Midnight in Paris

Midnight in Paris

Αν υπάρχει κάτι χειρότερο από το να βλέπεις μια ταινία που δεν σου αρέσει, είναι να ξαναβλέπεις μια ταινία που δεν σου άρεσε, την πρώτη φορά που την είχες δει, προσπαθώντας να αλλάξεις αυτή τη φορά γνώμη. Αυτό ακριβώς μου συνέβη με το Midnight in Paris του Woody Allen. Την πρώτη φορά που την είδα δεν μου άρεσε καθόλου, δεν μπορούσα να καταλάβω το σενάριο, ούτε τον πρωταγωνιστή και φυσικά δεν μπορούσα να διανοηθώ πως  γίνεται να αρέσει σε τόσο πολύ κόσμο. Αποφάσισα, όμως, να την ξαναδώ και δικαιώθηκα.

 

Ο Τζιλ είναι ένας σεναριογράφος που δουλεύει στο Χόλυγουντ και βρίσκεται μαζί με την αρραβωνιαστικιά του, Ινέζ, στο Παρίσι. Μόνο που σε αυτό το ταξίδι είναι μαζί τους και οι ευκατάστατοι γονείς της Ινέζ, οι οποίοι ετοιμάζουν έναν φαντασμαγορικό γάμο για την κόρη τους. Όλα κυλούν, φαινομενικά, καλά και ήρεμα μέχρι που κάτι «μαγικό» συμβαίνει και ο Τζιλ βρίσκεται την αγαπημένη του εποχή, στο αγαπημένο του μέρος με όλους τους ανθρώπους που θαυμάζει. Καταλήγει, λοιπόν, στο Παρίσι του 1920 με όλους του σημαντικούς ανθρώπους από τον χώρο της τέχνης. Από τον Χέμινγουει και τον Φιτζέραλντ μέχρι τον Νταλί και τον Πικάσο, όλοι βρίσκονται εκεί. Μετά τον αρχικό ενθουσιασμό του, μη μπορώντας να συνειδητοποιήσει ότι αυτά που ζει δεν είναι ένα απλό όνειρο, ο Τζιλ αποφασίζει να μιλήσει στην αρραβωνιαστικιά του για την εμπειρία του. Κάπου εκεί είναι που βρίσκει έναν «τοίχο».

Η Ινέζ είναι συμβατική, λογική και εντυπωσιάζεται από ακριβά έπιπλα και κοσμήματα.

Ο Τζιλ είναι ρομαντικός, αυθόρμητος και εντυπωσιάζεται από απλά πράγματα, όπως το να περπατάει στη βροχή.

Δύο κόσμοι αντίθετοι που δεν αργούν να φτάσουν στην σύγκρουση.

Ενώ η ταινία ξεκινάει και τελειώνει με την σχέση των δύο πρωταγωνιστών, καθώς η ιστορία εξελίσσεται καταλήγεις να επικεντρώνεσαι σε άλλα στοιχεία. Όμορφα πλάνα που σε μεταφέρουν στο Παρίσι μιας άλλης εποχής, αυτής που αποτελούσε το κέντρο των τεχνών, σε κάνουν να το νοσταλγείς ακόμη και αν δεν το έχεις επισκεφτεί ποτέ. Αρκετές φορές μοιάζει σαν να έχουν βγει από κάποιο πίνακα. Η μουσική σε κάνει να αναθεωρείς για το αν είσαι τελικά ρομαντικός, ενώ το σενάριο είναι ιδιαίτερα πρωτότυπο. Αν έπρεπε να διαλέξω μια λέξη για την ταινία αυτή, θα ήταν τέχνη. Κινηματογράφος, λογοτεχνία, ποίηση και ζωγραφική. Όλες οι εκφάνσεις της τέχνης παρουσιάζονται από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους τους.

Αυτό, όμως, που με έκανε να αναθεωρήσω για το Midnight in Paris, είναι ο πρωταγωνιστής. Είναι ένας άνθρωπος που δεν του αρέσει ο κόσμος που ζει. Δεν του αρέσει το παρόν, προτιμά το παρελθόν. Και το πετυχαίνει. Ζει μια μοναδική εμπειρία, γυρίζει στο παρελθόν, μέχρι που συνειδητοποιεί ότι δεν χρειάζεται να αποζητά την δικιά του «ιδανική» εποχή, αρκεί να φτιάξει το παρόν του όπως το θέλει αυτός. Με παλιά μουσική, περιπάτους στη βροχή και τέχνη.

Αυτή είναι η αγαπημένη μου σκηνή της ταινίας. Είναι η τελευταία σκηνή. «Δικαίωση»  για τον πρωταγωνιστή και μελαγχολία-ίσως λίγη ζήλια- για εμάς.

 

By Φρόσω Χαλκίδου

 

Close Menu