Blog

Το Blog του InfinityGreece!

Συνέντευξη Με Τους Paranoid Reverb

Συνέντευξη Με Τους Paranoid Reverb

Και κάπου εδώ οι συνεντεύξεις μας για τον Rocknall ολοκληρώνονται, με τους Πέτρο, Ξενοφών, Χρήστο, Τίμο και Κώστα ή αλλιώς Paranoid Reverb να αποτελούν το τελευταίο γκρουπ που συναντήσαμε. Με τους ίδιους να προσδιορίζουν τη μουσική τους γενικά ως heavy rock, το βράδυ του Σαββάτου θα μας παρουσιάσουν κάποιες διασκευές καθώς και δύο προσωπικά τραγούδια τους.

Αρχικά, πως γνωριστήκατε;

Πέτρος: Ήμουν στην ίδια σχολή με τον κιθαρίστα μας, τον Κώστα και μέσω αυτού ήρθε και ο Χρήστος. Είδαμε ότι ταιριάζουμε μουσικά και αποφασίσαμε να το δούμε λίγο πιο σοβαρά. Μετά, μέσω του Κώστα γνωρίσαμε και τον Τίμο και στη συνέχεια, παρόλο που είχαμε αρκετά προβλήματα σχετικά με τη σύνθεση της μπάντας ήρθε και ο Ξενοφών και κάπως έτσι ξεκίνησε το γκρουπ μας.

Από πού προήλθε το όνομα της μπάντας σας;

Χρήστος: Το να βρούμε το όνομα του γκρουπ μας ήταν μια δύσκολη διαδικασία. Η ιδέα μου ήρθε ξαφνικά μια μέρα, καθώς περπατούσα στον δρόμο και σκεφτόμουν διάφορα χαρακτηριστικά που έχει ο καθένας από μας. Reverb σημαίνει αντήχηση και το συνέδεσα με το Paranoid επειδή όταν παίζουμε μουσική, μας βγαίνει ένας άλλος εαυτός. Με άλλα λόγια είναι σαν να εκφράζεται ο καθένας στη δικιά του συχνότητα αλλά στο τέλος να δημιουργούμε κάτι συνολικό. Επιπλέον η όλη ιδέα άρεσε πολύ στα παιδιά από την πρώτη στιγμή.

Ποιες είναι οι επιρροές σας;

Τίμος: Για μένα σίγουρα οι Red Hot Chili Peppers.Έχω εισπράξει πολλά μουσικά ερεθίσματα από τον μπασίστα και τον κιθαρίστα τους.

Ξενοφών: Εμένα με έχουν εμπνεύσει όλα τα είδη της μουσικής. Ανάλογα με τη διάθεσή μου ακούω και την αντίστοιχη μουσική και πάντα παίρνω κάτι και το ενσωματώνω στη μουσική μου.

Κώστας: Beatles, ACDC, Led Zeppelin και γενικότερα το 70’s rock.

Πέτρος: Θα συμφωνήσω και εγώ με το 70’s rock και θα προσθέσω και τους Guns n Roses και τους Kyuss. Από την άλλη θαυμάζω πολύ και ελληνικές μπάντες όπως 1000mods, Planet of Zeus και Nightstalker. Είναι μπάντες που μας έδειξαν ότι κάτι γίνεται στην Ελλάδα και μας έκαναν να θέλουμε να μπούμε στην ίδια διαδικασία.

Χρήστος: Μου αρέσουν όλα τα είδη και προσπαθώ να μπαίνω στην ‘ψυχολογία’ της κάθε μουσικής. Τώρα αν έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιους θα έλεγα Depeche Mode, Disturbed, Muse, Audioslave και γενικότερα το 90’s rock.

Πώς θα περιγράφατε τη μπάντα σας με τρεις λέξεις;

Περίεργο, μυστήριο, αλλόκοτο.

Υπάρχει νευρικότητα πριν τις live εμφανίσεις σας και αν ναι, πως την αντιμετωπίζετε;

Τίμος: Ποτέ, κάνουμε πρόβες και έτσι είμαι σίγουρος για το αποτέλεσμα.

Πέτρος: Υπάρχει το άγχος του ενθουσιασμού, αλλά με το πρώτο τραγούδι μου φεύγει.

Χρήστος: Εγώ έχω λίγο άγχος την προηγούμενη μέρα, κυρίως όσον αφορά τη φωνή μου αλλά όταν βλέπω τα παιδιά όλα πηγαίνουν καλά.

Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στη μπάντα σας, τι θα ήταν αυτό;

Θα θέλαμε να είχε ο καθένας περισσότερο χρόνο, ώστε να μπορούμε να ασχολούμαστε περισσότερο με τη μουσική μας.

Αν ερχόταν ένα δισκογραφικό συμβόλαιο, θα αλλάζατε το στυλ σας για περισσότερα χρήματα και αναγνωρισιμότητα;

Ποτέ, ακόμη και αν μας έδιναν εκατομμύρια. Θέλουμε να εξωτερικεύουμε αυτό που νιώθουμε μέσα μας. Αν συνέβαινε αυτό, δε θα υπήρχαν οι Paranoid, η μπάντα μας θα διαλύονταν.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρό σας;

Θέλουμε απλά το κάθε κομμάτι να βγαίνει από την καρδιά μας. Με αυτό που κάνουμε, στοχεύουμε στο να δημιουργήσουμε τη δικιά μας ατμόσφαιρα, να μεταδώσουμε την ενέργειά μας και να εμπνεύσουμε τον κόσμο. Επιπλέον, θα θέλαμε να γυρίσουμε την Ευρώπη με το βαν και να παρουσιάζουμε τη δουλειά μας.

