες φορές “δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να είσαι ο πρώτος!”

Βy Χριστίνα Βίλδου

Posted by Blog in Blog, Κινηματογράφος, 0 comments
Η φιλόξενη « Ξενία »

Η φιλόξενη « Ξενία »

Κάπου εκεί στην τρυφερή ηλικία των 16 με είχε πιάσει κάτι και ήθελα να βλέπω διάφορες αμφιλεγόμενες ταινίες του συγχρόνου ελληνικού κινηματογράφου(βλέπε κυνόδοντας ). Μια από αυτές ήταν και η «Στρελλα» του Πάνου Κούτρα. Μια ταινία που όταν συνειδητοποίησα τι ακριβώς διαπραγματευόταν έκλεισα άμεσα τον υπολογιστή και κάθισα περίπου ένα μισάωρο για να επεξεργαστώ και να προετοιμαστώ για τις πληροφορίες που είχα λάβει και θα λάμβανα. Εν τέλει την είδα. Κι όταν μεγάλωσα την ξαναείδα, για να την καταλάβω πλήρως. Και κάποια μέρα όταν θα είμαι αρκετά ώριμη στην έκφραση και στο μυαλό θα τα βάλω κάτω και θα γράψω κι ένα άρθρο γι’ αυτήν.

Αυτή ήταν και η πρώτη καθώς και η μοναδική μου επαφή με τις ταινίες του Κούτρα (τον «γιγάντιο μουσακά» δεν τον είδα ποτέ, αν και είναι στα υπόψιν). Πριν λίγο καιρό, ψάχνοντας μια ταινία που να μιλά για ιθαγένεια, μετανάστευση, ρατσισμό και ταυτόχρονα να είναι και ελληνική, έπεσα πάνω στην « Ξενία ». Παραγωγή του 2014, οι δυο πρωταγωνιστές, παιδιά της γενιάς μου, της γενιάς του 90, και μάλιστα αλβανικής καταγωγής. Άρα φαντάστηκα (όπως κι όντως έγινε) ότι θα είναι κάτι φρέσκο, επίκαιρο και κυρίως αληθινό (ναι σίγουρα η επιλογή πρωταγωνιστών που θα έχουν ζήσει το ρατσισμό και οι ίδιοι ήταν μια πολύ σοφή επιλογή) .

Αυτό που δεν περίμενα , ήταν η επιτυχία του σκηνοθέτη να ασχοληθεί με τόσα πολλά και διαφορετικά θέματα ταυτόχρονα. Ας μην προτρέχω όμως. Η ταινία μιλάει για δυο αδέλφια τον Ντάνι και τον Οδυσσέα που έχουν γεννηθεί από μητέρα Αλβανή και Έλληνα πατέρα. Όταν η μητέρα τους πεθαίνει , ξεκινά ένα ταξίδι από την Κρήτη, οπου ζούσε ο μικρότερος, ο Ντάνια με την μητέρα του, στην Αθήνα, όπου δουλεύει ο 18χρονος Οδυσσέας κι από εκεί οι δυο τους στη Θεσσαλονίκη. Σκοπός τους είναι να βρουν τον Έλληνα πατέρα τους, ο οποίος τους παράτησε σε μικρή ηλικία και πλέον έχει φτιάξει καινούρια οικογένεια και πολιτεύεται με την ακροδεξιά. Θέλουν να τον βρουν για να τους αναγνωρίσει ώστε να πάρουν την ιθαγένεια και να μην απελαθούν πίσω στην Αλβανία. Επίσης, ο μεγαλύτερος έχει σκοπό να συμμετάσχει και σε ένα μουσικό τάλεντ σόου καθώς έχει ιδιαίτερα καλή φωνή, κληρονομιά από τη μητέρα του, η οποία σπουδαγμένη σε ωδεία, κατέληξε να τραγουδάει σε “σκυλομάγαζα” για να ζήσει.


Αυτό που όμως περιπλέκει τα πράγματα και ανεβάζει άμεσα το επίπεδο της «ξενίας», από μια απλή ταινία για το ρατσισμό σε μια ταινία μάρτυρα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας είναι το γεγονός ότι ο 16χρονος Ντάνι είναι ομοφυλόφιλος. Κι εκτός από αυτό είναι και ψυχικά διαταραγμένος. Έχει εγκλωβιστεί κάπου στο μεταίχμιο μεταξύ εφήβου και παιδιού, έχει οράματα με φανταστικούς φίλους, έντονα ξεσπάσματα, άπειρους συναισθηματισμούς και προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον άντρα και στο παιδί που δεν έχει πεθάνει ακόμα μέσα του. Και τρελός, και Αλβανός και γκέι λοιπόν(όπως θα ακούσεις να λένε και στην ταινία). Στο πρόσωπο του συγκεντρώνονται τρία χαρακτηριστικά που το καθένα από μόνο του μπορεί να θέσει κάποιον στο περιθώριο μιας αφιλόξενης κοινωνίας σαν τη δική μας.

Θα δεις σκηνές που είναι κάτι παραπάνω από αληθινές. Αγοραίος έρωτας, ρατσισμός σε ομοφυλόφιλους, ρατσισμός απέναντι σε μετανάστες, έφοδοι της χρυσής αυγής σε συνοικίες μεταναστών, μικροκαβγάδες μεταξύ μεταναστών που καταλήγουν μοιραίοι, πέρασμα από παιδική ηλικία σε εφηβεία,οράματα τρέλας, ερωτικά ξυπνήματα, τρυφερές εξομολογήσεις, κυνικές αποφάσεις, κιτς σκηνικά από κέντρα νυχτερινής διασκέδασης, συμφιλίωση δυο διαφορετικών κόσμων και όλα αυτά με μια δόση χιούμορ. Μια διαφορετική δόση χιούμορ που ισορροπεί κι αυτή ανάμεσα στην ψυχική διαταραχή και στην πραγματικότητα…

Η «Ξενία» έμεινε στο μυαλό μου εκτός των άλλων για τρεις βασικούς ,και διαφορετικούς μεταξύ τους, λόγους.

Πρώτον, είναι η απλότητα και συνάμα η κυνικότητα με την οποία ο Κούτρας διαχειρίζεται τα θέματα που θίγει η ταινία. Μια φυσικότητα που μου είχε λείψει αρκετά από τις εγχώριες κινηματογραφικές παράγωγες της τελευταίας δεκαετίας.

Δεύτερον, οι εντυπωσιακές ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Ερμηνείες που με έπεισαν πως η γενιά μου δίνει ένα δυναμικό και πρωτότυπο παρόν και στο χώρο της τέχνης.

Και τρίτον μια σκηνή και μια φράση. «Εμείς τελικά παντού ξένοι θα είμαστε, και παντού σαν το σπίτι μας» . Αυτό που βιώνουν τα παιδιά μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς. Στην Ελλάδα τους λένε Αλβανούς, Ρώσους, Πακιστανούς, Αφρικανούς κλπ. Και στις χώρες τους, Έλληνες. Παιδιά χωρίς πατρίδα και ταυτόχρονα με πολλές πατρίδες. Γιατί όταν δεν είσαι τίποτα, έχεις την ελευθερία να αυτοπροσδιοριστεις όπως εσύ θες. Ή και να μην προσδιοριστείς καθόλου. Γιατί τα πάντα και το τίποτα στην ουσία δεν διαφέρουν πουθενά….

