Ελέυθερες Σκέψεις

Η Ανάλυση, της Ανάλυσης, Ω Ανάλυση

Ώρα για μια απογευματινή βόλτα στην Τσιμισκή .Τα μαγαζιά γεμάτα κόσμος κίνηση μια γλυκιά φασαρία. Κι εγώ μέσα σε ένα δοκιμαστήριο δοκιμάζοντας το φόρεμα των ονείρων μου!!Νιώθω σαν πριγκίπισσα, θα το πάρω!! Αμάν η ώρα πέρασε, δε βαριέσαι κι αύριο μέρα είναι, να το ξαναδώ κιόλας, να είμαι και πιο σίγουρη.Κι έρχεται η επόμενη μέρα κι η μεθεπομένη, κι εγώ πάλι στο ίδιο δοκιμαστήριο με το ίδιο φόρεμα. Μα όχι.σαν κάτι να μην μου ταιριάζει σήμερα, ποια πριγκίπισσα;! Πιο πολύ μοιάζω με τη σταχτοπούτα, κι όχι στο χορό αλλά λίγο αφού έχει καθαρίσει τις στάχτες.Μα γιατί έτσι όταν το πρωτοείδα όλα ήταν αλλιώς ,τι γίνεται?

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις καταστάσεις στη ζωή μας. Το φόρεμα δεν είναι παρά μια ιδέα που μας έρχεται μια απόφαση που πρέπει να πάρουμε! Σε πρώτη φάση όλα φαντάζουν ιδανικά!Ο ενθουσιασμός μας κατακλύζει κι όλα φαίνονται ως δια μαγείας τόσο εύκολο να πραγματοποιηθούν…Ναι, νιώθουμε πιο σίγουροι από ποτέ, αυτή είναι η σωστή απόφαση.

Και ξαφνικά μπαίνει στο παιχνίδι η λογική. Όσο η ώρα περνάει η ωμότητα της λογικής αποδυναμώνει τον αυθορμητισμό του πριν. Λες και τα μάτια μας αρχίζουν να βλέπουν ξανά με άλλη οπτική. Το πάθος και ο ενθουσιασμός φεύγει κι όλα μοιάζουν διαφορετικά και φυσικά πολύ πιο δύσκολα η ιδέα που είχες μοιάζει βαρετή, η απόφαση που πρέπει να πάρεις τόσο δύσκολη , σα να μη μπορούσε ποτέ να υλοποιηθεί…

Κάθε φορά που αναλύουμε όλο και περισσότερο μια κατάσταση τόσο περισσότερο χάνεται η μαγεία της, η ομορφιά ή θες δε θες η λογική σε κυριεύει και καλώς ή κακώς το μυαλουδάκι σου εστιάζει κυρίως στα αρνητικά.Κάθε φορά που δοκιμάζεις το φόρεμα περιμένοντας να σιγουρευτείς για την αγορά του χάνεις την ουσία, την ομορφιά του κι αυτό είναι μόνο ένα μικρό τίμημα.Πόσο πιο άσχημο θα φαινόταν να μην το έβρισκες την επόμενη μέρα; Να έχανες κάτι αφήνοντας το για κάποια άλλη στιγμή που θα ήταν πιο ευνοϊκές οι συνθήκες, μέχρι που θα ένιωθες σίγουρος για την απόφαση σου; Και τελικά δε μαθαίνεις ποτέ μέχρι που ήσουν ικανός να φτάσει, χάνοντας χρόνο, αναλύοντας ακόμη και την παραμικρή λεπτομέρεια, ακόμη και το ελάχιστο πιθανό σενάριο που ίσως κάποια στιγμή προκύψει.
Ήρθε η ώρα λοιπόν να σταματήσεις να ψειρίζεις κάθε απόφαση, κάθε γεγονός που έρχεται αναπάντεχα στη ζωή σου.Αντίθετα εκείνη την ώρα, αυτή την ιερή στιγμή της επιφοίτησης ξεκίνα να δημιουργείς, όχι μόνο στη σκέψη αλλά και στην πράξη. Δώσε ζωή σε όλα αυτά που έρχονται. Εκεί βρίσκεται η μαγεία, στο άγνωστο…

 

By Σταυριάννα Δεδικούση 

Posted by Blog in Blog, Ελέυθερες Σκέψεις, 0 comments
Στην υγειά των ανεκπλήρωτων Ονείρων

Στην υγειά των ανεκπλήρωτων Ονείρων

Μερικές φορές κι εμείς οι άνιωθοι, οι αρνητές του ρομαντισμού, οι ψιλοκάφροι, οι «εγώ δεν πιστεύω σε παραμύθια» ,οι «δεν γουστάρω λουλουδάκια, σοκολατάκια, κι αρκουδάκια», μιλάμε για το ρομαντισμό. Μόνο και μόνο για να δείξουμε ότι δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης. Έτσι κι εγώ σήμερα.