Τέλος, πως μπορούν οι φανς να έρθουν σε επαφή μαζί σας;

Μέσω της σελίδας μας στο facebook, Paranoid Reverb.


By Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

Posted by Blog in Blog, Εκδηλώσεις, Μουσική, Συνεντεύξεις, 0 comments
Συνέντευξη με τους Black Soul Choir

Συνέντευξη με τους Black Soul Choir

Οι συνεντεύξεις μας συνεχίζονται πυρετωδώς και αυτή τη φορά σειρά είχαν οι Black Soul Choir, οι οποίοι αποτελούνται από τον Ηλία, τον Κώστα, τον Παντελή και τον Θοδωρή, με τον τελευταίο να αντικαθιστά ένα μέλος από την επίσημη σύνθεση της μπάντας. Με τους ίδιους να αυτοπροσδιορίζονται ως alternative post rock group, oι Black Soul Choir διακρίνονται για την σκοτεινή, μελαγχολική αισθητική τους, κάτι το οποίο αντανακλάται φυσικά και στον ήχο τους, ενώ έχουν ήδη στο ενεργητικό τους μια σειρά από live εμφανίσεις καθώς και έναν προσωπικό δίσκο.

Αρχικά, πως ξεκίνησε η μπάντα;

Ηλίας: Ήμουν στο ίδιο ωδείο με τον ντράμερ μας, οπότε γνωριστήκαμε εκεί και αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα group. Τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας ήρθαν μετά από ανταπόκριση σε σχετικές αγγελίες.

Πως εμπνευστήκατε το όνομα του group;

Κώστας: Είχαμε κάνει μεγάλες συζητήσεις σχετικά με το όνομα. Εγώ δεν ήμουν σύμφωνος ενώ ο Ηλίας επέμενε, καθώς ήταν η ιδέα και το όραμά του.
Ηλίας: Το Black Soul Choir είναι τραγούδι των 16 Horsepower και οι στίχοι του ταιριάζουν απόλυτα με το ύφος και τον ήχο της μπάντας μας, καθώς δεν υπάρχει τίποτα χαρούμενο σε αυτό. Έτσι λοιπόν ήταν η καλύτερη δυνατή επιλογή.

Πείτε μας δύο λόγια για τον δίσκο σας.

Κώστας: Είναι ένα album που χαρακτηρίζεται από ελαφριά μελαγχολία. Ηχητικά δεν υπάρχουν πολλές εκπλήξεις και εφέ, ο ήχος είναι απλός και σκοτεινός.
Ηλίας: Θα έλεγα ότι είναι ο ‘κλασικός πρώτος δίσκος’.

 

Με ποια θέματα ασχολείστε στιχουργικά;

Κώστας: Λογοτεχνία, νοσταλγία, μελαγχολία.
Ηλίας: Εγώ θα προσθέσω και το συναίσθημα, πάλι όμως στην πιο σκοτεινή εκδοχή του, όπως απώλεια, θλίψη, λύπη.

 

Η γλώσσα στην οποία εκφράζεστε είναι η αγγλική. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Το tempo στα κομμάτια μας είναι μέτριο προς γρήγορο και αυτό ταιριάζει καλύτερα στην αγγλική. Επιπλέον θεωρούμε πως είμαστε πολίτες του κόσμου και όχι της Ελλάδας, επομένως ταυτιζόμαστε περισσότερο με αυτή τη γλώσσα.

Ποια θεωρείτε πως ήταν η καλύτερή σας στιγμή μέχρι τώρα;

Θοδωρής:
Όταν κυκλοφόρησε το ‘Revolver’, το πιο γνωστό μας κομμάτι.
Κώστας: Για μένα ήταν όταν παίζαμε live το Revolver σε μια από τις εμφανίσεις μας και ο κόσμος άρχισε να τραγουδά μαζί μας.
Ηλίας: Εγώ πιστεύω ότι η καλύτερή μας στιγμή δεν έχει έρθει ακόμα.

Ένα σχόλιο για την ελληνική μουσική σκηνή;

Ηλίας: Κατά τη γνώμη μου η ελληνική μουσική σκηνή θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο κατηγορίες, στα ‘εύπεπτα’ ραδιοφωνικά ακούσματα και σε καλλιτέχνες οι οποίοι αξίζουν πολλά αλλά δεν αναγνωρίζονται. Βέβαια σημαντικό ρόλο παίζει και το τι ζητάει ο κόσμος. Σήμερα οι Έλληνες έχουνε τη δυνατότητα να έρχονται σε επαφή με πάρα πολλά διαφορετικά ακούσματα αλλά δεν αξιοποιούν αυτή τη δυνατότητα, δεν ‘ψάχνονται’. Πιστεύω ότι έχει να κάνει και με τη γενικότερη κοινωνική απραξία και το ότι αρκούμαστε στα εύκολα.

Πως βλέπετε τη μπάντα σε πέντε χρόνια;

Έχουμε ήδη εντυπωσιαστεί με την μέχρι τώρα εξέλιξή μας και πιστεύουμε πως θα φτάσουμε ακόμα πιο ψηλά. Επιπλέον, όνειρό μας είναι να ασχολούμαστε αποκλειστικά με τη μουσική μας, χωρίς να μας απασχολεί κάτι άλλο.

Τέλος, πως μπορούν οι φανς να έρθουν σε επαφή μαζί σας;

Μέσω της σελίδας μας στο
facebook, Black Soul Choir .

By Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

 

Posted by Blog in Blog, Εκδηλώσεις, Μουσική, 0 comments
Συνέντευξη Με τους Flush Royal

Συνέντευξη Με τους Flush Royal

Οι συνεντεύξεις με τα groups του Rocknall συνεχίζονται και αυτή τη φορά συναντήσαμε τους Flush Royal, την εξαμελή, alternative hard rock μπάντα αποτελούμενη από τον Κωνσταντίνο, τον Γιώργο, τον Θοδωρή, τον Χάρη, τον Χρήστο και τον Νίκο.

Πως ξεκίνησαν οι Flush Royal;

Ήμασταν συμμαθητές και φίλοι στο σχολείο και αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια μπάντα, αν και η αρχική μας σύνθεση δεν είναι ίδια με τη σημερινή, καθώς κάποια μέλη έχουν αποχωρήσει και έχουν έρθει καινούρια. Ξεκινήσαμε κάπου το 2012 με σχολικά live και η πρώτη μας σημαντική εμφάνιση ήταν το καλοκαίρι του 2013 στο eightball.

Πως εμπνευστήκατε το όνομα της μπάντας;

Μέσω της διαδικασίας του brainstorming, εξετάσαμε διάφορες πιθανές ονομασίες και καταλήξαμε τελικά στο Flush Royal.

Πως θα περιγράφατε το είδος σας και ποιες είναι οι επιρροές σας;

Η μουσική μας μπορεί να χαρακτηριστεί ως alternative hard rock. Όσον αφορά τις επιρροές, δεν υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης ο οποίος έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης . Η αλήθεια είναι ότι όλοι έχουμε διαφορετικά ακούσματα και δεν μας αρέσει να βάζουμε περιορισμούς στις ιδέες μας.

Με ποιο άλλο είδος θα μπορούσατε να ταιριάξετε;

Το metal είναι σίγουρα πιο κοντά σε μας.

Με ποιον καλλιτέχνη θα θέλατε να συνεργαστείτε;

Stone Sour, Muse, Foo Fighters.

Ποιος ήταν ο πρώτος δίσκος που αγοράσατε;

Κωνσταντίνος: Σάκης Ρουβάς – Σ’ έχω ερωτευτεί
Γιώργος: Santana – Ultimate Collection
Θοδωρής: Pink Floyd – Wish you Were Here
Χάρης: Scorpions – Sting in the Tale
Χρήστος: Metallica – Kill ‘em All
Νίκος: Νίκος Οικονομόπουλος – Ένα μικρόφωνο κι εγώ!

Ποια είναι η πιο αστεία στιγμή που έχετε βιώσει ως μπάντα;

Η πιο αστεία μας στιγμή ήταν όταν μια κοπέλα ανέβηκε πάνω στη σκηνή κατά τη διάρκεια του live μας. Εμείς νομίζαμε ότι ήταν γνωστή αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι κανείς δεν είχε ιδέα ποια ήταν.

Ποιο είναι το μεγαλύτερό σας όνειρο;

Να κάνουμε μια ευρωπαϊκή περιοδεία.

Τέλος, πως μπορούν οι φανς να έρθουν σε επικοινωνία μαζί σας;

Μέσω της σελίδας μας στο facebook, Flush Royal.

By Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

Posted by Blog in Blog, Εκδηλώσεις, Μουσική, 0 comments

Η Ανάλυση, της Ανάλυσης, Ω Ανάλυση

Ώρα για μια απογευματινή βόλτα στην Τσιμισκή .Τα μαγαζιά γεμάτα κόσμος κίνηση μια γλυκιά φασαρία. Κι εγώ μέσα σε ένα δοκιμαστήριο δοκιμάζοντας το φόρεμα των ονείρων μου!!Νιώθω σαν πριγκίπισσα, θα το πάρω!! Αμάν η ώρα πέρασε, δε βαριέσαι κι αύριο μέρα είναι, να το ξαναδώ κιόλας, να είμαι και πιο σίγουρη.Κι έρχεται η επόμενη μέρα κι η μεθεπομένη, κι εγώ πάλι στο ίδιο δοκιμαστήριο με το ίδιο φόρεμα. Μα όχι.σαν κάτι να μην μου ταιριάζει σήμερα, ποια πριγκίπισσα;! Πιο πολύ μοιάζω με τη σταχτοπούτα, κι όχι στο χορό αλλά λίγο αφού έχει καθαρίσει τις στάχτες.Μα γιατί έτσι όταν το πρωτοείδα όλα ήταν αλλιώς ,τι γίνεται?

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις καταστάσεις στη ζωή μας. Το φόρεμα δεν είναι παρά μια ιδέα που μας έρχεται μια απόφαση που πρέπει να πάρουμε! Σε πρώτη φάση όλα φαντάζουν ιδανικά!Ο ενθουσιασμός μας κατακλύζει κι όλα φαίνονται ως δια μαγείας τόσο εύκολο να πραγματοποιηθούν…Ναι, νιώθουμε πιο σίγουροι από ποτέ, αυτή είναι η σωστή απόφαση.