 

 

 

 

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κινηματογράφος, 0 comments
5+1 must ταινίες που κάθε άνθρωπος πρέπει να δει

5+1 must ταινίες που κάθε άνθρωπος πρέπει να δει

5 ταινίες που τόσο με την πλοκή τους, όσο και με τη σκηνοθεσία άφησαν ιστορία. Αν και
αποτελούν μια βασική είσοδο στον κόσμο του Κινηματογράφου, θα μείνουν στην ιστορία,
γιατί βάζουν το θεατή σε σκέψεις και περνάνε με μοναδικό τρόπο τα μηνύματα που θέλουν.

1. Fight Club

Τι να πρωτοπεί κανείς για αυτό το αριστούργημα του Fincher. Υπερκαταναλωτισμός και
μαζοποίηση πλήττουν την κοινωνία και αυτή η ταινία τα πολεμάει με έναν ιδιαίτερο τρόπο.
Ο πρωταγωνιστής (Edward Norton) πάσχει από insomnia και ψάχνει απεγνωσμένα ένα
τρόπο να αλλάξει τη ζωή του, τότε γνωρίζει τον μοναδικό Tyler Durden (Brad Pitt) και η ζωή
του στρέφεται κατά 180 μοίρες. Ότι περισσότερο πω θα αποτελεί spoiler οπότε αν δεν την
έχετε δει, κάντε το ΆΜΕΣΑ.

2. American History X

Από τις πιο εμβληματικές αντιρατσιστικές ταινίες του σύγχρονου κινηματογράφου, το
American History X αποτελεί παράδειγμα για τον κίνδυνο που φέρουν νεοναζιστικά
μορφώματα τόσο για την κοινωνία όσο και για τους ίδιους τους ανθρώπους που τα
απαρτίζουν. Ένας νεοναζί skin-head (Edward Norton) που μετά από 3 χρόνια φυλακής
βλέπει τον μικρό του αδερφό να έχει πέσει στο ίδιο μονοπάτι με εκείνον κάνει ότι μπορεί
για να του δώσει να καταλάβει το λάθος του και να τον βάλει στο σωστό τον δρόμο. Η
ταινία, ναι, σοκάρει σε αρκετά σημεία αλλά αυτό το σοκ είναι που θα βάλει τον θεατή σε
σκέψεις και θα τον κάνει να τη σκέφτεται για ώρες.

3. 2001: A Space Odyssey

Με υπογραφή Stanley Kubrick η ταινία από πολλούς θεωρείται από τις καλύτερες στην
ιστορία του κινηματογράφου. Μοναδικά εφέ, ελάχιστοι διάλογοι (συγκεκριμένα στα πρώτα
και στα τελευταία 20 λεπτά δεν υπάρχουν καθόλου). Το έπος αυτό διαπραγματεύεται
θέματα όπως η ανθρώπινη εξέλιξη, η τεχνητή νοημοσύνη και η εξωγήινη ζωή. Το
μεγαλύτερο μέρος της ταινίας διαδραματίζεται μέσα στο Discovery1, ένα επανδρωμένο
σκάφος που ταξιδεύει στη Σελήνη για τον εντοπισμό ενός μυστηριώδους μαύρου
μονόλιθου ο οποίος εμφανίζεται και σε προϊστορικά χρόνια.

4. Leon: The professional

Ένα μικρό κοριτσάκι, η Mathilda (Natalie Portman) χάνει τους γονείς της και τα αδέρφια της
από τα χέρια ενός διεφθαρμένου αστυνομικού. Το μόνο άτομο που της έχει μείνει πλέον
είναι ο εκκεντρικός γείτονάς της, o Leon, ο οποίος τυχαίνει να είναι ένας άριστος hitman.
Μαζί θα δεθούν, η Mathilda θα ακολουθήσει τα χνάρια του Leon και θα δημιουργήσουν μια
πολύ όμορφη ταινία. Οι απίστευτες ερμηνείες τόσο από την Natalie Portman, όσο και από
τον Jean Reno θα κάνουν την ταινία μια από τις πιο αξιοσημείωτες του παγκόσμιου
σινεμά.

5. Mr. Nobody

Τι θα γινόταν αν δεν είχατε πατήσει σε αυτό το άρθρο να δείτε αυτές τις ταινίες; Ίσως η
ταινία που θα δείτε σήμερα το βράδυ να μην ήταν μια από αυτές και ίσως να μην άλλαζε
τον τρόπο σκέψης σας σε αρκετά θέματα. Το Mr. Nobody διαπραγματεύεται ερωτήματα για
το τι τελικά είναι τυχαίο στη ζωή, πόσο εμείς μπορούμε να το επηρεάσουμε και αν στην
τελική οι δικές μας επιλογές είναι όσο περιορισμένες όσο νομίζουμε καμιά φορά. Ένα
μικρό παιδάκι, ο Nemo, βρίσκεται στo σταθμό των τρένων με την επιλογή να ακολουθήσει
τη μητέρα του ή να μείνει με τον πατέρα του μετά το διαζύγιο τους. Άπειρα ενδεχόμενα
προκύπτουν από κάθε επιλογή του μικρού, τα οποία ο ίδιος μικρός μας τα εξιστορεί
έχοντας πλέον φτάσει τα 120 ως ο τελευταίος θνητός στη Γη. Μοναδικό μοντάζ και
εξαιρετικά προσεγμένη μουσική. Απλά αριστούργημα.

– Pulp Fiction

Η ταινία σήμα κατατεθέν του Tarantino δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή τη λίστα. Όχι
επειδή θα σας βάλει σε σκέψεις, αλλά γιατί είναι από τις πιο πρωτοπορειακές του
παγκόσμιου κινηματογράφου. Τόσο η σκηνοθεσία, το μοντάζ, η εξαιρετικά προσεγμένη
μουσική και οι απίστευτα πιασάρικοι διάλογοι θα χαράξουν την ταινία στη μνήμη σας και
δεν θα σας φτάνει όσες φορές και να την δείτε. Η ταινία κινείται γύρω από τις ζωές 2
επαγγελματίων γκάνγκστερ και του αφεντικού τους, ενός μποξέρ και ένα ζευγάρι που
κάνουν ληστείες σε μικρά μαγαζιά. Μαύρο χιούμορ και δράση στα καλύτερά του.

By Χάρης Στούπας

Posted by Blog in Blog, Κινηματογράφος, Λίστες, 0 comments
“Billions” : Μέχρι που φτάνουν οι αναστολές σου?

“Billions” : Μέχρι που φτάνουν οι αναστολές σου?

Billions

Είναι κάποιες σειρές, που θέλεις δε θέλεις, πρέπει να τις εκτιμήσεις για το θάρρος και την ειλικρίνεια που μπορούν να δείξουν σε ό,τι αφορά ευαίσθητα θέματα για την κοινωνία και το γίγνεσθαι της εποχής. Το “Billions” δε διστάζει να μιλήσει για τη 11/9, την πτώση δηλαδή των Δίδυμων Πύργων, που σε μια από τις πιο τραυματικές στιγμές της ιστορίας των ΗΠΑ, υπήρξαν άνθρωποι που βγήκαν κερδισμένοι απ’ την όλη τη κατάσταση μέσω του χρηματιστηρίου. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το «καυτό» θέμα που πιάνει η σειρά. Η σχέση μεταξύ πολιτικής και δικαιοσύνης, συμφέροντα μεταξύ του κοινού οφέλους και του ατομικού είναι μερικά απ’ τα διλήμματα που βάζει κάθε φορά η σειρά. Μια πραγματικά συγκλονιστική και άκρως ενδιαφέρουσα σειρά, που αξίζει να παρακολουθήσει κανείς.