Αν έχεις πετύχει ξανά κείμενο μου θα έχεις παρατηρήσει ότι σχεδόν ποτέ δεν αναφέρομαι σε λέξεις όπως ευτυχία, επιτυχία, αγάπη, έρωτας. Κι αυτό γιατί πολύ απλά η ιδιότητά μου (wannabe χημικός) και η έμφυτη κυνικότητα μου, μου επιτρέπουν να λέω πως όλες αυτές οι έννοιες είναι υποκειμενικές και έχουν να κάνουν με το πάρτι ορμονών που λαμβάνει χώρα στο ανθρώπινο σώμα. Κι αν όλα αυτά είναι απλές ορμόνες ικανές να δημιουργηθούν και in vitro ποιος ο λόγος να γράφουμε ποιήματα , τραγούδια, βιβλία και να περνάμε άπειρες ώρες αναλύοντάς τες.

Πρόσφατα έβαλα έναν ακόμα λόγο στη λίστα. Κι ο λόγος είναι ότι η αγάπη, η ευτυχία, η επιτυχία και ο έρωτας είναι γοητευτικά μέχρι να εκπληρωθούν. Είναι όμορφα και θελκτικά και σε κάνουν να θες να δώσεις το 100% σου μέχρι να τα πλησιάσεις και να τα αγγίξεις. Μετά απλά χάνονται σε ένα «ε δεν ήταν και τίποτα».

Σκέψου λίγο να έρχεται από μόνος του ο έρωτας της ζωής σου και να σου φέρνει μαζί τον ουρανό με τα άστρα. Ή σκέψου η ευτυχία ότι κι αν σημαίνει για σένα να έρχεται μια μέρα και να σου λέει «γεια σου, θα μείνω για πάντα δίπλα σου». Ή σκέψου το πολυπόθητο πτυχίο, μεταπτυχιακό, τίτλος σπουδών, επαγγελματική επιτυχία να σε βρίσκει χωρίς να κάνεις κανέναν κόπο. Σίγουρα θα τα αντιμετώπιζες ως κάτι το απλό, το πεπερασμένο. Δε θα είχες τίποτα από αυτά τόσο ψηλά αν δεν χρειαζόταν να κυνηγήσεις το αντικείμενο του πόθου σου , να το διεκδικήσεις, αν δεν χρειαζόταν να δουλέψεις , να ξοδέψεις χρήματα, χρόνο πάνω από βιβλία και συμφωνίες. Και ξέρεις γιατί ?
Γιατί πολύ απλά ο άνθρωπος είναι ζώο άπληστο, ζώο που ζητάει το δράμα που προκύπτει από το κυνήγι της ευτυχίας, μόνο και μόνο για το δράμα κι όχι για την ευτυχία καθαυτή.

Και ξέρεις κάτι ακόμα? Όλο αυτό είναι perfectly ok. Κι είναι perfectly οκευ γατί το κυνήγι είναι που μας κρατάει ζωντανούς κι όχι η εκπλήρωση. Κάποτε θυμάμαι είχα διαβάσει σε ένα ποίημα «θα περάσουν όλοι οι τροχοί από πάνω μας, στο τέλος τα ίδια τα όνειρα μας θα μας σώσουν». Και το είχα ερμηνεύσει λάθος. Και περίμενα τα όνειρα να πραγματοποιηθούν για να με σώσουν. Ήμουν μικρή κι ανόητη. Ώσπου όντας γρια και σοφή (ΜΗ ΓΕΛΑΣ) κοίταξα πίσω και δεν βρήκα ούτε ένα από αυτά να μην έχει τροποποιηθεί στο πέρασμα των χρόνων, ούτε ένα που να έχει πραγματωθεί έτσι ακριβώς όπως το είχα στο μυαλό μου . Κι όμως με είχαν σώσει. Γιατί το κυνήγι τους με κράτησε ζωντανή. Και θα με κρατάει κάθε μέρα που ξυπνάω. Γι’ αυτό θα διορθώσω τον ποιητή και θα πω πως «το κυνήγι των ονείρων μας θα μας σώσει».

