Στην υγειά των ανεκπλήρωτων Ονείρων

Δημοσιεύθηκε στις 31 March, 2017, στην κατηγορία ,

Μερικές φορές κι εμείς οι άνιωθοι, οι αρνητές του ρομαντισμού, οι ψιλοκάφροι, οι «εγώ δεν πιστεύω σε παραμύθια» ,οι «δεν γουστάρω λουλουδάκια, σοκολατάκια, κι αρκουδάκια», μιλάμε για το ρομαντισμό. Μόνο και μόνο για να δείξουμε ότι δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης. Έτσι κι εγώ σήμερα.

Αν έχεις πετύχει ξανά κείμενο μου θα έχεις παρατηρήσει ότι σχεδόν ποτέ δεν αναφέρομαι σε λέξεις όπως ευτυχία, επιτυχία, αγάπη, έρωτας. Κι αυτό γιατί πολύ απλά η ιδιότητά μου (wannabe χημικός) και η έμφυτη κυνικότητα μου, μου επιτρέπουν να λέω πως όλες αυτές οι έννοιες είναι υποκειμενικές και έχουν να κάνουν με το πάρτι ορμονών που λαμβάνει χώρα στο ανθρώπινο σώμα. Κι αν όλα αυτά είναι απλές ορμόνες ικανές να δημιουργηθούν και in vitro ποιος ο λόγος να γράφουμε ποιήματα , τραγούδια, βιβλία και να περνάμε άπειρες ώρες αναλύοντάς τες.

Πρόσφατα έβαλα έναν ακόμα λόγο στη λίστα. Κι ο λόγος είναι ότι η αγάπη, η ευτυχία, η επιτυχία και ο έρωτας είναι γοητευτικά μέχρι να εκπληρωθούν. Είναι όμορφα και θελκτικά και σε κάνουν να θες να δώσεις το 100% σου μέχρι να τα πλησιάσεις και να τα αγγίξεις. Μετά απλά χάνονται σε ένα «ε δεν ήταν και τίποτα».

Σκέψου λίγο να έρχεται από μόνος του ο έρωτας της ζωής σου και να σου φέρνει μαζί τον ουρανό με τα άστρα. Ή σκέψου η ευτυχία ότι κι αν σημαίνει για σένα να έρχεται μια μέρα και να σου λέει «γεια σου, θα μείνω για πάντα δίπλα σου». Ή σκέψου το πολυπόθητο πτυχίο, μεταπτυχιακό, τίτλος σπουδών, επαγγελματική επιτυχία να σε βρίσκει χωρίς να κάνεις κανέναν κόπο. Σίγουρα θα τα αντιμετώπιζες ως κάτι το απλό, το πεπερασμένο. Δε θα είχες τίποτα από αυτά τόσο ψηλά αν δεν χρειαζόταν να κυνηγήσεις το αντικείμενο του πόθου σου , να το διεκδικήσεις, αν δεν χρειαζόταν να δουλέψεις , να ξοδέψεις χρήματα, χρόνο πάνω από βιβλία και συμφωνίες. Και ξέρεις γιατί ?
Γιατί πολύ απλά ο άνθρωπος είναι ζώο άπληστο, ζώο που ζητάει το δράμα που προκύπτει από το κυνήγι της ευτυχίας, μόνο και μόνο για το δράμα κι όχι για την ευτυχία καθαυτή.

Και ξέρεις κάτι ακόμα? Όλο αυτό είναι perfectly ok. Κι είναι perfectly οκευ γατί το κυνήγι είναι που μας κρατάει ζωντανούς κι όχι η εκπλήρωση. Κάποτε θυμάμαι είχα διαβάσει σε ένα ποίημα «θα περάσουν όλοι οι τροχοί από πάνω μας, στο τέλος τα ίδια τα όνειρα μας θα μας σώσουν». Και το είχα ερμηνεύσει λάθος. Και περίμενα τα όνειρα να πραγματοποιηθούν για να με σώσουν. Ήμουν μικρή κι ανόητη. Ώσπου όντας γρια και σοφή (ΜΗ ΓΕΛΑΣ) κοίταξα πίσω και δεν βρήκα ούτε ένα από αυτά να μην έχει τροποποιηθεί στο πέρασμα των χρόνων, ούτε ένα που να έχει πραγματωθεί έτσι ακριβώς όπως το είχα στο μυαλό μου . Κι όμως με είχαν σώσει. Γιατί το κυνήγι τους με κράτησε ζωντανή. Και θα με κρατάει κάθε μέρα που ξυπνάω. Γι’ αυτό θα διορθώσω τον ποιητή και θα πω πως «το κυνήγι των ονείρων μας θα μας σώσει».

Πριν βιαστείς να με πεις απαισιόδοξη θα σου πω πως οι πιο μεγάλες χημικές ανακαλύψεις έγιναν κατά λάθος. Άλλο περίμεναν να φτιάξουν κι άλλο έβγαλαν τα πειράματα. Κι αυτό το άλλο έσωσε πολύ κόσμο. Τι πιο αισιόδοξο λοιπόν από το να ονειρεύεσαι χωρίς να φοβάσαι ότι τα λάθη σου και οι δυσκολίες θα καταστρέψουν το όνειρο; Τι πιο αισιόδοξο από το να κυνηγάς την ευτυχία και να την ζεις πολλές φορές χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις…

Cheers λοιπόν σε όλα αυτά τα ταξίδια που άξιζε περισσότερο η διαδρομή τους…

By Μαρία Πολυχρονιάδου

Από τον χρήστη Blog

Γράψε και κανένα σχόλιο δεν δαγκώνουμε...