Ειδικά αν νιώθετε πως έχετε πέσει στην δουλειά σας, ή πως έχετε κολλήσει και δε μπορείτε να προχωρήσετε, η ειδική ψυχολόγος και performance coach Wendy Rhoades (Magie Siff), θα ανεβάσει το mojo και την αυτοπεποίθηση σας κατακόρυφα. Για παράδειγμα, εσύ που διαβάζεις το άρθρο αυτή τη στιγμή και σκέφτεσαι ότι δε σου αρέσει και ότι χάνεις το χρόνο σου που το διαβάζεις, ξέρεις κάτι, δε με ενδιαφέρει, ούτε με νοιάζει. Όχι καθόλου δε μ’ ενδιαφέρεις, ακούω τη φωνή μέσα μου και αυτή μου λέει πως είμαι το Alpha male. Είναι αυτή η φωνή που μ’ έφερε εδώ και αυτή που είναι ακόμα εδώ. Και τι λέει?? Ότι είμαι γαμάτος. (Και αυτή τη στιγμή, έχω σηκωθεί απ’ τη καρέκλα μου και χτυπάω με δύναμη το στήθος μου.) Και όποιος έχει διαφορετική άποψη και λέει πως δεν είμαι, ξέρεις τι λέει?? «Να πας να γαμηθείς». Αυτό λέει.

Κάτι τέτοιο θα σου έλεγε η αγαπητή Wendy αν ήσουν υπάλληλος της χρηματιστηριακής επιχείρησης που δουλεύει, προκειμένου να μεγαλώσει την αυτοπεποίθηση σου και να σε βγάλει στην αγορά σαν ένα αρπακτικό που είσαι.

Το αφεντικό της εταιρίας, είναι ο Bobby “Axe” Axelrod(o πολυαγαπημένος Damian Lewis, που για ακόμη μια φορά πειστικότατος στο να υποδύεται τον Αμερικάνο), ο οποίος όχι μόνο ξεκίνησε από το μηδέν, αλλά επέζησε απ’ την επίθεση στις 11/9 αλλά σαν ένας φοίνηκας, βγήκε μέσα απ’ τις στάχτες του και με τις επενδύσεις που έκανε κατάφερε να γίνει ο κορυφαίος στο τομέα του. Κάνεις δε μπορεί να τον φτάσει, κανείς δε μπορεί να τον προβλέψει και πάνω απ’ όλα, κανείς δε μπορεί να τον κατηγορήσει. Έχει κάτι ύποπτο σ’ όλα αυτά που έχει κάνει? Φυσικά και έχει. Γι’ αυτό είναι εδώ ο εισαγγελέας Chuck Rhoades(Paul Giamatti) που καλείται να βρει όλους τους σκελετούς στη ντουλάπα του Axe, κάτι που μόνο εύκολο δε μπορεί να χαρακτηριστεί, γιατί πρώτον ο Axe, είναι το αγαπημένο παιδί της πόλης, γέννημα θρέμμα Νew Yorker, και δεύτερον, είναι ο πιο οργανωμένος άνθρωπος στο πλανήτη.

Άρα καταλήξαμε. Έχουμε ένα κακό δισεκατομμυριούχο και ένα καλό δικηγόρο που μάχεται για το σωστό, έτσι? Μόνο που τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Όπως είπαμε, ο Αxe είναι τοπικός ήρωας. Έχει εξασφαλίσει υποτροφίες σε κολέγια πρώτης τάξης για τα παιδιά των συνεργατών του που χάθηκαν εκείνη την τραγική μέρα. Δίνει λεφτά, και με το παραπάνω, στο σωματείο Πυροσβεστών της Νέας Υόρκης. Ξεχρεώνει την αγαπημένη του πιτσαρία, που ήταν στο χείλος της πτώχευσης, επειδή όταν ήταν πιτσιρικάς ο Axe, ο ιδιοκτήτης της πιτσαρίας τον είχε σα παιδί του. Αγαπάει την πιτσαρία, αγαπάει τον ιδιοκτήτη και πάνω απ’ όλα αγαπάει την πίτσα. Και όλοι αγαπούνε τον Axe. Οπότε, μόνο εύκολο δε μπορεί να θεωρηθεί το έργο της ενοχοποίησης του Axe. Έλα όμως που σε μια εποχή που άνθρωποι στην πόλη του δεν έχουν να φάνε και αυτός πηγαίνει και αγοράζει μια έπαυλη αξίας 83 εκατομμύριών και όπως λέει και ο ίδιος «ποιο το νόημα να έχει λεφτά με το τσουβάλι αν δε τα χρησιμοποιήσεις?», και κάπως έτσι αρχίζει να βρίσκεις τσαλακώματα στον ατσαλάκωτο ήρωα…

Ο Chuck είναι και αυτός ένα alpha male. Σκληρός, αδίστακτος και όλα τα σχετικά. Αλλά είναι ένας γκρινιάρης, οξύθυμος και πολύ πολυσύνθετος χαρακτήρας. Και το πολυσύνθετος είναι κάτι που του ταιριάζει απόλυτα. Ειδικά όταν είναι στην κρεβατοκάμαρα του, βασικά… Αυτό δεν μοιάζει με κρεβατοκάμαρα, αυτός απλά είναι ξαπλωμένος σ’ ένα παγωμένο ξύλινο πάτωμα, δεμένος και φιμωμένος σε μια εισαγωγική σκηνή που σ’ αφήνει με ανοιχτό στόμα (πριν στο ξανακλείσει αμέσως γρήγορα). Μια γυναίκα βάζει το τακούνι της πάνω στο στήθος του. «Πρέπει να σωφρονιστείς λίγο ε?» γρυλίζοντας, λίγο πριν σβήσει το τσιγάρο της πάνω στο στήθος του.

Billions

Όπως και να χει, αυτή η κυρία λοιπόν είναι η γυναίκα του, που αποδεικνύεται πως είναι η Wendy Rhoades, η ψυχίατρος στην εταιρία που μας ανεβάζει την αυτοπεποίθηση. Στην εταιρία του Axelrod. Όπου βγάζει τα οχταπλάσια λεφτά απ’ ότι ο σύζυγός της.  Η αφέντρα του – σύζυγος του δουλεύει για τον εχθρό του, το άτομο που πρέπει να καταδικάσει για τα εγκλήματα που μπορεί να έχει κάνει. Και κάπως έτσι τα πράγματα περιπλέκονται.

Δε νομίζω πως το “Billions” ενδιαφέρεται και τόσο με τα θέματα του γένους, για να μια απόλυτα ειλικρινής. Ποιο είναι το κίνητρο του Axe? «Το να είσαι ένας εκατομμυριούχος είναι σα να μπαίνεις σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο, και εσύ να είσαι η γυναίκα με το τέλειο στήθος.» λέει στη Wendy. «Ξέρεις ακριβώς τι κοιτάζουν όλοι και τι θέλουν.»

Ούτε νομίζω πως αν δει κάποιος τη σειρά θα καταλάβει τι συνέβη ακριβώς στη Wall Street μετά τις 11/9. To “Billions” είναι μια σειρά που μας δείχνει την προσωπική διαμάχη μεταξύ δυο macho ανδρών, που κονταροχτυπιούνται για το ποιος είναι καλύτερος.

