Τσίμπα ένα χαμόγελο

Τσίμπα ένα χαμόγελο

Το Σάββατο  17 Μαρτίου  παλιοί, νέοι εθελοντές αλλά και νέοι φίλοι είχαμε χωριστεί σε ομάδες στα πλαίσια της δράσης «Τσίμπα ένα χαμόγελο! // Παγκόσμια Ημέρα Ευτυχίας»,    για να κολλήσουμε τα πιο χαρούμενα πόστερ, να κάνουμε ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη να χαμογελάσει και να γιορτάσουμε τη Παγκόσμια Μέρα Ευτυχίας στις 20 Μαρτίου. Φορέσαμε λοιπόν τα πιο όμορφα χαμόγελά μας και συγκεντρωθήκαμε στις 14:00 σε ένα από τα στέκια μας στο Door 55 ( Κάθε Τετάρτη βράδυ μαζευόμαστε εκεί και παίζουμε μουσική. Μην ξεχνιόμαστε!). Τα ψαλίδια μας πήραν φωτιά. Σε λίγη ώρα, είχαμε κόψει τα πόστερ και είπαμε Finito όπως λένε και οι φίλοι μας οι Ιταλοί.

  Έπειτα ξεχυθήκαμε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, να τα κολλήσουμε έτσι ώστε ο κάθε περαστικός να μπορέσει να τσιμπήσει ένα χαμόγελο. Εννοείται πως χαμογελάσαμε πρώτα διάπλατα και τραβήξαμε μια αναμνηστική φωτογραφία όλοι μαζί.

  Η κάθε ομάδα μετά την αναμνηστική φωτογραφία κατευθύνθηκε προς μια διαφορετική οδό της πόλης. Άλλοι κατέβηκαν στην Τσιμισκή άλλοι πήραν το δρόμο προς την Αριστοτέλους και οι πιο τυχεροί απ’ όλους κατευθυνθήκαμε προς την Εγνατία. Ξεκινώντας να κολλάμε τα πόστερ βλέπω με χαρά πως όλος ο κόσμος μας κοιτάει αλλά διστάζει να τσιμπήσει ένα χαμόγελο. Προβληματίζομαι γιατί όλοι τα κοιτάζουν από μακριά. Βλέπεις έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις τόσο φευγαλέα επειδή βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε, δεν έχουμε χρόνο για μικρά πράγματα…. Γρήγορα ευτυχώς κάποιοι περαστικοί κάνουν την αρχή, και τσιμπάνε το χαμόγελό τους. Άλλοι πάλι μας ρωτάνε ποιοι είμαστε, τι είναι αυτά που κολλάμε και γιατί τα κολλάμε. Η απάντηση μας πάνω κάτω κάθε φορά  η ίδια, με το ίδιο λαμπερό χαμόγελο. «Είμαστε ομάδα νέων οι οποίοι θέλουμε να είμαστε δημιουργικοί, δραστήριοι και να μοιράσουμε χαμόγελα στους συνανθρώπους μας».

  Ωστόσο, ο προβληματισμός μου παραμένει. Περνάμε τη στάση Ιασωνίδου και στο μεταξύ δεν έχουμε αφήσει κολόνα για κολόνα χωρίς να κολλήσουμε πόστερ.