Και ξαφνικά μπαίνει στο παιχνίδι η λογική. Όσο η ώρα περνάει η ωμότητα της λογικής αποδυναμώνει τον αυθορμητισμό του πριν. Λες και τα μάτια μας αρχίζουν να βλέπουν ξανά με άλλη οπτική. Το πάθος και ο ενθουσιασμός φεύγει κι όλα μοιάζουν διαφορετικά και φυσικά πολύ πιο δύσκολα η ιδέα που είχες μοιάζει βαρετή, η απόφαση που πρέπει να πάρεις τόσο δύσκολη , σα να μη μπορούσε ποτέ να υλοποιηθεί…

Κάθε φορά που αναλύουμε όλο και περισσότερο μια κατάσταση τόσο περισσότερο χάνεται η μαγεία της, η ομορφιά ή θες δε θες η λογική σε κυριεύει και καλώς ή κακώς το μυαλουδάκι σου εστιάζει κυρίως στα αρνητικά.Κάθε φορά που δοκιμάζεις το φόρεμα περιμένοντας να σιγουρευτείς για την αγορά του χάνεις την ουσία, την ομορφιά του κι αυτό είναι μόνο ένα μικρό τίμημα.Πόσο πιο άσχημο θα φαινόταν να μην το έβρισκες την επόμενη μέρα; Να έχανες κάτι αφήνοντας το για κάποια άλλη στιγμή που θα ήταν πιο ευνοϊκές οι συνθήκες, μέχρι που θα ένιωθες σίγουρος για την απόφαση σου; Και τελικά δε μαθαίνεις ποτέ μέχρι που ήσουν ικανός να φτάσει, χάνοντας χρόνο, αναλύοντας ακόμη και την παραμικρή λεπτομέρεια, ακόμη και το ελάχιστο πιθανό σενάριο που ίσως κάποια στιγμή προκύψει.
Ήρθε η ώρα λοιπόν να σταματήσεις να ψειρίζεις κάθε απόφαση, κάθε γεγονός που έρχεται αναπάντεχα στη ζωή σου.Αντίθετα εκείνη την ώρα, αυτή την ιερή στιγμή της επιφοίτησης ξεκίνα να δημιουργείς, όχι μόνο στη σκέψη αλλά και στην πράξη. Δώσε ζωή σε όλα αυτά που έρχονται. Εκεί βρίσκεται η μαγεία, στο άγνωστο…

 

By Σταυριάννα Δεδικούση 

Posted by Blog in Blog, Ελέυθερες Σκέψεις, 0 comments
Όσα έμαθα για τη ζωή χάρη στο μπαλέτο

Όσα έμαθα για τη ζωή χάρη στο μπαλέτο

 

Σκέφτομαι τελευταία πως οτιδήποτε κάνεις, οποιοσδήποτε βρεθεί στο δρόμο σου, κάθε επιλογή σου, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, έχει ένα μάθημα να σου δώσει. Ένα μάθημα που θα σε πάει ένα βήμα παραπέρα, θα σου δείξει τι να κάνεις, τι να μην κάνεις, για τι να είσαι ευγνώμων… Για ‘μένα ο χορός και συγκεκριμένα, το μπαλέτο, είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Και καλύτερος δάσκαλος είναι εκείνος, που δε σου δίνει στο πιάτο τη λύση, αλλά σου δείχνει απλώς πού να την αναζητήσεις.

1. Στο χορό και στη ζωή κοιτάς εκεί που θες να πας και πας εκεί όπου κοιτάς.
Δε μπορείς να χορεύεις και να κοιτάς το πάτωμα. Θα πέσεις. Το κεφάλι ψηλά, ο κορμός ίσιος και τα μάτια στο στόχο. Εξάλλου, η ευθεία είναι ο δυσκολότερος δρόμος.

2. Το να χαμογελάς, ενώ πονάς σε κάνει να ξεχάσεις τον πόνο.
Είναι δύσκολο να φοράς πουέντ, να έχουν ματώσει τα πόδια σου, αλλά να κάνεις σα να πατάς σε πούπουλα. Έτσι, όμως, πρέπει να δείχνεις. Αν συγκεντρωθείς στο χαμόγελο και στην έκφρασή σου, ο πόνος μειώνεται. Ισχύει και για τη ζωή. Χαμογέλα και το πρόβλημα γίνεται μικρότερο.

3. Αν πέσεις, θα σηκωθείς.
Κανείς δε νοιάζεται αν έπεσες και αν χτύπησες. Ο θεατής έχει πληρώσει εισιτήριο για να σε δει να χορεύεις. Σήκω και συνέχισε σα να μη συνέβη!

4. Πάντα θα υπάρχει κάποιος καλύτερος.
Είναι αδύνατο να είσαι τέλειος σε όλα και να σκας, επειδή κάποιος άλλος έχει καλύτερες επιδόσεις. Δούλεψε περισσότερο, για να τον φτάσεις. Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής σου είναι ο εαυτός σου και εχθρός του καλού, το καλύτερο.

5. Πάντα θα υπάρχει κάποιος διαφορετικός από ‘σένα.
Ο κόσμος θα ήταν βαρετός αν ήμασταν όλοι ίδιοι. Πολλοί έχουν συνηθίσει να ακούν τη λέξη ‘’μπαλαρίνα’’ και να σκέφτονται μια ψηλή, αδύνατη κοπέλα με ποδάρες και τη μύτη στο θεό. Μάντεψε. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΕΤΣΙ. Εν έτη 2017, κάθε σωματότυπος μπορεί να επιλέξει το μπαλέτο και να είναι άριστος, επειδή δουλεύει σκληρά και όχι επειδή έτυχε να γεννηθεί αδύνατος. Επομένως, κάθε άνθρωπος με περισσότερο κιλά από ‘σένα, πιο κοντός, πιο ψηλός, με καλύτερη ή χειρότερη τεχνική και δυνατότητες αξίζει το σεβασμό σου. Τόσο στην τάξη χορού, όσο και έξω απ’ αυτήν.