Όπως και να χει, η σειρά αυτή είναι απ’ τις καλύτερες που θα μπορέσετε να δείτε, γιατί απλά είναι μόνο ανατροπές, έχει τόσα θέματα, έχει τόσο ρεαλιστικά αποδώσει τους δύο κόσμους, το πόσο τραυματισμένη είναι η αμερικανική κοινωνία ακόμη μετά από τόσα χρόνια και πάνω απ’ όλα η μάχη μεταξύ αυτών των δυο θα σας κάνει να αλλάξετε άποψη και συμπάθεια για τους χαρακτήρες πολύ εύκολα σε κάθε επεισόδιο. Οπότε, αν ψάχνετε σειρά να δείτε, ή ακόμη αν δεν ψάχνετε σειρά, αυτή οφείλετε να την αρχίσετε.

Billions
ΥΓ. 1 Το να βλέπεις το τρελό λιβερπουλιανό Damian Lewis, να ξεχωρίζει σε ακόμη μια σειρά και ακόμη πιο πολύ να πηγαίνει στην Αμερική και να διαδίδει την φήμη της Λιβερπουλ και να κάνει κόσμο να ακολουθεί την ομάδα, αυτό και μόνο σε κάνει να τον αγαπήσεις πιο πολύ.

ΥΓ. 2 Μπορεί ο Axe με την γυναίκα του να τρώνε με χρυσά κουτάλια, αλλά μόνο με αυτό τον τρόπο δε μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Και είναι τόσο θετικό να περνιέται ένα τέτοιο μήνυμα. Πως τίποτα δεν έρχεται ουρανοκατέβατο και πως πρέπει να δουλέψεις ,για να αποκτήσεις ό,τι θες.

Posted by Blog in Blog, Κινηματογράφος, 0 comments
La la land: Μια ταινία για εμάς που δεν πιστεύουμε στα παραμύθια

La la land: Μια ταινία για εμάς που δεν πιστεύουμε στα παραμύθια

Ξεκινώντας θέλω να σου πω τέσσερα βασικά πράγματα που πρέπει να έχεις υπόψιν σου όσο θα διαβάζεις την κριτική μου. Πρώτον λοιπόν, δε μου αρέσει καθόλου μα καθόλου ο Ryan Gosling.Εκτός του ότι μοιάζει ενοχλητικά πολύ σε κάποιο αρχαίο crush μου, όλη αυτή η τελειότητα, τα τέλεια μάτια, η τέλεια γραμμένη μύτη, το τέλειο seductive βλέμμα, η οδοντοστοιχία της Crest και οι γραμμωμένοι κοιλιακοί σε συνδυασμό με το ταλέντο του, μου προκαλούν μια αίσθηση too perfect for real. Είναι από τους άντρες που θα ήθελα να πετάξω στη μούρη του ένα ποτήρι νερό μόνο και μόνο για να δω αν είναι όντως τέλειος κι όταν μοιάζει με βρεγμένη γάτα. Fucking flawless που λένε κι οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Δεύτερον, σιχαίνομαι τις ρομαντικές ταινίες. Είναι τελείως αναληθοφανείς, παρουσιάζουν μια πλευρά του έρωτα που δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι υπάρχει, όλοι στο τέλος είναι με το άλλο τους μισό και ζούνε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. #NOT Τρίτον τα μιούζικαλ μου ήταν πάντα αδιάφορα. Κι όταν λέω αδιάφορα, το εννοώ. Είμαι από τους λίγους που δεν μπόρεσαν ποτέ να συγκινηθούν από το West Side Story, την ιταλομαφιόζικη μεταφορά του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας σε μιούζικαλ. Τέταρτον, όταν μου είπαν για το la la land, αποφάσισα ότι ήταν μια crappy ταινία που δεν υπήρχε λόγος να τη δω ποτέ. Πολύ μουσική, πολύ χορός, πολλά χρώματα, πολύς έρωτας κι εγώ too old for those shits.

Αλλά την είδα. Αφορμή μια κοινοποίηση του OST της ταινίας,city of stars, στο facebook. Άνοιξα το σύνδεσμο έτσι για πλάκα πιο πολύ. Και κόλλησα. Το άκουσα περίπου τριάντα φορές. Κι επειδή η σχέση μου με τη μουσική βρίσκεται σε έναν διαρκή μηνά του μέλιτος, σκέφτηκα πως θα μπορούσα να δώσω μια ευκαιρία στην αντίστοιχη ταινία, με τόσο όμορφο σάουντρακ δεν μπορούσε να είναι τόσο «χάλια» όσο την περίμενα. Φρόντισα να την δω έχοντας αποβάλλει από πάνω μου κάθε ψήγμα ρομαντισμού (πριν πάω στο σινεμά είχα φροντίσει να ακούσω περίπου 10 τραγούδια rock μουσικής που με έπεισαν για το μάταιο της αγάπης). Και διαψεύστηκα πλήρως. Όταν λέμε διαψεύστηκα, ποιο box office poison στις προβλέψεις μου για ταινία, δεν μου έχει συμβεί. Μάρτυρες οι υπόλοιποι που είχαν πάει να δουν την ταινία και στα τελευταία είκοσι λεπτά με άκουγαν να πλαντάζω.

Η ταινία παρακολουθεί τη Mia και τον Sebastian, μια ανερχομένη ηθοποιό και έναν μουσικό της τζαζ.Οι δυο νέοι αρχικά συναντιούνται τυχαία πολλές φορές, χωρίς να γνωρίζονται. Η Mia (Emma Stone) είναι μια νέα κοπέλα που δουλεύει ως σερβιτόρα και ταυτόχρονα περνάει από πολλές, αποτυχημένες, οντισιόν, στην προσπάθεια της να εκπληρώσει το όνειρο της και να γίνει ηθοποιός. Ο Sebastian από την άλλη, παλεύει να πληρώσει τους λογαριασμούς του κι αναγκάζεται αν και παθιασμένος με την τζαζ, να δουλέψει σε ένα ρεστοράν με μοναδική απαίτηση του εργοδότη να μη παίζει τζαζ.

Όμως παρασύρεται και καταλήγει να παίζει ένα τζαζ κομμάτι, καθώς η Mia επιστρέφοντας από μια έξοδο με τις φίλες της, μαγεύεται από τη μουσική του και μπαίνει μέσα στο μαγαζί. Το αφεντικό εκείνη τη στιγμή απολύει τον Sebastian για την αυθαιρεσία του, παρόλο που είναι Χριστούγεννα κι ο Sebastian προσπερνάει την Mia νευρικός, ενώ εκείνη πάει να του μιλήσει.

Όμως επειδή εδώ μιλάμε για Χόλυγουντ και λαβ στόρι, θα ξανασυναντηθούν πολύ αργότερα σε ένα πάρτι. Και κάπου εκεί θα ξεκινήσουν όλα. Η βραδιά του πρώτου τους ραντεβού θα κλείσει στο πλανητάριο. Να το θυμάσαι το πλανητάριο γιατί αργότερα θα είναι η σκηνή που θα έχεις αρχίσει να κλαις με λυγμούς. Αποφασίζουν να ζήσουν μαζί και η Mia μετά από προτροπή του αγαπημένου της δοκιμάζει να γράψει ένα δικό της μιούζικαλ με πρωταγωνίστρια αυτήν.

Ταυτόχρονα, ο Sebastian αποφασίζει να συμμετάσχει στη τζαζ αλλά με αρκετά που στοιχεία , μπάντα του φίλου του (John Legend) καθώς θα του δίνει ένα σταθερό εισόδημα. Όμως αυτά ακριβώς τα που στοιχεία είναι κι αυτά που δεν ήθελε εξαρχής , οπότε και καταλήγει να κάνει μια δουλειά που δεν τον ευχαριστεί just for a living. Η Mia το παρατηρεί αυτό κι από κει αρχίζει η κάτω βόλτα ως ζευγάρι.