   Κατευθυνόμαστε στη συνέχεια προς τη στάση Αγίας Σοφίας συζητώντας και γελώντας μεταξύ μας. Καθώς προχωράμε κάποιος μας φωνάζει . Ένας άνδρας, μα ποιος άνδρας; Γυρίζουμε να κοιτάξουμε και ποιον βλέπουμε; Ήταν ο Μίλτος Πασχαλίδης. Τότε ειπώθηκε η ατάκα του αιώνα. Αυθόρμητα του λέμε «Εσείς είστε αυτός που είστε;» Μας χαμογελάει και μας απαντά «Ναι εγώ είμαι». Του λέμε πως δεν περιμέναμε ποτέ να τον συναντήσουμε ξαφνικά στο δρόμο και αυτός μας απαντά  «τα ξαφνικά είναι τα καλύτερα». Αμέσως μας λέει πως είδε και πιο κάτω τις αφίσες μας και εντυπωσιάστηκε. Ήθελε να του πούμε ποιοι είμαστε και γιατί τις κολλάμε. Περιττό να σας πω ότι εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να το πιστέψω. Πριν δύο βράδια άκουγα τα τραγούδια του στο YouTube. Και εκείνη τη στιγμή τον είχαμε μπροστά μας. Του εξηγούμε τι είναι το InfinityGreece και συζητάμε για λίγα λεπτά για το σκοπό της δράσης μας. Φυσικά και του ζητήσαμε να βγούμε μια φωτογραφία όλοι μαζί. Μας απαντά χαρακτηριστικά « Και φωτογραφία να βγούμε και ό,τι θέλετε». Πόσο ευγενικός και ταπεινός συνάμα. Δεν έχω λόγια. Τον ρωτάμε αν θα ήθελε την αφίσα μας και φυσικά δέχεται το δώρο μας με μεγάλη χαρά. Βγαίνουμε μια αναμνηστική φωτογραφία, μας χαιρετάει και συνεχίζει τη βόλτα του. Δε μπορούσαμε να τον καθυστερήσουμε κι άλλο είχε και συναυλία το βράδυ.\

  Μετά από αυτό το πολύ ευχάριστο γεγονός συνεχίσαμε να κολλάμε τα πόστερ μας ώσπου ήρθε το απόγευμα και σιγά σιγά τελειώσαμε. Σε όλη τη διαδρομή είδαμε πολλούς ανθρώπους. Άλλοι τσίμπησαν ένα χαμόγελο, άλλοι μας έπιασαν κουβέντα άλλοι μας προσπέρασαν απλώς. Αλλά αυτό που θα μας μείνει είναι τα χαμόγελα που μοιράσαμε. Τα παιδιά που σταμάτησαν και μας ρώτησαν τι κάνουμε και ύστερα τσίμπησαν το χαμόγελο τους, ο νεαρός που τρέχοντας τσίμπησε ένα χαμόγελο, φεύγοντας μας χαίρετησε και μας ανταπέδωσε το χαμόγελο. Ναι και τη γιαγιά που με πέτυχε στη στάση Αντιγονιδών, όταν έφτασα με το αστικό και κάθισα στη στάση για να ξεκουραστώ. Νόμιζε πως μοιράζω φυλλάδια από κάποιο φροντιστήριο. Της απάντησα όχι και της εξήγησα τι κάναμε. Δεν κατάλαβε αλλά μου απαντά «Τα έχεις μετρημένα εε;» Όχι της απαντώ και της λέω αν θέλει να της δώσω. Αποκρίνεται καταφατικά. Τότε της δίνω μια αφίσα και μου λέει πως θα τη δώσει στο εγγόνι της να χαρεί. Ήταν ώρα να επιστρέψω στο σπίτι. Εκείνο το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ από χαρά. Σκεφτόμουν τη μέρα που ‘χα αφήσει πίσω μου. Είπα μέσα μου «Την επόμενη φορά που θα έρθει Θεσσαλονίκη για συναυλία θα πάω. Μίλτο θα έρθω!»

 

Ίσως να περιμένετε κάποιο είδος γραπτού επιλόγου. Δεν υπάρχει. Ο καλύτερος επίλογος είναι οι εντυπώσεις μας από τη δράση.

Υ.Γ : Μην ξεχνάτε πάντοτε να χαμογελάτε και να κάνετε ό,τι αγαπάτε. Γιατί  η πιο χαμένη από όλες τις μέρες είναι εκείνη που δε γελάσαμε. Δεν χρειάζεται να θυμόμαστε να χαμογελάμε μόνο την Παγκόσμια Μέρα Ευτυχίας αλλά κάθε μέρα. Επειδή ξέρω πως θα εντοπίσεις και εσύ τα #TsimpaSmile στην πόλη  στείλ’τα σε μήνυμα στη σελίδα του InfinityGreece.com για να τα ανεβάσουμε!

 

Φωτογραφικό υλικό : Έλενα Τηλεγράφου

 

By Ζαφειρώ Γκιάλη

Close Menu