Συν Αθηνά Και Χείρα Κίνει

Δημοσιεύθηκε στις 20 April, 2017, στην κατηγορία ,

Είναι μεγάλη Παρασκευή. Κάθε μεγάλη Παρασκευή έχω την ίδια αγωνία. Αν κάπου εκεί κοντά στο απόγευμα κατά τις 6-7 θα αρχίσει να βρέχει. Ή έστω να χαλάσει κάπως ο καιρός. Και πάντα έχω την ίδια κρυφή επιθυμία: να μην χαλάσει, να μην βρέξει. Για να πω στον εαυτό μου γεμάτη μια άρρωστη χαρά: «χα! Είδες δεν υπάρχει!» Και για να μπορώ μετά να στηρίξω με επιχειρήματα, το ίδιο άρρωστα με τη χαρά μου, το πόρισμα μου. Επιχειρήματα όπως: αν υπήρχε, δε θα υπήρχε πείνα, αδικία, άνθρωποι που πεθαίνουν από αρρώστιες, τροχαία, πόνος,φτώχεια.
Και μερικές φορές όντως δε χαλάει ο καιρός και δεν βρέχει. Ενώ άλλες διαψεύδομαι πανηγυρικά και βρέχει καρεκλοπόδαρα. Και τότε, τις φορές που διαψεύδομαι, με πιάνει ένας φόβος. Κι αν τελικά υπάρχει ; Κι αν υπάρχει και δεν είναι τόσο δίκαιος και αγαθός όσο τον περιγράφουν οι Γραφές; Κι αν όντως μας έφτιαξε, μας εξέλιξε και μας άφησε στην τύχη μας;

Όμως μετά έρχονται οι μέρες του Πάσχα, τραπέζια με συγγενείς και φίλους, έξοδοι, και μετά ξεκινάει το διάβασμα για εξετάσεις κι εξεταστικές , ξεκινάει και πάλι η δουλειά, η καθημερινότητα. Κι ο χρόνος που μπορώ να κάθομαι στο μπαλκόνι και να φιλοσοφώ για τα θεία, εξαφανίζεται.

Θα ξαναεμφανιστεί η απορία μου όταν κάποια συμφορά ή απώλεια, χτυπήσει τη δική μου ή κάποια διπλανή πόρτα ή συμβεί κάτι στον κόσμο που θα με συγκλονίσει. Όμως και τότε ακόμα είτε ο πόνος , είτε η αναζήτηση ευθυνών , είτε η παροχή βοήθειας θα καλύψουν ικανοποιητικά το χρόνο που θα αναρωτηθώ: «Θεέ μου, που είσαι;»

Στις χαρές μου όχι, σπάνια θα το σκεφτώ. Θες ο εγωισμός μου , θες η πίστη μου στην επιστήμη και τη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού, θες το ότι δεν μπορώ τα αναπάντητα ερωτήματα, θα με κρατήσουν μακριά από το να κοιτάξω τον ουρανό και να πω «ευχαριστώ», όντας σίγουρη ότι υπάρχει.

Όμως σήμερα είναι μεγάλη Παρασκευή και είναι εκείνη η μέρα που θα αναρωτηθώ. Και θα το σκέφτομαι όλη τη μέρα. Όμως σκέφτομαι και κάτι ακόμα. Θέλω να αποδείξω στον εαυτό μου ότι δεν υπάρχει, σωστά; Γιατί όμως λύσσαω για αυτήν την απόδειξη; Μήπως γιατί θέλω να ορίζω μονή μου τη μοίρα μου; Μήπως επειδή δε θέλω να ζω με το φόβο μιας τιμωρίας; Μήπως γιατί θέλω την αποκλειστική ευθύνη των πράξεων μου, καλών ή κακών; Μήπως γιατί θέλω να είμαι η μοναδική μου ελπίδα; Μήπως γιατί παρά τη θνητή μου φύση θέλω να βρω τη λύση και τη βοήθεια για όλα χωρίς να περιμένω κάποιον να βάλει το χέρι του; Η αλήθεια είναι πως το κάνω για όλα αυτά .

Και κάπου εδώ έρχεσαι εσύ ο θρησκευόμενος και μου λες: Κι εγώ που πιστεύω, παλεύω καθημερινά για το καλύτερο αυτού του κόσμου. Κι εγώ που πιστεύω, αναλαμβάνω πάντα τις ευθύνες μου. Κι εγώ που πιστεύω, παίρνω τα φάρμακα μου, πηγαίνω στο γιατρό, οδηγάω με ζώνη και δεν περιμένω από κάποια ανώτερη δύναμη να με σώσει την τελευταία στιγμή. Απλώς εγώ που πιστεύω θέλω να νιώθω πως κάτι πιο πάνω από μένα, αγαθό και άσπιλο , υπάρχει . Κι αυτό το ανώτερο από μένα μου δίνει δύναμη να προσπαθώ να του μοιάσω, να γίνω κι εγώ το δυνατόν καλύτερος.

Κι εγώ που δεν πιστεύω νιώθω χαζή. Γιατί είμαι. Γιατί ξέχασα πως, η πιστή ή η μη πιστή δε σε εμποδίζουν να προσπαθείς. Κι ίσως τελικά να μην έχει τόση σημασία αν υπάρχει ή αν δεν υπάρχει. Σημασία έχει να βγάλεις το καλύτερο που μπορείς από την ανθρώπινη, θνητή σου φύση.

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Από τον χρήστη Blog

Γράψε και κανένα σχόλιο δεν δαγκώνουμε...