Οι δρόμοι τους θα χωρίσουν και θα ξανασυναντηθούν οδηγώντας σε ένα τέλος που κάθε άλλο παρά αναληθοφανές είναι. Διότι life happens. Και κυρίως επειδή δεν είναι όλα τα όνειρα συμβατά μεταξύ τους.

Όμως το La La land δε θα σε συγκινήσει μόνο επειδή σου λέει την αλήθεια. Θα σε συγκινήσει η υπέροχη μουσική του, τα γεμάτα μπρίο χορευτικά του, η γενική αίσθηση που θα σου αφήσει τόσο στο μυαλό, όσο και στο μάτι. Γιατί όσο σύγχρονη και να είναι έχει την «μυρωδιά» μιας άλλης εποχής. Γιατί είναι μια ταινία που δύσκολο θα ξαναβρείς, μια ταινία που ικανοποιεί σκέψη, όραση και ακοή. Γιατί φεύγοντας από την προβολή της θα έχεις μια γλυκόπικρη γεύση. Γιατί ανάλογα με τη διάθεση σου το τέλος μπορεί να σου διδάξει διαφορετικά πράγματα. Και τέλος γιατί είναι μια ταινία που θα πείσει όλους εμάς που δεν πιστεύουμε στα παραμύθια, να συνεχίσουμε να μην πιστεύουμε όσο κι αν μερικές φορές όλα μοιάζουν παραμυθένια.

Δεν ξέρω αν είναι η ταινία της χρονιάς που μας πέρασε, ούτε ξέρω πως θα τα πάει στα διάφορα φεστιβάλ. Όμως ξέρω ότι είχα χρόνια να δω μια ταινία που θα μου έλεγε πως είναι ωραίο να πετάς στα σύννεφα κι ας είναι μαθηματικά σίγουρο ότι θα πέσεις με τα μούτρα στη γη.

Υ.Γ. για τον ραιαν έχω μόνο να πω ότι παρέμεινε ο ίδιος κομπλεξάρας που ήταν και στο “The Notebook”

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κινηματογράφος, 0 comments
Zootopia: “Μια ταινία για μεγάλα παιδιά

Zootopia: “Μια ταινία για μεγάλα παιδιά


Zootopia ή αλλιώς Ζωούπολη. Η ταινία της Disney που ξεπέρασε κάθε προσδοκία.
Σίγουρα έχεις δει ή ακούσει για τη Τζούντι, το χαριτωμένο λαγουδάκι που δεν τα παρατάει ποτέ. Πιθανόν να την προσπέρασες σαν μία ακόμα ταινία κινουμένων σχεδίων όμως, πίστεψέ με, αυτή η ταινία αξίζει τον χρόνο σου!
Πάμε λοιπόν να δούμε τους λόγους για τους οποίους αν έχεις ένα ελεύθερο δίωρο ή “τ’αυτιά σου είναι πεσμένα” είναι η κατάλληλη ταινία να σ’ανεβάσει και παράλληλα να σου θυμίσει πως “η ζωή είναι πιο περίπλοκη από ένα σύνθημα σε αυτοκόλλητο.”

1. “Το μόνο που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο φόβος!”

Πράγματι, στην έναρξη της ταινίας θα γελάσεις με την επιμονή της μικρής Τζούντι να γίνει το πρώτο λαγουδάκι-αστυνομικός. Στην πορεία όμως το θάρρος και το πείσμα της θα σε κερδίσουν και θα σε διαβεβαιώσουν πως τα όνειρά σου αξίζουν την προσπάθεια.

2. Κανείς δε μπορεί να σου πει τι μπορείς να κάνεις

Ως συνέχεια των παραπάνω, η Zootopia σου δίνει το ισχυρό μήνυμα πως παρ’όλο ποπυ “η ζωή δεν είναι musical κινουμένων σχεδίων” με υπομονή κι επιμονή μπορείς να πετύχεις όσα οι άλλοι θεωρούν αδύνατα. Αντί λοιπόν να βολεύεσαι στην ασφάλεια του να κόβεις κλήσεις, βγες εκεί έξω και ρίσκαρε.

3. Χιούμορ

Φυσικά από μία ταινία της Disney δε θα μπορούσε να λείπει το χιούμορ. Έτσι, τόσο οι δυσκολίες της μικροκαμωμένης Τζούντι όσο και οι έξυπνες ατάκες του Νικ θα ζωγραφίσουν ένα μεγάλο χαμόγελο στα χείλη σου. Σε αυτό θα συμβάλλουν και οι διάφορες λεπτομέρειες της σημερινής κοινωνίας όπως ο συμπαθέστατος τίγρης που ασκεί πολύ πετυχημένα το επάγγελμα του δημοσίου υπαλλήλου.

4. Οι βραδύποδες

Ναι ναι, θα μπορούσαν να ανήκουν στο 3. Όμως ελάτε τώρα, όσοι έχετε δει την ταινία θα συμφωνήσετε πως αυτή η σκηνή αξίζει τη δική της κατηγορία! Μιλάμε για τη μεγαλύτερη σκηνή, με τους λιγότερους διαλόγους που όμως δε πρόκειται να σε κάνει να βαρεθείς καθόλου καθώς το γέλιο σου δε θα μπορεί να σταματήσει! Μπερδεύτηκες? Μην αγχώνεσαι! Θα τα δεις όλα αργά και καθαρά στη σκηνή και θα τα καταλάβεις!

5. Δράση

Είτε μιλάμε για Hollywood, είτε για ταινία κινουμένων σχεδίων, όταν η υπόθεση είναι αστυνομική τότε οι σκηνές δράσεις είναι αναπόφευκτες. Οι περιπέτειες της Τζούντι και του Νικ θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον σου και δε θα σ’αφήσουν να βαρεθείς στιγμή. Κι αν είσαι ένας από τους λάτρεις της Disney που βρήκαν το τέλος του Frozen ανατρεπτικό, τότε το φινάλε της Zootopia θα σε αφήσει με το στόμα ανοιχτό.

6. “Μπορεί να εξελιχθήκαμε αλλά στο βάθος παραμένουμε ζώα!”

Μία ακόμα ατάκα που θα προστεθεί στις all time classic της Disney όχι τόσο για τη μοναδικότητά της αλλά γιατί αν ταυτίζεσαι εσύ, σκέψου πόσο σημαντικό είναι να την ακούσει ένα παιδί! Στα πλαίσια αυτής λοιπόν, η ταινία πραγματεύεται με χαρακτηριστική ειλικρίνεια θέματα όπως το bulling, τους λόγους υπαρξής του αλλά και τις συνέπειες που μπορεί να έχει, στερεοτύπα και ρατσισμό εναντίον διαφόρων μειονοτήτων καθώς και την αιώνια προβληματική σχέση δυνατών και αδύναμων.

7. “Και οι λαγοί γίνονται τέρατα!”

Ωστόσο, το βασικότερο από τα παραπάνω θέματα της Zootopia είναι αυτό των στερεοτύπων. “Κακοί”, “καλοί”, “‘έμπιστοι” και “συμφεροντολόγοι” μπλέκονται σε ένα κουβάρι και αντικατοπτρίζουν με αφοπλιστικό τρόπο όσα ακούς στις ειδήσεις ή βλέπεις στην καθημερινότητά σου. Κι είναι συγκινητική η στιγμή που συνειδητοποιείς κι εσύ ως μέρος μιας άλλης Ζωούπολης πως πρέπει να “απολαμβάνουμε τη διαφορετικότητά μας. Είναι ανεύθυνο να θεωρούμε όλα τα <<αρπακτικά>> τέρατα. Δε πρέπει να μας χωρίζει ο φόβος!”

