Ο άνθρωπος αλλάζει, ο Έλληνας δε θέλει(;)


2 Σεπτεμβρίου 1945.Η λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου και συνάμα της Γερμανικής κυριαρχίας είναι γεγονός. Μέσα από τα συντρίμμια αυτού του φονικού και μεγάλης διάρκειας γεγονότος,δύο χώρες ξεκινάνε από μηδέν για να αναγεννηθούν μέσα από τις στάχτες τους.

Η Ελλάδα και η Γερμανία.Η μικρή χώρα της Μεσογείου βρίσκεται στην πλευρά των νικητών,τη στιγμή που το μεγαθήριο της κεντρικής Ευρώπης έχει συντριβεί.

72 χρόνια μετά οι Γερμανοί οπαδοί της Σάλκε κουνάνε ειρωνικά χαρτονομίσματα στους Έλληνες οπαδούς του ΠΑΟΚ,μέσα στη Θεσσαλονίκη για την φάση των 32 του Uefa Europe League.Η Γερμανία αποτελεί σήμερα μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη,τη στιγμή που η Ελλάδα είναι ο φτωχός Ευρωπαίος συγγενής και παρακαλά τους ισχυρούς κεντροευρωπαίους να της δανείσουν για τα βασικά.

Έχουμε αναλογιστεί πως και γιατί φτάσαμε ως εδώ;

Η Γερμανία μπήκε σε καθεστώς διαχωρισμού και ελέγχου το 1949,τη στιγμή που η νικήτρια Ελλάδα πάλευε να βγει από έναν παράλογο εμφύλιο.Κι όμως 7 δεκαετίες μετά κάποιος ανίδεος θα πίστευε ότι η χώρα μας είναι αυτή που κάποτε ηττήθηκε.

Στο τερέν της Τούμπας η Σάλκε εμφανίστηκε οργανωμένη σε όλες τις γραμμές της,αποτελεσματική και πολύ καλά δουλεμένη στο κομμάτι της φυσικής κατάστασης.Ο ΠΑΟΚ ήταν εμφανώς πιο φοβισμένος,αδυνατούσε να αντεπεξέλθει στο ρυθμό της γερμανικής ομάδας και μοιραία ηττήθηκε.

Το ποδόσφαιρο είναι μια προσομοίωση της ίδιας της ζωής…

Οι Γερμανοί κοιτάν την ουσία,ενώ εμείς την εικόνα.

Οι Γερμανοί πάλεψαν ,ενώ εμείς μιζεριάζουμε.

Οι Γερμανοί στήριξαν τα παιδιά τους,εμείς ή τα εκμεταλλευόμαστε ή τα διώχνουμε.

Οι Γερμανοί κοιτάν ο καθένας δουλειά του,εμείς έχουμε μια άποψη για όλα.

Οι Γερμανοί ήθελαν να αλλάξουν. Εμείς μάλλον όχι…

Με την απόφαση μας να μην αλλάξουμε ,να μην ξεβολευτούμε και επιλέγοντας την ασφάλεια που μας προσφέρει η μιζέρια και ο «ωχαδερφισμός», οδηγήσαμε μια από τις πιο όμορφες και ιστορικές χώρες του πλανήτη,την Ελλάδα μας, σε ένα χαοτικό αδιέξοδο(πιθανότατα άνευ γυρισμού!) και στο έλεος των ισχυρών που πλέον κάνουν τη διαφορά γιατί κάποτε αποφάσισαν να αλλάξουν .