6. Για να πας πάνω, πρέπει να πας κάτω.
Πριν από κάθε θεαματικό άλμα, προηγείται η πρώτη κίνηση, που μαθαίνει κάθε νεαρός χορευτής, το plié. Το plié είναι το λύγισμα των ποδιών, προκειμένου να πάρεις την ώθηση για να απογειωθείς. Δεν είναι λίγες οι φορές που πιάνεις πάτο στη ζωή και ύστερα εκτοξεύεσαι.


7. Η σκληρή δουλειά και προετοιμασία δεν υπόσχεται πάντα επιτυχία.
Είναι φορές, που όσο καλά και αν είσαι προετοιμασμένος, όσο κι αν έχεις λιώσει το κορμί σου, όσο χρόνο κι αν έχεις αφιερώσει σε κάτι, η αποτυχία μπορεί να προκύψει από ένα στιγμιαίο λάθος. Για παράδειγμα, μπορεί να τραυματιστείς, να μη σου βγει σωστά ο συνδυασμός που πρέπει να παρουσιάσεις σε μια audition, να αγχωθείς και να τα κάνεις θάλασσα. Όλα είναι αναμενόμενα.

8. Ένα λάθος βήμα είναι ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο.
Μια αποτυχία δεν πρέπει να σε αποτρέπει. Κανείς δε θυμάται αυτόν που τα παράτησε. Ο κόσμος θυμάται και χειροκροτεί μόνο αυτόν που συνέχισε, παραβλέποντας αποτυχίες, γλιστρίματα, αίμα, δάκρυα, bullying και την επιμονή ορισμένων ότι ο χορός δεν είναι μόρφωση…

By Ελένη Διαμαντίδη

Posted by Blog in Blog, Τέχνη, 0 comments
Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά

Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά

Υπάρχει μια λέξη σ’αυτόν τον κόσμο, σ ’αυτή την ανθρώπινη διάλεκτο , σ ‘αυτή τη ζωή, που ακόμα κι εγώ, εγώ που έχω αποβάλλει (ή έστω προσπαθώ) φόβους για Θεούς, θανάτους, τιμωρίες κλπ. ,συνεχίζω να τη σέβομαι και να τη μεταχειρίζομαι με κάθε σοβαρότητα. Η λέξη μητρότητα. Μια λέξη που ακούγεται τόσο απλή, και αντικατοπτρίζει μια τόσο δυνατή έννοια. Μητρότητα. Η αρχή όλων. Όλοι μας ξεκινήσαμε από μια μήτρα και γίναμε αυτό που είμαστε τώρα χάρη σε μια μητέρα. Ό,τι κι αν ορίζει ο καθένας ως μητέρα.

“Mother’s Love”, του Christopher Michel

Σήμερα λέει είναι η γιορτή της μητέρας. Θαρρείς και χρειάζεται ειδική μέρα για να γιορτάσει η βάση αυτού του κόσμου. Θαρρείς και μια μόνο μέρα αρκεί για να δώσεις φόρο τιμής σε κάποιον που σε έφερε ή/και σου γνώρισε τον κόσμο. Θαρρείς και μια μόνο μέρα είναι αρκετή για να θυμηθούν τη μανά τους, αυτοί που την έχασαν. Θαρρείς και μια μέρα αρκεί για να πεις ευχαριστώ στην αίτια που τώρα ζεις. Δεν αρκεί, δε θα είναι ποτέ αρκετή. Δεν ξέρω καν αν μια ολόκληρη ζωή είναι αρκετή…

Ξέρω όμως ένα πράγμα. Ότι έχω μια μάνα που με λατρεύει. Που θα έδινε και τη ζωή της για μένα. Κι έχεις κι εσύ μια τέτοια μάνα. Κι εσύ που την έχεις χάσει , πάλι την έχεις. Κι εσύ που είσαι μίλια μακριά της. Κι εσύ που την πλήγωσες. Κι εσύ που ένιωσες να σε πληγώνει. Κι εσύ που είσαι 80 χρονών πάλι έχεις μια μάνα που σε λάτρεψε με κάθε τρόπο. Κι εσύ που έχεις μπουχτίσει να ακούς για ζακέτες, ζεστό φαγητό, διαβάσματα, πτυχία, να βρεις καλά παιδιά. Κι εσύ που δεν έχεις κανένα βιολογικό δέσιμο μαζί της αλλά γνώρισες αυτή σαν μητέρα. Όλοι μας.

Δεν φτάνει μια μέρα. Όμως της φτάνει ένα απλό «ευχαριστώ». Όποια μέρα κι αν είναι.

Μαμά, χρόνια πολλά!

By Μαρία Πολυχρονιάδου

 

Posted by Blog in Blog, Κοινωνικά/Πολιτικά, 0 comments
5 λόγοι να πάρεις σκύλο χθες

5 λόγοι να πάρεις σκύλο χθες

Αν με ξέρεις, υπάρχει πιθανότητα να αποφεύγεις να ανοίξεις συζήτηση μαζί μου για το θέμα « σκύλος » επειδή εισαι σίγουρ@ ότι θα αρχίσω να σε πρήζω με το πόσο πολύ τα λατρεύω, τι κουτσούνια που είναι, πόσο απαλά, τι γλυκουλικούτσικα, και μετά θα σου δείξω και γύρω στα τριάντα βίντεο με το δικό μου σκύλο «αχ κοιτά εδώ πιάνει την μπάλα» , «αχ δες εδώ περπατάει στη βόλτα», «εδώ μαθαίνει το κάτσε», «εδώ είναι που δοκιμάζει λεμόνι για πρώτη φορά», κι άλλες 500 φωτογραφίες που τρώει, είναι αγκαλιά, παίζει στην αυλή, «αχ μην το βλέπεις έτσι είναι η πρώτη τρύπα που έσκαψε στον κήπο, δεν είναι υπεροχή;” Κλπ.