8. Φιλία

Άλλο ένα δίδυμο που έχει ήδη γράψει ιστορία στους ήρωες της Disney. Από πολλούς θεωρείται η εξελιγμένη μορφή του Ρομπέν των δασών και του Τσίφτη. Είτε ισχύει έιτε όχι η φιλία του Νικ και της Τζούντι σχηματίζεται κάτω από περίεργες συνθήκες και αυτό την κάνει ακόμα πιο μαγική. Κίνδυνοι, έξυπνες ατάκες, λάθη και αξιολάτρευτες σκηνές τους μπλέκουν στην καλύτερη “κομπίνα” της ζωής τους!

9. Το νέο τραγούδι της Shakira

Είναι από αυτά τα τραγούδια που μπορούν να σταθούν σε κάθε ραδιόφωνο. Αν το ακούσεις τυχαία δε θα σου περάσει το μυαλό ότι είναι από παιδική ταινία και αρκεί να προσέξεις τους στίχους για να το ερωτευτείς! Επιπλέον, είναι από αυτά τα λίγα, συλλεκτικά τραγούδια της Disney που δεν έχουν μεταγλωτιστεί. Και γιατί να χρειαστεί άλλωστε? Η εξωτική φωνή της Shakira απογειώνει τους στίχους και σου μεταδίδει δύναμη και αισιοδοξία! Αυτό, σε αντίθεση με την υπόλοιπη μεταγλώττιση της σειράς στην οποία έχει γίνει πολύ καλή δουλειά!

10. (Χωρίς σχόλια)

“Όλοι αν το δούμε αισιόδοξα έχουμε πολλά κοινά μεταξύ μας. Όσο προσπαθούμε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο τόσο πιο εξαιρετικοί γινόμαστε. Πρέπει να προσπαθούμε! Έτσι, ό,τι είδους ζώο κι αν είσαι – από τεράστιος ελέφαντας, μέχρι έξυπνη αλεπού- σε ικετεύω… προσπάθησε! Προσπάθησε να κάνεις τον κόσμο καλύτερο! Κοίτα μέσα σου βαθιά και θα δεις ότι η αλλαγή ξεκινά από εσένα. Ξεκινά από εμένα. Ξεκινά από όλους μας!”
Thumps up Disney! Ελπίζω τα σημερινά παιδιά να θυμούνται αυτά τα λόγια για πολλά, πολλά χρόνια!

By Χριστίνα Βίλδου

Posted by Blog in Blog, Κινηματογράφος, 0 comments
Όλα είναι δρόμος ;

Όλα είναι δρόμος ;

Σήμερα θα σου μιλήσω για μια πολύ διαφορετική ταινία. Διαφορετική από αυτά που έχεις δει τόσο στον ελληνικό όσο και στον ξένο κινηματογράφο. Από έναν πολύ ξεχωριστό σκηνοθέτη κι έναν επίσης αντισυμβατικό σεναριογράφο-συγγραφέα. Ο λόγος για το « Όλα είναι Δρόμος » σε σκηνοθεσία του Παντελή Βούλγαρη και σενάριο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη. Από το μακρινό πλέον 1998.

Όλα είναι Δρόμος, των Γιώργου Σκαμπαρδώνη- Παντελή Βούλγαρη

Η ταινία είναι χωρισμένη σε τρία διαφορετικά επεισόδια. Μπορεί να μην είναι αλληλένδετα, αλλά έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Την διαχείριση του ανθρωπίνου πόνου. Στην πρώτη ιστορία, με τίτλο «χαρώνειο νόμισμα», ένας αρχαιολόγος με αφορμή την ανακάλυψη ενός ελληνιστικού τάφου στρατιώτη στην περιοχή των Φιλίππων, ξεκινά ένα μεταφορικό αλλά και κυριολεκτικό σε κάποια σημεία, ταξίδι. Αναζητά τους φίλους του φαντάρου-αυτόχειρα γιου του έναν χρόνο μετά το τραγικό συμβάν. Μια προσπάθεια του να καταλάβει, να συμφιλιωθεί και να «αποδεχτεί» την επιλογή του Αλέξη (ο γιος του) και να μετριάσει τον πόνο και την μοναξιά του.

όλα είναι δρόμος, χαρώνειο νόμισμα

Όλα είναι Δρόμος, “Το χαρώνειο Νόμισμα”

Στη δεύτερη ιστορία, «η τελευταία νανοχήνα» ο γερασμένος φύλακας του βιοτόπου στο Δέλτα του Έβρου ξεναγεί τρεις ορνιθολόγους στην περιοχή, για να παρατηρήσουν την τελευταία για το είδος της νανοχήνα. Μέχρι που κάποιος λαθροκυνηγός την σκοτώνει. Και τότε ο φύλακας (Θανάσης Βεγγος) τον εκτελεί εν ψυχρό χωρίς δεύτερη σκέψη. Σε αυτή την ιστορία αξίζει να παρατηρήσει κάνεις και τα υπέροχα μουντά τοπία της Ελλάδας. Όπως λέει και ο Βεγγος «εδώ η Ελλάδα, είναι όμορφη ακόμη..»

Όλα είναι δρόμος, η τελευταία νανοχήνα

Όλα είναι Δρόμος, “Η τελευταία νανοχήνα”

Η τρίτη ιστορία κινείται σε πολύ αλλιώτικους τόνους, αλλά και μουσικές από τις δυο προηγούμενες. Στο «Βιετνάμ» παρακολουθούμε τον Μάκη, έναν επιχειρηματία που τον εγκατέλειψε η γυναίκα του μαζί με τα παιδιά του, να προσπαθεί να κρύψει κι ίσως να πνίξει τον πόνο του σε μια επαρχιακή μπουζουκλερί με όνομα Βιετνάμ. Ένα βραδύ αποφασίζει να αγοράσει το μαγαζί και να το γκρεμίσει μπροστά σε όλους τους υπάλληλους και καθώς ο ίδιος χορεύει ένα αργόσυρτο νταλκαδιάρικο ζεϊμπέκικο… Τα χρώματα της ιστορίας αυτής πιο έντονα και ζωηρά από τις άλλες δυο, καθώς και τα πλάνα πολύ πιο σύντομα. Από εδώ προέρχεται και η ατάκα «Ηλία ριχτό» που πολύ πιθανό να στοίχειωσε τους γονείς σου κάποτε…

Όλα είναι δρόμος, Ηλία, Ρίχτο

Η χαρακτηριστική σκηνή όπου ακούσαμε την επική ατάκα “Ηλία, ρίχτο!”

Όπως σου είπα κοινός παρονομαστής η διαχείριση του πόνου και κοινό συμπέρασμα πως τίποτα δεν μένει στάσιμο και όλα προχωράνε. Η ζωή είναι ένας δρόμος που δεν ξέρεις που θα σταματήσει. Άλλοι αντιμετωπίζουν τον πόνο με καρτερικότητα και αναμασώντας τις επίπονες αναμνήσεις, άλλοι με απότομες και εν μέρει υπερβολικές αντιδράσεις, κι άλλοι με ξεσπάσματα υπό την επήρεια αλκοόλ και μουσικής.

