Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Αλεξανδρούπολης | Κ.ΛΕ.Φ.Α.

Θυμάσαι στο προηγούμενο μου άρθρο που σου έδωσα μια υπόσχεση; Εγώ τις υποσχέσεις μου τις κρατάω και για αυτό στο σημερινό μου άρθρο θα σου μιλήσω για την λέσχη της καρδιάς μου, την Κ.ΛΕ.Φ.Α (Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Αλεξανδρούπολης). Η ΚΛΕΦΑ, λοιπόν, έχει τα δεύτερα γενέθλια της τον Μάρτιο (φυσικά θα σε ενημερώσω με σχετικό άρθρο και τότε) και δημιουργήθηκε από φοιτητές της Αλεξανδρούπολης με σκοπό να προάγουν την κριτική σκέψη, ανάλυση και παιδεία μέσω του κινηματογράφου όπως λένε στην περιγραφή της σελίδας τους (https://www.facebook.com/KinimatografikiLesxiFoititwnAlexandroupolis/?hc_ref=ARR7Ig7dW46rNU7qyOFCxdBuzcHjybtyM5xyCPxF87wUH2Otf8IguhZygcfCcoYIYVc&fref=gs&dti=1680312825564269&hc_location=group). Μπορεί να αναρωτιέσαι γιατί τόση ώρα γράφω σε γ’ πληθυντικό πρόσωπο αφού σου έχω πει ότι είμαι και εγώ μέλος αυτής της ομάδας, μπορεί και όχι. Για να σου λύσω την απορία θα σου πω ότι συμμετέχω στην ομάδα τον τελευταίο χρόνο και δυστυχώς δεν ήμουν μέλος από την αρχή της λειτουργίας της.

Ο τελευταίος αυτός χρόνος άλλαξε αρκετά τις απόψεις μου για ορισμένα θέματα, με έκανε να ωριμάσω κινηματογραφικά όπως λέει ένας φίλος μου και μου έδειξε πόσα μπορώ να καταφέρω αν θέλω κάτι πολύ. Πολύ κοινότυπα όμως όλα αυτά, για αυτό θα σου μιλήσω με παραδείγματα. Δεν ήξερα ποιος είναι Ζαν-Λυκ Γκοντάρ ούτε και ο Αλμοδόβαρ. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα αφιερώνω τόσο χρόνο για να ζωγραφίζω πάνω σε σακουλάκια για ποπ κορν, πόσο μάλλον ότι θα υπάρχουν άτομα που θα τα κρατάνε μετά από κάθε προβολή τα σακουλάκια μου. Δεν περίμενα ότι αυτή η φοιτητική ομάδα-παρέα-θα έφτανε στο σημείο να της ζητάνε τοπικοί φορείς να συνεργαστούν για μια προβολή (ναι, έγινε και αυτό).

Είμαι χαρούμενη όταν οι προβολές έχουν κόσμο και στεναχωριέμαι όταν η αίθουσα είναι άδεια, αναρωτιέμαι τι κάναμε λάθος. Τις προάλλες, όμως, μου συνέβη κάτι περίεργο, ενώ η αίθουσα ήταν σχεδόν άδεια, εγώ πέρασα υπέροχα. Αποφάσισα ότι αυτή είναι η μέχρι τώρα αγαπημένη μου προβολή. Προφανώς θα σου μιλήσω για αυτή την προβολή, η οποία δεν είναι άλλη από την ταινία «Μίλα της» του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Τα μέλη της ομάδας σχεδίαζαν εδώ και καιρό την διοργάνωση ενός τριήμερου φεστιβάλ προς τιμή του συγκεκριμένου σκηνοθέτη και όλα πήγαν υπέροχα. Στο χώρο υπήρχε ισπανικό φαγητό που έφτιαξαν τα μέλη, handmade διακόσμηση και πολλή πολλή διάθεση. Οι ταινίες που επιλέχθηκαν για προβολή ήταν έξι και σου τις προτείνω όλες ανεπιφύλακτα.

  1. Women on the verge of a nervous breakdown (2/5)

Μα δε χτυπάει το τηλέφωνο, με πνίγει το παράπονο

που δεν κατάλαβες ποτέ σου τι περνώ

κι αν έχει γίνει η αγωνία μου βουνό

Νομίζω ότι όση ώρα και να σκέφτομαι δεν μπορώ να βρω καλύτερες λέξεις που να περιγράφουν τι περνάει η πρωταγωνίστρια της ταινίας. Αν και θεωρείται από τις ταινίες σταθμός για την πορεία του Αλμοδόβαρ, δεν θα έλεγα ότι ενθουσιάστηκα, πιο πολύ γέλασα και ταυτίστηκα με την αναμονή-ελπίδα της πρωταγωνίστριας.