Πριν βιαστείς να με πεις απαισιόδοξη θα σου πω πως οι πιο μεγάλες χημικές ανακαλύψεις έγιναν κατά λάθος. Άλλο περίμεναν να φτιάξουν κι άλλο έβγαλαν τα πειράματα. Κι αυτό το άλλο έσωσε πολύ κόσμο. Τι πιο αισιόδοξο λοιπόν από το να ονειρεύεσαι χωρίς να φοβάσαι ότι τα λάθη σου και οι δυσκολίες θα καταστρέψουν το όνειρο; Τι πιο αισιόδοξο από το να κυνηγάς την ευτυχία και να την ζεις πολλές φορές χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις…

Cheers λοιπόν σε όλα αυτά τα ταξίδια που άξιζε περισσότερο η διαδρομή τους…

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Ελέυθερες Σκέψεις, 0 comments
Τα δυνατά μυαλά είναι στην αλλαγή

Τα δυνατά μυαλά είναι στην αλλαγή

‘’Πότε θα πάρω πτυχίο;’’

‘’Θα ήθελα να πάω Erasmus κάποια στιγμή, αλλά θα είμαι μόνη μου σε μια ξένη χώρα…’’

‘’Θέλω να ξεκινήσω γυμναστήριο, αλλά κάτι με κρατάει.’’

‘’Τι τυχερός, βγάζει πιο πολλά λεφτά από ‘μενα…’’

Ο χρόνος περνάει και μετανιώνεις .Που δεν πήγες Erasmus, πιάνεις τον εαυτό σου να ζηλεύει εκείνες τις κορμάρες στην παραλία, τελειώνεις τη σχολή σου, αλλά το μόνο που έχεις να θυμάσαι είναι κάτι ξενύχτια στριμωγμένος, ανήμπορος να χορέψεις, εισπνέοντας τον καπνό των γύρω σου, ‘’περνώντας τέλεια στην περιοχή CLUBάra’’ και αυτό, φυσικά, τις βραδιές που η τηλεόραση δεν βάζει survivor. Γιατί; Επειδή σε τρομάζουν οι αλλαγές και κυρίως επειδή ΝΟΜΙΖΕΙΣ ότι έχεις χρόνο. Έλα μωρέ, 20 χρονών είμαστε ακόμα, πότε θα διασκεδάσουμε; Φοβάσαι. Φοβάσαι να κάνεις κάτι διαφορετικό, να μη σε στήσουν στον τοίχο, επειδή δε βλέπεις shopping star. Σε ενοχλεί που το ‘’θα’’ από το ‘’κάνω’’ απέχουν πολύ. Όλα αυτά που ονειρεύεσαι, όμως, -αν δεν έχεις σταματήσει να το κάνεις κι αυτό- είναι εκεί, έξω από τη ζώνη ασφαλείας σου. Το πάθος, η αυτοπεποίθηση, η επιτυχία, η δόξα, τα χρήματα, η πίστη, η πληρότητα. Για να φτάσεις όμως εκεί, πρέπει να αλλάξεις τρόπο σκέψης και στάσης. Αλλιώς κάθε Κυριακή βράδυ, θα υπάρχει η ίδια αγανακτισμένη απορία : ΠΑΛΙ ΔΕΥΤΕΡΑ; Όχι, δικέ μου. Δε φταίει η Δευτέρα, φταίει η βαρετή σου ζωή, η οποία είναι αποτέλεσμα του φόβου σου να αποτύχεις, να αλλάξεις, να ζήσεις.