Γιώργος Αρμένης και Ρεγγίνα Ρεμένσιους σε σκηνή από την ταινία “Όλα είναι Δρόμος”

Όλοι όμως, με τον έναν ή άλλο τρόπο, βαδίζουν σε αυτό τον άδικο δρόμο που λέγεται ζωή. Η ταινία θέλει ώριμο μυαλό για να σε ωριμάσει περισσότερο. Θέλει και αυτογνωσία για να βρεις την αντανάκλαση σου μέσα της. Και τέλος θέλει πολύ χρόνο για να την επεξεργαστείς στο μυαλό σου.

Δεν ξέρω αν είσαι μικρός ή μεγάλος, ξέρω όμως ότι για όλους μας θα υπάρχει μια ταινία να σε κάνει να νιώθεις μικρός για τον κόσμο της. Για μένα το « όλα είναι δρόμος » ήταν ακριβώς αυτό.


By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κινηματογράφος, 0 comments
10 πράγματα που μου έμαθε ο Forrest Gump (και η μαμά του)

10 πράγματα που μου έμαθε ο Forrest Gump (και η μαμά του)

Έρχονται πάλι Χριστούγεννα. Η γιορτή που βαριέμαι και αντιπαθώ πιο πολύ απ’ όλες. Σαν να σε αναγκάζουν να είσαι διαρκώς τρισευτυχισμένος και να απολαμβάνεις το χιόνι που δεν πέφτει, την γιορτινή ατμόσφαιρα που δεν υπάρχει και τον Αη Βασίλη που ποτέ σου δεν πίστεψες. Και επιπλέον η εποχή που θα δείχνει όλη μέρα στην τηλεόραση heartwarming-feel-good ταινίες. Κι όμως ακόμα κι εγώ ένας τόσο ένθερμος αρνητής των Χριστουγέννων, υπάρχει μια ταινία που όσες φορές και να τη βάλει, τόσες θα τη δω. Ξανά και ξανά. Τον Forrest Gump. Γιατί ας πούμε ότι κατάφερε να μου μάθει πολλά πράγματα που άλλη ταινία δεν θα το καταφέρει ποτέ. Ή μάλλον γιατί κατάφερε αυτά τα πράγματα μέσα από υπέροχες ερμηνείες να τα κάνει να εντυπωθούν στο τότε παιδικό και στο τώρα ενήλικο (τρομάρα μου) μυαλό μου .

1. Η ζωή είναι σαν ένα κουτί με σοκολατάκια, ποτέ δεν ξέρεις τι πρόκειται να πάρεις…

2. Ο θάνατος όσο και αν δεν το θες είναι μέρος της ζωής. Συνεπώς πρέπει να συμβιβαστείς με αυτό, να το αποδεχθείς.

3. Όλοι μα όλοι, χαζοί κι έξυπνοι, μπορούν να γνωρίζουν τι σημαίνει αληθινή αγάπη. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο.

4. Οι φίλοι, οι πραγματικοί φίλοι, δεν είναι κάτι που μπορείς να βρεις εύκολα.

5. Στην πραγματικότητα δεν έχεις καμία ανάγκη να περιμένεις και να ψάχνεις θεούς και δαίμονες για να σε σώσουν.

6. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μορφές αγάπης εκτός από την ερωτική .

7. Για να προχωρήσεις μπροστά πρέπει να αφήσεις το παρελθόν πίσω.

8. Δεν έχουμε όλοι τον ίδιο προορισμό. Μπορεί και να μην έχουμε καν προορισμό. Απλώς είμαστε εδώ για να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε.

9. Ο πόλεμος είναι από τις πιο ηλίθιες «εφευρέσεις» της ανθρωπότητας. Καταστρέφει ζωές και η ουσία δεν υπάρχει πουθενά

10. Να πιστεύεις σε σένα. Μπορείς να καταφέρεις τα πάντα εάν το θες. Μην αφήνεις κανέναν να σου ρίξει το ηθικό.

Καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές.

Υ.Γ Κι όσοι εκεί έξω σαν εμένα τα σιχαίνεστε, μην ανησυχείτε, θα επιβιώσουμε αδέρφια και φέτος !

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κινηματογράφος, 0 comments
Αστακός Για Γερά Στομάχια

Αστακός Για Γερά Στομάχια

Ήμουν κοντά στα 16 ,όταν είχε πρωτοβγεί ο «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου. Λίγο ο ντόρος που είχε γίνει λόγω υποψηφιότητας στις Κάννες, λίγο η σοκαριστική υπόθεση κι αισθητική της ταινίας ,και λίγο το νέο αίμα τόσο από ηθοποιούς όσο και από σκηνοθέτη, με είχαν ωθήσει στο να βρω και να δω την ταινία (ναι εντάξει την κατέβασα προφανώς παράνομα, συγνώμη Λάνθιμε). Ίσως να έφταιγε η μικρή μου ηλικία, ίσως και το ότι τότε δεν έβλεπα ταινίες (διάβαζα τότε ακόμα). Ίσως και το θέμα της που ήταν κάτι ανάμεσα στην παθογένεια και υπερπροστατευτικότητα της ελληνικής οικογένειας, τη ζωή μέσα σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς, που όμως το θεωρείς φυσιολογικό και στο επίμονο και απελευθερωτικό τελικά «make it happen» (αναφέρομαι στη σκηνή που βγάζει τον κυνόδοντα με την τανάλια αφού ο κυνόδοντας δεν πέφτει ποτέ) , με έκαναν αρχικά να φοβηθώ και έπειτα να βγάλω τελείως από το μυαλό μου οποιοδήποτε ερέθισμα μου έδωσε η ταινία, είτε γιατί είδα πράγματα που με τρόμαζε η ανάλυση τους, είτε γιατί δεν ήμουν ικανή να τα αναλύσω.

​​

Έτσι στο μυαλό μου ο Λάνθιμος έμεινε ως ένας πολλά υποσχόμενος αλλά και πολύ «βαρύς» σκηνοθέτης του οποίου τα μηνύματα δεν ήθελα και δεν είχα χρόνο να επεξεργαστώ (είχα να επεξεργαστώ και κάτι ασκήσεις φυσικής εκείνη την περίοδο που φαινόντουσαν πιο δύσκολες).
Τρία χρόνια μετά, στο πρώτο έτος, αποφάσισα να επιχειρήσω να δω τις «Άλπεις», ίδιος σκηνοθέτης, σχεδόν ίδιοι ηθοποιοί, λιγότερες δάφνες και λιγότερος ντόρος. Κι απογοητεύτηκα, Κι όχι τώρα δεν έφταιγε το άψητο μυαλό (που ναι άψητο ήταν) ,ούτε η αδυναμία μου να επεξεργαστώ τα ερεθίσματα. Έφταιγαν τα ίδια τα ερεθίσματα που ήταν λειψά, η φτωχή αισθητική και η προσπάθεια δημιουργίας ενός άλλου κυνόδοντα, χωρίς όμως το ανάλογο σενάριο να το υποστηρίζει.

 

Και φτάνω τώρα στο τέταρτο έτος, εδώ λίγο πριν κλείσω το ένα τέταρτο αιώνα ζωής και λέω να δω τον « Αστακό ». Σε σκηνοθεσία και πάλι Γιώργου Λάνθιμου, ξενόγλωσση και με πρωταγωνιστή τον Κόλιν Φάρελ. Όλα φαίνονται αρκούντως ευνοϊκά, τόσο τα της ταινίας όσο και τα μυαλά μου (όσο να πεις στο τελευταίο έτος, έχω αποφασίσει να σοβαρευτώ, έχω αρχίσει να επεξεργάζομαι εκτός από κουμαρίνες και βενζοδιαζεπίνες, ερεθίσματα από το κοινωνικό περιβάλλον κι άλλα πολλά τραγικά εντυπωσιακά).