  1. Volver (3/5)

Αυτή που λες, είναι από τις ταινίες που βλέπεις την πρωταγωνίστρια, Penelope Cruz, και λες θα μείνω για πάντα στο ράφι, μοιάζω με το Smeagol κτλ καθώς είναι και πάλι πανέμορφη. Υπέροχη ταινία, φανταστικά χρώματα το οποίο είναι και το στοιχείο του Αλμοδόβαρ και φυσικά ένα από τα αγαπημένα του θέματα, ο θάνατος. Η αγαπημένη μου σκηνή από την ταινία είναι η στιγμή που η Penelope τραγουδά το κλασικό “Volver” με μερικές εκπλήξεις να την περιμένουν στο χώρο γύρω της. Δεν σου κάνω άλλο spoil. ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΣ.

  1. The skin I live in (4/5)

Δες τώρα τι γίνεται με αυτή την ταινία. Όσο την έβλεπα ήμουν σίγουρη ότι είναι ότι πιο άρρωστο έχω δει και σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να την προβάλλουμε στο φεστιβάλ. Ωστόσο, το ανατρεπτικό σενάριο του Αλμοδόβαρ και το μήνυμα που περνάει η ταινία με έκαναν να αλλάξω γνώμη. Σου την προτείνω ανεπιφύλακτα και θα σου πω μόνο μια φράση στην οποία κατέληξα για να σε πείσω: Υπάρχουν κάποιες μη αναστρέψιμες πορείες, κάποιοι δρόμοι χωρίς επιστροφή.

  1. Bad education (4/5)

Δεν νομίζω ότι μπορώ να σου περιγράψω αυτή την ταινία χωρίς να κάνω spoil, οπότε θα σου πω απλά ότι είναι μια «περίπου» αυτοβιογραφία του Αλμοδόβαρ, έχει ακραίες εναλλαγές και εντυπωσιακά σκηνικά. Θα της προσάψω, όμως, και ένα μειονέκτημα καθώς ένιωθα πιο πολύ ότι έλυνα ένα puzzle παρά ότι έβλεπα μια ταινία, θα με καταλάβεις όταν την δεις. Να μη ξεχάσω να σου πω ότι θα μισήσεις λίγο παραπάνω τους ιερείς. Μπορεί και πολύ.

  1. All about my mother (2/5)

Μετά τους τίτλους τέλους ήθελα να πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου και να της πω πόσο την αγαπώ και ας γκρινιάζω όταν μαγειρεύει μπάμιες. Ο Αλμοδόβαρ αφιέρωσε αυτή την ταινία σε όλες τις γυναίκες που θέλουν να γίνουν μητέρες και ιδιαίτερα στη μητέρα του. Για εμένα αυτή η ταινία ήταν απλή, χωρίς κάτι το πολύ ξεχωριστό αλλά παράλληλα ένας ύμνος για τη γυναίκα και τη μητρική μορφή. Νομίζω ότι θα ήταν ιδανική για την εξής περίσταση: Κυριακή μεσημέρι, δεν θα πάω για brunch γιατί μένω στον Εύοσμο και όχι στο Manhattan, το Mega δείχνει για 1212 φορά τη «Γαλάζια λίμνη» και θέλω κάπως να σκοτώσω τον χρόνο μου

  1. Talk to her (5/5)

Δεν ξέρω πόσο καιρό είχα να νιώσω αυτό το συναίσθημα για μια ταινία. Έγινε κατευθείαν μια από τις αγαπημένες μου και θα σου πω το γιατί. Ο Αλμοδόβαρ παρουσιάζει τους άντρες σαν καρικατούρες αρκετά συχνά στις ταινίες του, εδώ όμως εξυμνεί την ανδρική φιλία η οποία βασίζεται πάνω στα προβλήματα δύο ανδρών για τις γυναίκες. Οι άντρες της ταινίας παρουσιάζονται αμήχανοι, δεν μπορούν να μιλήσουν στις γυναίκες ούτε φυσικά να κάνουν έρωτα σε «ζωντανές» γυναίκες. Μετά το τέλος της ταινίας ήμουν θυμωμένη με τον πρωταγωνιστή, βασικά έξαλλη, και σοκαρισμένη με τον τρόπο που ο Αλμοδόβαρ έθιξε και παρουσίασε το θέμα του βιασμού σε τούτη εδώ την ταινία. ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΣ.

 

Οι φωτογραφίες παρακάτω είναι από το φεστιβάλ.

Το αναγνωστήριο- χώρος προβολής των ταινιών

 

Τα σακουλάκια που σου έλεγα

Homemade Ισπανικό φαγητό.

 

By Φρόσω Χαλκίδου

Posted by InfinityGreeceBloggers