Κάνε στροφή 180 μοιρών. Κλείσε εισιτήρια για εκείνο το ταξίδι (αν το θες πραγματικά, τα λεφτά δεν είναι το πρόβλημα). Ξεκίνα ξιφασκία. Ασχολήσου με τον εθελοντισμό. Μάζεψε γνώσεις. Κλείσε την τηλεόραση. Άνοιξε το μυαλό σου. Παράτα τη Νομική, που πέρασες για χάρη του μπαμπά και πήγαινε στην Καλών Τεχνών, που ήταν πάντα το όνειρό σου. Μη σκέφτεσαι τι θα πουν οι άλλοι. Κάνοντας αυτό που αγαπάς, θα καταλάβεις ότι η ενέργειά σου είναι αρκετά πολύτιμη, για να τη σπαταλάς σε ανούσια πράγματα, σε οτιδήποτε δε σε κάνει καλύτερο. Θα σταματήσεις να ασχολείσαι με τις ζωές των άλλων, όσο περισσότερο ασχολείσαι με τη δική σου. Να θυμάσαι ότι ο πιο γρήγορος τρόπος να αλλάξεις προς το καλύτερο τον εαυτό σου, είναι να κάνεις παρέα με άτομα που είναι ήδη αυτό που εσύ θες να γίνεις. Και επειδή ξέρω ότι όλα αυτά θα παρακινήσουν τα δυνατά μυαλά και θα προσβάλλουν τα αδύναμα, για όποιον αναρωτιέται αν αναφέρομαι σ’ αυτόν, ΝΑΙ. ΣΕ ΣΕΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ.

By Ελένη Διαμαντίδη

Posted by Blog in Blog, Ελέυθερες Σκέψεις, 0 comments
Από Έρωτα

Από Έρωτα

Όσο ευτυχισμένο μπορεί να σε κάνει τόσο εύκολα και γρήγορα μπορεί να σε καταστρέψει .. άραγε μπορεί ο έρωτας να μας αλλάξει ή εμείς οι ίδιοι αλλοιώνουμε τον έρωτα με τη στάση μας .. φταίει για όλα αυτός ο μικρός φτερωτός θεός που υποτάσσει τη λογική μας ή είναι απλά μια δικαιολογία για να μην δίνουμε εξηγήσεις για αυτά που κάνουμε?

Ο έρωτας φταίει λοιπόν όταν λάμπεις από ευτυχία όταν κυκλοφορείς με αυτό το φαινομενικά ηλίθιο χαμόγελο και όταν το μυαλό σου ταξιδεύει 24 ώρες το 24ωρο…Σε κάνει ανυπόμονο ξεχνάς οτιδήποτε θυμίζει την έννοια της λογικής έχεις να πεις καλό λόγο ακόμη και για άτομα που δεν ήθελες ούτε μπροστά σου να βλέπεις .Ο έρωτας είναι που σε κάνει αισιόδοξο που σε κάνει να ονειρεύεσαι ένα καλύτερο μέλλον έναν λόγο για να ελπίζεις σε κάτι καλύτερο γιατί πολύ απλά όλα αυτά θέλεις να τα μοιραστείς με αυτόν τον κάποιον ξεχωριστόo έρωτας σε κάνει να περιμένεις ώρες ολόκληρες για ένα βλέμμα μια αγκαλιά ένα χαμόγελο έρωτας είναι αυτός που σε κάνει να νιώθεις ξεκούραστος μετά από μια δύσκολη μέρα.Ο έρωτας είναι όλα αυτά που ζεις τώρα…

Έρωτας όμως είναι και όλα αυτά που περιμένεις .Το μέλλον που όλο ονειρεύεσαι να χτίσεις κι ας το βλέπεις να αλλάζει τροπή το παραμύθι σου να απομακρύνεται από αυτό που είχες πάντα στο μυαλό σου. Αρχίζεις τόσο πολύ να παθιάζεσαι με τον έρωτα που παύεις να βλέπεις πέρα από αυτό. Αντί να βλέπεις την ουσία βλέπεις κινδύνους παντού και πάντα ..Προσπαθείς να σώσεις κι όχι να απολαύσεις .Και τότε ο έρωτας, αυτό το γλυκύτατο στρουμπουλό μωρό, μετατρέπεται σε έναν διαβολάκο που μπορεί να σε μεταμορφώσει από τη μια στιγμή στην άλλη από Άγγελο σε έναν μανιακό εκδικητή χωρίς αίτια …Ο έρωτας πάλι είναι που σε κάνει πιεστικό αλαζόνα αναποφάσιστο με ψυχολογικές μεταπτώσεις που θα ζήλευαν και τα καλύτερα περιστατικά της ψυχιατρικής .Κι όταν μια μέρα ζήσεις την απόλυτη ξεφτίλα όταν πλέον θα έχεις παραιτηθεί από αυτό τον φαύλο κύκλο πάλι ο έρωτας θα πεις ότι φταίει.