​​

Σε μια μελλοντική κοινωνία, όποιος ζει μόνος μεταφέρεται σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο, όπου εντός 45 ημερών πρέπει να βρει το ταίρι του. Αν αποτύχει, μετατρέπεται σε ζώο της επιλογής του και ελευθερώνεται στο δάσος, το οποίο όμως κρύβει κι αυτό τα δικά του επικίνδυνα μυστικά. Τι μυστικά; Στο δάσος ζουν οι μοναχικοί, οι ας το πούμε, αντάρτες αυτής της περίεργης κι άρρωστης κοινωνίας ,που τους θέλει όλους και όλες σε ζευγάρια. Οι μοναχικοί επιτρέπουν μόνο τις φιλικές διαπροσωπικές σχέσεις μεταξύ τους, όποιος φλερτάρει, ερωτεύεται ή εκδηλώνει έστω και λίγο ερωτικό ενδιαφέρον, τιμωρείται είτε με τύφλωση, είτε κόβοντας του τα χείλια, είτε ακόμα σκοτώνοντας τον. Οι μοναχικοί ακούν ηλεκτρονική μουσική από ακουστικά και χορεύουν στα αυτοσχέδια πάρτι μόνοι τους. Από την άλλη ,οι ένοικοι του ξενοδοχείου καθημερινά υποβάλλονται σε διάφορες δοκιμασίες και μαθήματα ώστε να κατανοήσουν πλήρως ,πως το να έχεις το άλλο σου μισό, σε κάθε περίπτωση είναι καλύτερο από το να είσαι μόνος. Αν θες να παραμείνεις μόνος, θα πρέπει στα συχνά τριπ ,που διοργανώνει το ξενοδοχείο στο δάσος να σκοτώσεις όσους περισσοτέρους μοναχικούς μπορείς. Ένας νεκρός συν μια μέρα προθεσμία. Στην πόλη οι ήδη δεσμευμένοι ελέγχονται τακτικά μέσα από ηλεκτρονικά συστήματα και ταυτότητες.

​​

Ο πρωταγωνιστής ,πρόσφατα χωρισμένος από τη γυναικά του καταφθάνει στο ξενοδοχείο ,όπου έχει 45 μέρες προθεσμία να βρει καινούριο ταίρι αλλιώς θα μετατραπεί σε αστακό, όπως επιλεγεί ο ίδιος. Συνοδεύεται από τον αδερφό του, παλιό ένοικο του ξενοδοχείου που δεν τα κατάφερε και πλέον είναι ένα ήσυχο σκυλί. Οι γύρω του προσπαθούν ,όπως αυτός, να βρουν το άλλο τους μισό. Όμως ,φαίνεται, πως δεν το ψάχνουν από ανάγκη να ερωτευτούν και να αγαπήσουν, αλλά από ανάγκη να επιβιώσουν, να μην μετατραπούν σε ζώα. Η κοινωνία δεν έχει χώρο για μοναχικούς. Και κάπου εδώ υποψιάστηκα τον πρώτο παραλληλισμό με την irl κοινωνία. Ανάγκη για δέσμευση, φόβος μήπως μείνεις μόνος, δέσμευση για επιβίωση. Στην ταινία η επιβίωση δεν έχει να κάνει με οικονομικούς ορούς, όμως στην πραγματική ζωή πόσους ξέρετε  που όντως παντρεύονται ή δεσμεύονται για να τα φέρουν βόλτα, να μπαίνουν δυο μισθοί στο σπίτι, να ξεφύγουν από τη φτώχεια, να μην καταλήξουν σαν ζώα; Και κάτι ακόμα. Από τα πολύ παλιά χρόνια ,μέχρι ακόμα και σήμερα ,πόσες ιστορίες έχετε ακούσει για γεροντοκόρες, γεροντοπαλίκαρα που θεωρούνται καημένοι και παρατημένοι από τη ζωή, ιστορίες για μοναχικούς που τους βρήκαν μετά από μέρες σε προχωρημένη σήψη, ιστορίες για κακότροπους ανύπαντρους κι ανύπαντρες; Πολλές φορές, μάλιστα, αυτοί μπορεί να είναι επιστήμονες, ερευνητές ή καλλιτέχνες και κάπου εδώ στριφογυρίζει η ρήση της γιαγιάς σας «και τι μ ’αυτό, μήπως τα βιβλία του/της μπόρεσαν να τον γιατροπορέψουν, μόνος μέσα στη δυστυχία πέθανε, άσε τα πειράματα και βρες καμία καλή κοπέλα…» Δοσμένο λοιπόν μέσα από μια γκροτέσκα υπερβολή ένα πραγματικό κοινωνικό χαρακτηριστικό, δέσμευση από ανάγκη, από το φόβο της κατακραυγής.

​​

Ο πρωταγωνιστής αποκτά κι έναν φίλο εκεί ,που επειδή είναι κουτσός ,ψάχνει να βρει μια γυναικά κουτσή. Κι όταν βρίσκει κάποια διαθέσιμη ,επειδή αυτή δεν είναι κουτσή, αρχίζει να υποδύεται πως ματώνει η μύτη του για να την τραβήξει, αφού έχει αυτή συχνές ρινορραγίες. Και πάλι παρομοίωση. Όπως αυτό που προσπαθείς οπωσδήποτε να βρεις απόλυτα κοινά με τον άλλον ,ώστε να ταιριάξεις, ή που δημιουργείς εκεί που δεν υπάρχουν ομοιότητες ή ακόμα χειρότερα,αλλάζεις όλη την προσωπικότητα σου για να μπεις στη σφαίρα κάποιου, έτσι κι εδώ.
Και μετά από αρκετά περιστατικά που και πάλι μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα για την πραγματική ζωή, ο πρωταγωνιστής καταλήγει να το σκάει στο δάσος. Εκεί όμως, χωρίς πίεση, όντως γνωρίζει αυτήν που θεωρεί το άλλο του μισό. Όμως, εκεί υπάρχει αυτό που λέμε αντίστροφος ρατσισμός. Απαγορεύεται να ερωτευτείς, ισχυρές κυρώσεις σε περιμένουν ,αν το κάνεις. Δεν πρέπει να είσαι σαν αυτούς που μισούμε. Τους μισούμε μεν για τον ολοκληρωτισμό τους, αλλά έχουμε κι εμείς το δικό μας πιεστικό καθεστώς. Συμπέρασμα που έχει τόσο συναισθηματικές όσο και κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις.


Δε θα συνεχίσω με την υπόλοιπη πλοκή ,γιατί όντως θα κάνω άσχημο spoil(και είμαι πάρα πολύ καλή σ’αυτό). Να πάτε να την αγοράσετε και να την δείτε την ταινία. Ναι, να την αγοράσετε, να μην την κατεβάσετε, είναι πολύ καλή δουλειά ,για να την κλέψεις έτσι. Να έχετε φάει καλά και να έχετε πολύ γερό στομάχι ,πριν τη δείτε. Και το πιο βασικό να έχετε γερά νεύρα, να αντέξετε να δείτε τους εαυτούς μας/σας στην ταινία …


By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Κινηματογράφος, 0 comments