Αν με ξέρεις λίγο, αλλά έχεις ρίξει μια ματιά στο προφίλ μου στο φεισμπουκ, πάλι θα έχεις ψιλοκαταλαβει ότι το 90% των φωτογραφιών, τραγουδιών και βίντεο είναι με το σκύλο μου, συνοδευόμενο από κάποια deep ατάκα σχετική με την αγάπη, την εμπιστοσύνη και άλλα τέτοια που θα έγραφε άνετα ο Τάσος Λειβαδίτης αν είχε σκύλο.

Κοιτα η αλήθεια είναι ότι μου αρέσουν πολύ οι σκύλοι, ανήκουν στα τρία αγαπημένα μου πράγματα, (τα άλλα δυο είναι η μουσική και η οργανική χημεία), ακόμα ψάχνω αν υπαρχει κάποιος τρόπος να τα συνδυάσω όλα μαζί, αλλά ο σκύλος μου δεν είναι ιδιαίτερα φιλόμουσος, και η τελευταία του επαφή με την οργανική χημεία, ηταν ένα βιβλίο που τώρα βρίσκεται στο στομάχι του…

Γι’ αυτό κι εγώ σαν γνήσια «τρελή με το σκυλί» θα σου πω 5 λόγους να υιοθετήσεις σκύλο ΧΘΕΣ

1. Θα κάνεις καθαριότητα πιο συχνά.

Όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο, η συγκατοίκηση με ένα σκύλο θα σε αναγκάσει να συμμαζεύεις συχνότερα είτε τις δικές σου, είτε τις βρωμιές του σκύλου, να φροντίζεις για τον καλό αερισμό στο σπίτι, για την τήρηση μιας κάποιας υγιεινής, για το να πετάς τα σκουπίδια συχνότερα γιατί αλλιώς θα σου ξεσκίζει τις σακουλές, αλλά και στο να σκούποσφουγγαριζεις συχνότερα καθώς οι τρίχες του θα βρίσκονται ανά δυο μέρες ΠΑΝΤΟΥ !

2. Θέλεις δε θέλεις θα έχεις πρόγραμμα στη ζωή σου.

Πάνε πια οι μέρες που ξυπνούσες σαν το ρεμάλι στις τρεις το μεσημέρι. Τώρα πρέπει 8 το πρωί να είσαι ήδη έξω με το λουρί στο χέρι, κάπου στις τρεις θα ετοιμάζεις να φας, μετά πάλι βόλτα και το βράδυ ένα χαλαρό περπατηματάκι θα το χρειαστείς. Το αποτέλεσμα; Ε όταν ξυπνάς γύρω στις οκτώ κι αφού έχεις κάνει μισή ώρα βόλτα στο ύπαιθρο, ύπνος δε θα σε ξαναπιάνει, οπότε μπορεί να το ψήσεις να πας και στο πρωινό μάθημα της σχολής. Και τρώγοντας σταθερή ώρα το μεσημέρι, με περπάτημα στη συνέχεια, θα σε βοηθήσει πολύ στο να διατηρήσεις ένα πρόγραμμα διατροφής και άσκησης. Μπέσα τώρα. Στα λέω εγώ που δεν ζούσα χωρίς πίτσες και σουβλάκια κι ήμουν φοιτητρια-φαντασμα. Πλέον χωρις λιναρόσπορο και γάλα 2%, δεν τρώω και όσο για τη σχολή, έχω γίνει από τους πρώτους πρωινούς θαμώνες.

3. Θα μάθεις να εισαι υπεύθυνος.

Ξέρεις, κάπου στα 25 παρά θα συνειδητοποιήσεις ότι το να γυρνάς κάθε βράδυ στις 4 είναι μια βλακεία και μισή. Ξέρεις, ο σκύλος παίζει να σε βοηθήσει να το καταλάβεις στα 23παρα. Γιατί προφανώς και δε θα μπορείς να έχεις τον σκύλο 12 ώρες μόνο του χωρίς βόλτα και χωρίς νερό/φαΐ. Επιπλέον, θα μάθεις πώς να φροντίζεις ένα ον, πώς να ανησυχείς και για τις δικές του ανάγκες, πώς να ρυθμίζεις το χρόνο και τη ζωή σου λαμβάνοντας υπόψιν κι άλλους εκτός από τον υπέροχο εαυτούλη σου. Πολύ χρήσιμο skill αν θες να κάνεις κάποτε παιδιά ή αν θες να ασχοληθείς με επαγγέλματα σχετικά με παιδιά ή με την παροχή υγείας.

4. Θα μάθεις τρόπους να κάνεις το σκ@@ο σου παξιμάδι .

Είναι ειλικρινά το πιο απαραίτητο skill.Ο σκύλος θα σου μάθει την έννοια «βάζω στην άκρη λεφτά σε περίπτωση ανάγκης». Από κει που θα μαζεύεις λεφτά για να κάνεις ταξίδια στα Παρίσχια και για να πάρεις το καινούριο Playstation ή τη νέα απόχρωση matte lipstick της MAC ο σκύλος θα σε αναγκάσει να μάθεις να κάνεις οικονομίες για πιο ουσιαστικά και ρεαλιστικά πράγματα όπως το φαγητό, την υγειά, την καθαριότητα, την μετακίνηση .

5. Θα μάθεις τι πάει να πει αγάπη.