Μάλιστα ο έρωτας .Ο ίδιος θεός που πριν λίγο μακάριζες για την τόση δύναμη που σου δίνει τον ίδιο κατηγορείς που έφτασες σε αυτό το τέλμα. Μήπως τελικά ήρθε η ώρα να δεις ποιος τελικά κρυβόταν πίσω από όλα αυτά. Πράγματα που δικαιολογούν κάθε δευτερόλεπτο από τη συμπεριφορά μας. Και πίστεψε με δεν είναι ο Έρωτας, αλλά ο προσωπικός έρωτας του καθένα από εμάς για όλα αυτά που έκανε που κάνει και που θα ήθελε να κάνει. Ας αφήσουμε το μικρό θεό να ξεκουραστεί κι ας μην τον πιέζουμε με ανούσια θέματα μέχρι την επόμενη του Άγιου Βαλεντίνου.. Ξαναπιάνει δουλειά !!!!`

By Σταυριάννα Δεδικούση

Posted by Blog in Blog, Ελέυθερες Σκέψεις, 0 comments
Τι φταις αλήθεια! -Όταν σε βάζουν σε σκέψεις ο Λειβαδίτης και η Αλκυόνη…

Τι φταις αλήθεια! -Όταν σε βάζουν σε σκέψεις ο Λειβαδίτης και η Αλκυόνη…

Γράφει η Αικατερίνα

«Πρέπει, οπωσδήποτε, ν’ αλλάξω ζωή, αλλιώς είμαι χαμένος.

Βέβαια, έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα νέος

Αν μπορούσα να ξεφύγω αυτή την άθλια καθημερινότητα, υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί, αν σταθώ λιγότερο εύκολος στις διάφορες προφάσεις- μα ιδιαίτερα αν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές.

Τότε, αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το μεγάλο

όπως ονειρευόμουν από παιδί…»

Έτσι έγραψε κάποιος ένα βράδυ με χέρια που τρέμανε.

Κι έκλαιγε. Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.

Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα. Και σε μερικά χρόνια πέθανε.»

Μόλις διάβασες ένα ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη.

Συναντήθηκα πρόσφατα με αυτό το ποίημα και ήθελα να σταθώ λίγο για να μιλήσω για κάτι.
Για το πόσο σημαντικό είναι στη ζωή σου να ξέρεις ποιος είσαι και να ξέρεις τι πρέπει ακριβώς να κάνεις για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και να έχεις μια πιο όμορφη, μια πιο ουσιαστική ζωή. Αυτό δείχνει και το ποίημα από πάνω και με αυτήν ακριβώς τη δήλωση ξεκινάει «Πρέπει, οπωσδήποτε, ν’ αλλάξω ζωή, αλλιώς είμαι χαμένος».
Και είναι αλήθεια ότι εμείς οι άνθρωποι τείνουμε να συνυφαίνουμε την αλλαγή με το χρόνο. Μη σε ξεγελάει όμως αυτή η τεχνητή ανάγκη που ορίζει δήθεν το πόσο νέος ή γέρος είσαι, το πόσο άργησες ή το πόσο βιάστηκες. Ο χρόνος δεν υφίσταται παρά μόνο τη στιγμή αυτή που ζεις, το τώρα που μόλις έζησες.

It’s now o’ clock

Μην πέσεις κι εσύ στην παγίδα να σκέφτεσαι ότι «έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα νέος» ή ότι είσαι πολύ γέρος για να αλλάξεις το οτιδήποτε. Πολύ μεγάλη παγίδα, κι αν πέσεις μέσα της χάνεις το παιχνίδι εσύ και νικάει μια αιώνια αναβολή.

Άραγε, σκέφτομαι τώρα, αυτή η αναβολή, πόσες φορές να ‘χει αναβληθεί; Ίσως και ποτέ σε κάποιες περιπτώσεις. Αντί να αναβάλεις τόσα πράγματα, μικρά ή μεγαλύτερα, δοκίμασε μία φορά να αναβάλεις αυτή τη ριμάδα την αναβολή. Να τα κάνεις όλα, ή τα περισσότερα, στην ώρα τους ή και νωρίτερα, να προσχεδιάζεις πράγματα και να μην τα αφήνεις τελευταία στιγμή. Έτσι για αλλαγή.