Και αυτό πονάει πιο πολύ απ’ όλα…

  • Queer Feminist

    Γεια σας παιδιά! Καλό ξεκίνημα στη σελίδα σας.
    Το άρθρο/άποψη αυτό είναι γεμάτο αφαιρέσεις, οι οποίες είναι εντελώς παραμορφωτικές.
    Α. Η ανάλυση ξεκινάει με το μνημειώδες “δύο χώρες ξεκινάνε από μηδέν για να αναγεννηθούν μέσα από τις στάχτες τους.”
    Παιδιά, δεν ξεκινάνε από μηδέν οι δύο χώρες. Και πολύ περισσότερο, δεν ξεκινάνε καν από την ίδια αφετηρία ή με τον ίδιο προορισμό.
    Β. Η Γερμανία μπήκε σε καθεστώς διαχωρισμού και ελέγχου το 1949,τη στιγμή που η νικήτρια Ελλάδα πάλευε να βγει από έναν παράλογο εμφύλιο.
    Η Ελλάδα 1ον δεν ήταν νικήτρια… ήταν με τους νικητές, η διαφορά είναι τεράστια. Οι νικητές καρπώθηκαν αποζημιώσεων, η Ελλάδα όχι.
    Έχω τις αντιρρήσεις μου και για το “παράλογο εμφύλιο” αλλά δεν είναι της ώρας.
    Γ. Το ποδόσφαιρο προσομοίωση της ζωής…
    Τι να πρωτοπεί κανείς μετά από τέτοια τοποθέτηση. Αν σχολιάζατε κανένα μπασκετικό παιχνίδι, θα λέγατε πως το μπάσκετ είναι προσομοίωση της ζωής; Ή εκεί δεν πιάνει επειδή “είμαστε” καλύτεροι; Και δεν αναφέρομαι στον ΠΑΟΚ.
    Δ. Οι Γερμανοί… ενώ εμείς…
    Έτσι αφαιρετικά μπαίνουν όλοι οι κάτοικοι της Γερμανίας (δεν πιστεύω να σκέφτηκε τόσο μακριά ο/η υπογράφων/ουσα και να εννοεί όλοι οι ιθαγενείς της Γερμανίας) και όλοι οι κάτοικοι της Ελλάδας (το ίδιο) σε 2 σακούλες και συγκρίνονται.
    Ε. Με την απόφαση μας να μην αλλάξουμε ,να μην ξεβολευτούμε
    Θυμάσαι πως ξεκίνησες λέγοντας πως παλεύαμε να βγούμε από έναν παράλογο εμφύλιο; Προφανώς θεωρείς πως ο εμφύλιος είναι βολική κατάσταση και δε θα θέλαμε να ξεβολευτούμε έτσι;
    Στ. επιλέγοντας την ασφάλεια που μας προσφέρει η μιζέρια και ο «ωχαδερφισμός»
    Τρομακτική η ασφάλεια που προσφέρουν τα δύο που λες.
    Ζ. οδηγήσαμε μια από τις πιο όμορφες και ιστορικές χώρες του πλανήτη
    Ξέρεις τι όμορφη ήταν αυτή η χώρα εκείνες τις βολικές μέρες του παράλογου εμφυλίου και νωρίτερα όταν είχαμε τους Ναζί κυβερνήτες; Θυμάμαι τα ουράνια τόξα και τους ιππόκαμπους στις ξανθές αμμουδιές της Μακρονήσου και του Λιτοχώρου.
    Επίσης ξέρεις πριν από πόσα χρόνια αυτή η χώρα που λες κατέληξε στα σημερινά της σύνορα; Επειδή ωραίο το τσιτάτο με το “από τις πιο… χώρες… του πλανήτη”, αλλά να ξέρουμε και τι λέμε. Για παράδειγμα, η Θεσσαλονίκη στην οποία είναι τοποθετημένη από τη “μοίρα” η Infinity, είναι τσίμα τσίμα έναν αιώνα και κάτι μέρος της χώρας.
    Η. στο έλεος των ισχυρών που πλέον κάνουν τη διαφορά γιατί κάποτε αποφάσισαν να αλλάξουν.
    Μπράβο στους ισχυρούς που παλιά δεν έκαναν τη διαφορά, αλλά από τότε που αποφάσισαν να αλλάξουν μπήκαν στο σωστό δρόμο και τώρα την κάνουν. Ξέρεις ποιος άλλος κάνει τη διαφορά;
    Η Ρωσία του Πούτιν, η Κίνα του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, οι ΗΠΑ του Τραμπ, η Ινδία που το 49 δεν ήταν καν χώρα με τη σημερινή σημασία του όρου…
    Συγγνώμη για την κριτική, αλλά αξίζει τον κόπο να αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο στις απόψεις μας. Αν το κάνουμε θα μας κρίνουν μόνο για αυτές, όχι για το πώς τις διατυπώνουμε.
    Με εκτίμηση και ειλικρινή επιθυμία να συμμετέχω στο διάλογο που επιτρέπετε εδώ μέσα και ευχαριστούμε γι’ αυτό 🙂
    Queer Feminist