Οκ δε λέω μπορεί κι η Κατερίνα να σε αγαπάει πάρα πολύ, ή ο Κώστας να σου λέει ότι είσαι η ζωή του, αλλά, ειλικρινά, πόσο καιρό έχεις να μπεις σε ένα χώρο και να τρελαθούν από τη χαρά τους μόλις σε δουν; Χμμμ ναι , από την τελευταία φορά που πήγες στο πατρικό σου κι οι δικοί σου κοντέψαν να σε δουν θε@. Τι θα έλεγες λοιπόν να έχεις μια παρόμοια μορφή αγάπης κάθε μέρα ; Ο σκύλος είναι από τα λίγα όντα που θα σε περιμένει πίσω από μια πόρτα καρτερικά, θα κουνήσει πέρα δώθε την ουρά του μόλις σε δει, θα γαβγίσει για να αναγγείλει τον ερχομό σου, θα τρέξει να σε ρίξει κάτω, θα κατουρηθεί ακόμα και πάνω του, θα νιώσει ευτυχισμένος επειδή θα είναι ο συνοδός σου απόψε. Κι είναι κι από τους ακόμα πιο λίγους, που αν νιώσει ότι σε χάνει θα τρελαθεί, θα σαλέψει, θα διαλυθεί ο κόσμος του.

Κλείνοντας θα σου πω μια άκρως ποιητική-πειστική φράση για να υιοθετήσεις σκύλο. Αν θες λοιπόν ένα 13ετες συμβόλαιο με την ευτυχία, ιδού …

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Posted by Blog in Blog, Φοιτητικά, 0 comments
Συνέντευξη με τους ” The PIEs “

Συνέντευξη με τους ” The PIEs “

Με το Rock ‘n’ all να πλησιάζει, οι PIEs , μια από τις μπάντες του διαγωνισμού, μας παραχώρησαν μια συνέντευξη για το blog του InfinityGreece.com. Aν και το συγκρότημα ξεκίνησε ως τριάδα, αποτελούμενη από τους Ελένη Κοψοχείλη, Ιάσονα Ανοιξιάδη και Παντελή Κάργα, στη συνέχεια το μουσικό σχήμα πλαισίωσαν οι Βασιλική Πεκιάρη, Γιώργος Κοσμίδης και Γιώργος Κάργας, με αυτή να αποτελεί και την τελική σύνθεση που θα δούμε live το βράδυ της 21ης Μαΐου.

Αρχικά, πως γνωριστήκατε και πόσο καιρό είστε μαζί;

Ελένη: Ήμουν φίλη με τον Παντελή και μέσω αυτού γνώρισα και τα υπόλοιπα παιδιά. Εξάλλου, πριν σχηματιστούν οι PIEs παίζαμε μαζί και σε άλλα συγκροτήματα. Είμαστε μαζί λίγους μήνες καθώς το συγκρότημα συστάθηκε τον περασμένο Οκτώβρη.

Πως θα περιγράφατε τη μουσική σας;

Το είδος το οποίο εκπροσωπούμε είναι η εναλλακτική ροκ και ασχολούμαστε κυρίως με διασκευές από την ελληνική αλλά και την ξένη μουσική σκηνή.

Γιατί “The PIEs”;

Ελένη: Ξεκινήσαμε ως τριάδα, εγώ, ο Παντελής και ο Ιάσονας οπότε είναι τα αρχικά από τα ονόματά μας.

Τι είναι το Rock ‘n’ all για σας?

Είναι μια ευκαιρία να παίξουμε live και να μας γνωρίσει το κοινό. Επιπλέον μέσω αυτού του event θέλουμε να απευθυνθούμε και σε νέους ανθρώπους, που δεν μας γνωρίζουν, ξεφεύγοντας έτσι από τον οικογενειακό και φιλικό κύκλο.

Ποιοι καλλιτέχνες έχουν αποτελέσει επιρροή για σας;

Παύλος Παυλίδης – Ξύλινα Σπαθιά, Kings of Leon, Radiohead, Muse και πολλοί άλλοι.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας δίσκος;

Ελένη: God is an Astronaut – All is Violent, all is Bright.
Παντελής: If These Trees Could Talk – Red Forest.
Ιάσονας: In a Testube – Immigration Anthems.
Γιώργος Κ. : Tenacious D – Rize of the Fenix.

Περιγράψτε τη μπάντα σας με τρεις λέξεις.

Ενέργεια, Groove, Συναίσθημα.

Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας για το μέλλον;

Στοχεύουμε σε μεγαλύτερη ανταπόκριση από το κοινό, πρώτα στη Θεσσαλονίκη και μετά στην υπόλοιπη Ελλάδα. Επιπλέον, ελπίζουμε στο μέλλον να σταθούμε δίπλα σε μεγάλα ονόματα.

Τέλος, πως μπορούν οι fans να έρθουν σε επαφή μαζί σας;

Μπορούν να επισκεφτούν τη σελίδα μας στο facebook, ThePIEsband . Ευελπιστούμε βέβαια να κάνουμε και κανάλι στο YouTube.

By Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

Posted by Blog in Blog, Εκδηλώσεις, Μουσική, 0 comments
“Kissing Is A Crime, but pop punk is not”

“Kissing Is A Crime, but pop punk is not”

Η πρώτη ματιά στο εξώφυλλο του δίσκου “Kissing Is A Crime” δεν ξέρω αν μου προκαλεί
αμηχανία ή φόβο. Ένα αγόρι φωνάζει, ενώ ο φωτογραφικός φακός το έχει αποθανατίσει εν
κινήσει. Ωστόσο, με την δεύτερη και πιο νηφάλια ματιά το αγόρι μοιάζει ιδιαίτερα
ενθουσιασμένο.