Κι έπειτα οι συμβιβασμοί, αυτοί που έκανες για να μη στενοχωρήσεις κάποιον ή να μη ζοριστείς ο ίδιος. Ώρα να τους γράψεις σε ένα χαρτί και να δεις ποιοι απ’ αυτούς αξίζουν και ποιοι όχι. Και δεν είπαμε ότι το να κάνεις συμβιβασμούς σε κάνει ηλίθιο, αλλά πρόσεξε τη φύση των συμβιβασμών σου και τους λόγους που τους κάνεις.
Και τα όνειρα! Αυτά που έκανες από μικρός, αυτά τα τρελά που απαντούσες όταν σε ρωτούσαν τι θα ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις. Αυτά, τα παιδιάστικα ή τα αστεία, μην τα ξεχνάς. Αυτά ήσουν κάποτε.

For Dreams, go straight ahead

Φτάνω στο τέλος του ποιήματος, καθόλου ανοίκεια η εικόνα του. «Έτσι έγραφε κάποιος…Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε. Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα. Και σε μερικά χρόνια πέθανε».

Πολλές φορές ξαπλώνουμε ανήσυχοι, με σκέψεις που σκίζουν το μυαλό μας κι όμως, τι κρίμα, το επόμενο πρωί μόλις που θυμόμαστε κάτι αόριστα…

Και σε αυτό το σημείο δίκαια θα αναρωτηθώ «γιατί» και θα πέσω σε ένα απόσπασμα της Αλκυόνης Παπαδάκη από το βιβλίο που έχει τίτλο «Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή».

Τι φταις αλήθεια.

Κανείς δε σου ‘μαθε το δρόμο για το “εμείς”.

Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε
να επενδύεις στο “εγώ”.

Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτα του “εσείς”.

Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας
ανάμεσα σε σκοτάδια ν’ ανακαλύψεις το “εσύ”.

Σ’ έπιασε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του “αυτοί”.

Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναζε

“Αυτός! Αυτός!”

Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.

Τι φταις!

Πως να δράσει ένας άνθρωπος, πως να αλλάξει τη ζωή του όταν δεν έχει μάθει να επενδύει στο «εγώ»; Ποια αναβολή να νικήσει αυτός που εκλιπαρεί στο «εσείς» και από που να αντλήσει δύναμη όταν ξεχνάει το «εμείς»;
Κι αν εσύ που «Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου…» ακόμα αναβάλλεις αυτή την αλλαγή και αυτά τα όνειρα, πρόσεξε μην γίνεις σαν κι αυτόν που «Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε… Και σε μερικά χρόνια πέθανε» , χωρίς να ‘χει αλλάξει, χωρίς να ‘χει επενδύσει στο «εγώ» του.

Όταν δεν έχεις επενδύσει στο «εγώ» σου, δεν σου αρκεί η παρέα του εαυτού σου και του φεγγαριού.

Αυτά ήταν, λοιπόν, όλα όσα ήθελα να σου μιλήσω μέσα από τα ποιήματα των δύο δημιουργών που αγαπώ. Και στο έχω ξαναπεί, η ποίηση και η λογοτεχνία δεν είναι έξω από τη ζωή μας, δεν είναι άσχετα. Μπορείς να μάθεις πολλά και να σκεφτείς ακόμα περισσότερα μέσα από λόγια ποιητών, από ποιήματα, πεζά ή μελοποιημένα τραγούδια.

Υπογράφει η Αικατερίνα.

Posted by Blog in Blog, Ελέυθερες Σκέψεις, 2 comments
Πρόσεχε όσους αγαπάς

Πρόσεχε όσους αγαπάς

Κρύο, κούραση και η απόσταση από το σπίτι φαντάζει πολύ μεγάλη. Ανοίγω το κινητό, συνδέω τα ακουστικά, βάζω μουσική και περιμένω..Η ζέστη του λεωφορείου είναι απολαυστική, σχεδόν Continue reading →

Posted by InfinityGreece in Blog, Ελέυθερες Σκέψεις, 0 comments
Γι’ αυτούς που φεύγουν

Γι’ αυτούς που φεύγουν

Δεν θέλω να σου μιλήσω ούτε για βαρύγδουπα θέματα αλλά ούτε και για ελαφράς ηθικής. Κάπου στην μέση, να εκεί, είναι το σημείο συνάντησης των σκέψεών μας. Η χρυσή τομή που λέμε. Continue reading →

Posted by InfinityGreece in Blog, Ελέυθερες Σκέψεις, 0 comments