Ο Matt Molnar είναι ο εμπνευστής της ομότιτλης μπάντας, που με την βοήθεια της Beatrice
Rothbaum δημιούργησαν ένα μουσικό σχήμα απολαυστικής ποστ-πανκ. Για την ακρίβεια, οι
πανκ επιρροές τους κατορθώνουν να συμβιώνουν άψογα με τις ποπ μελωδίες της κιθάρας.
Όλη η ενέργεια του Molnar τιθασεύεται στους Kissing Is A Crime και αυτό κάνει το πρώτο
τους άλμπουμ να μην μοιάζει με ένα απομεινάρι των μακρινών ’80s.

Τα φωνητικά τους και ο ήχος τους έχουν διάφορες διακυμάνσεις στον δίσκο. Για
παράδειγμα, από το πεντακάθαρο “Permanent Damages” μας μεταφέρει απότομα στα
αλλοιωμένα φωνητικά του “Blind Bruises”, που με το χαρακτηριστικό distortion της κιθάρας
κάνει φανερές τις καταβολές της μπάντας. To “Sheila’s Gone” είναι το αναμενόμενο κομμάτι
ερωτικής απογοήτευσης που δεν θα μπορούσε να λείπει από τον δίσκο. Τι και αν βασίζεται
στιχουργικά στο μοτίβο της επανάληψης, το χορευτικό του ύφος δεν σου επιτρέπει να
“πέσεις”.

Στο νοσταλγικό “Kids”, ο Molnar απορεί με τον χαμένο ενθουσιασμό των παιδιών “Why you
goin’ so slow on a Saturday? Don’t you have plans to run away?” και ταυτόχρονα οι
φωτεινές μελωδίες του “Crown Royal” μας αφήνουν με μια γλυκόπικρη ποστ-πανκ γεύση.
Από το 2012 έως το 2016 οι ” Kissing Is A Crime ” δεν είχαν καταφέρει να βρουν τα πατήματα του.
Παρόλα αυτά, το πρώτο τους LP αποτελεί ένα μεγάλο άλμα για τους ίδιους και μας επιτρέπει
να περιμένουμε αρκετά πράγματα στο μέλλον.

By Κώστας Θεοδωρίδης

Posted by Blog in Blog, Μουσική, 0 comments
Αφανείς Ηρωίδες (Hidden Figures) – Γιατί θα τις αγαπήσεις

Αφανείς Ηρωίδες (Hidden Figures) – Γιατί θα τις αγαπήσεις


Όταν πρωτοείδα το τρέιλερ αυτής της ταινίας στη μεγάλη οθόνη θυμάμαι να λέω -όπως και για πολλές άλλες- πως “αυτή την ταινία θέλω να τη δω”. Και πράγματι ήταν η μόνη, ή από τις ελάχιστες ταινίες που παρέμειναν στο μυαλό μου μέχρι σήμερα. Το θέμα της ταινίας δεν ήταν το μόνο που με κέρδισε.

Κύριο στοιχείο-κλειδί για να δω τη συγκεκριμένη ταινία ήταν το γεγονός ότι βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Ο λόγος για την ιστορία των Κάθριν Τζόνσον, Μέρι Τζάκσον και Ντόροθι Βον, τριών Αφροαμερικανίδων που συνέβαλαν σημαντικά στην αποστολή του Τζον Γκλεν στο φεγγάρι.

Όπως πιθανώς έχετε καταλάβει το ” Hidden Figures ” έχει ήδη τρία πολύ δυνατά χαρτιά για να κερδίσει το ενδιαφέρον. 1) Αληθινή ιστορία, 2)Ισότητα δύο φύλων και 3)Ισότητα μαύρων-λευκών. Υποψήφιες για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, διασκευασμένου σεναρίου και δεύτερου γυναικείου ρόλου για την Οκτέιβια Σπένσερ, οι αφανείς ηρωίδες καταφέρνουν να κλέψουν την καρδιά σου, να σε συγκινήσουν, να σε γεμίσουν περηφάνια και κυρίως να σου θυμίσουν γιατί πρέπει να επιμένεις στα όνειρά σου, στα θέλω σου και σε όλα αυτά που για πολλούς θεωρούνται αδύνατα!

Μία ακόμα ταινία που καταδικάζει τον ρατσισμό, προβάλλοντας την ανάγκη της ισότητας για την επίτευχση σπουδαίων στόχων. Χαρακτηριστική, θα έλεγε κανείς, η σκηνή στην οποία η Κάθριν διανύει καθημερινά μεγάλες αποστάσεις για να πάει στην τουαλέτα, συνεχίζοντας παράλληλα τη δουλειά της. Πολύ όμορφα δοσμένη επίσης η συμπεριφορά του Αλ Χάρισσον, μετά το αναμενόμενο ξέσπασμά της, που προσηλωμένος στο στόχο του εξυμνεί την ισότητα και την επιταγή συνεργασίας όλων: μαύρων και λευκών, αντρών και γυναικών.

Ίσως τα ιστορικά στοιχεία να μην είναι πάντα ακριβή προς τιμήν της πλοκής, όμως σίγουρα η επιμονή των τριών αυτών γυναικών να υπολογίσουν τις πράξεις για το ταξίδι στο φεγγάρι, να λύσουν τα μυστήρια της μηχανικής και να επιβλέπουν, τον μεγάλων απαιτήσεων τότε, IBM θα σου κρατήσει το ενδιαφέρον καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας και θα σου θυμίσει ξανά και ξανά πως κάποιες φορές “δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να είσαι ο πρώτος!”

Βy Χριστίνα Βίλδου

Posted by Blog in Blog, Κινηματογράφος, 0 comments