Οι κλασσικές μορφές του 5×5 (Στο Πανεπιστήμιο)

Οι περισσότεροι ,(τουλάχιστον οι άνδρες), από εμάς έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή στη ζωή μας σε ένα γηπεδάκι 5Χ5. Όχι “γήπεδο” αλλά γηπεδάκι, έχει διαφορά. Σε ένα γηπεδάκι, που λόγω της χρήσης έχουν μείνει περισσότεροι κόκκοι καουτσούκ παρά συνθετικό χορτάρι, που τα διακριτικά φανελάκια μυρίζουν… κάπως, που τα γάντια του τερματοφύλακα, όταν υπάρχουν, είναι λερωμένα και σκισμένα. Παρ’όλα αυτά πληρώνουμε και θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε όσο και όσο για να παίζουμε. Ένας από τους πολλούς λόγους που θα συνεχίσει να συμβαίνει αυτό είναι οι φιγούρες ανθρώπων που θα συναντάμε εκεί. Είτε μέσα, είτε έξω από αυτό.

Ας αφήσουμε λοιπόν τα λόγια συγκίνησης και νοσταλγίας και ας περάσουμε στα γεγονότα.

Ο “ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΤΣΩ ΤΕΡΜΑ”

Ο τύπος είναι αυτό που δηλώνει ο παραπάνω τιμητικός τίτλος. Ενώ ξέρει πως η ομάδα δεν έχει σταθερό τερματοφύλακα, ενώ όλοι έχουν συμφωνήσει να κάθονται εναλλάξ κάτω από τα δοκάρια (συνήθως 2 φάμε-βάλουμε), ενώ όλοι έχουν δηλώσει φωναχτά τη σειρά με την οποία θα κάτσουν… Πετάγεται ο “δεν μπορώ να κάτσω τέρμα”. Οι πιο συνηθισμένες ατάκες που θα πει είναι συνήθως οι παρακάτω:

<< Με πονάει το χέρι μου γιατί είχα πάθει τενοντίτιδα καθώς έγραφα μια εργασία 2.000.000 λέξεων για τη σχολή και ο γιατρός με συμβούλεψε να το ξεκουράσω >>

‘Η εναλλακτικά:

<< Δεν είμαι καλός στο τέρμα γι’αυτό δεν κάθομαι ποτέ. Να κάτσω ευχαρίστως αλλά θα τα τρώω όλα! >>

Δίκοπο μαχαίρι.

Hate / Love:

Hate. Φυσικά καθώς εκτός από ψεύτης είναι και τεμπέλης κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Ο “ΠΑΙΖΩ ΣΕ ΟΜΑΔΑ ΤΟΠΙΚΟΥ”

Ο κλασικός παίχτης ο οποίος όταν του το επιτρέπει το πρόγραμμά του, δηλαδή οι καθημερινές και απαιτητικές προπονήσεις με την ομάδα ή όταν δεν έχει αγώνα το ΣΚ ή όταν δεν έχει κανονίσει πολύωρο καφέ με τους συμπαίκτες του στη παραλία έρχεται για 5Χ5 . Για να παίξει “χαλαρά”. Συνήθως η διαφορά με τους υπόλοιπους παίχτες είναι εμφανής, πολλές φορές και η βαρεμάρα του καθώς το επίπεδο δεν είναι υψηλό.

Hate / Love:

Love. Μπορεί να γκρινιάζει για μια λάθος πάσα, μπορεί να πέφτει λίγο πιο εύκολα από το κανονικό αλλά δεν παύει να είναι ο καλύτερός σου συμπαίκτης και υπερπολύτιμος για την ομάδα.

Ο “ΕΓΩ ΜΠΑΣΚΕΤΑΚΙ ΠΑΙΖΩ”

Ο εν λόγο παίκτης είναι, ίσως μαζί με τον “δεν μπορώ να κάτσω τέρμα”, η μεγαλύτερη απάτη στην ιστορία των αγώνων 5Χ5. Συνήθως είναι φοιτητής ΤΕΦΑΑ, φοράει συνεχώς φόρμες και ΠΟΤΕ δεν παίζει ποδόσφαιρο. Μπορεί να ήταν στην αποστολή της Εθνικής Ελλάδας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες , μπορεί να παίζει μπάσκετ-βόλεϊ-γουότερ πόλο , αλλά πότε δεν παίζει ποδόσφαιρο. Παρ’όλα αυτά είναι πάντοτε θετικός να βοηθήσει την ομάδα στον αγώνα έστω και με λίγα παρακάλια. Και κάπου εκεί αποκαλύπτεται το μεγάλο ψέμα. Όχι μόνο παίζει και οργώνει το γήπεδο τρέχοντας αλλά βάζει και 5 γκολ σα να μη συνέβει τίποτα , κλέβοντας τις εντυπώσεις.

Hate / Love:

Hate. Γιατί κλέβει όλη τη δόξα , με ό,τι αυτή συνεπάγεται , και γιατί στο σχολείο ήταν ο κλασικός αθληταράς – καλός σε όλα τα αγωνίσματα.

Ο “ΚΑΒΑΤΖΑΣ”

Ένα πολύ συχνό φαινόμενο στους αγώνες 5Χ5 είναι κάποια ακύρωση της τελευταίας στιγμής. Έτσι για να μη βρεθεί η ομάδα προ εκπλήξεως πάντα υπάρχει ο παίχτης – “καβάτζα”. Συνήθως ο “manager” (βλ.παρακάτω), τον ψαρεύει μαεστρικά εάν είναι διαθέσιμος και σε περίπτωση που γίνει η στραβή καλείται αμέσως να καλύψει το κενό. Μέτριος παίχτης ποιοτικά αλλά φιλότιμος καθώς δίνει και τη ψυχή του για την ομάδα, ακόμα και αν δεν ήταν στις αρχικές επιλογές. Συνήθως υστερεί τεχνικά αλλά το πάθος του καλύπτει την όποια χτυπητή αδυναμία.

Hate / Love:

Love. Και πως να μην αγαπάς έναν τέτοιο στρατιώτη. Best 6th player!

OMANAGER

Ο συντονιστής, ο υπεύθυνος επικοινωνίας, ο τύπος που βρέξει – χιονίσει θα παίξει 5Χ5. Είναι αυτός που θα κανονίσει μέρος, ώρα και θα πάρει προσωπικά τηλέφωνο ένα ένα τα άτομα που θα απαρτίζουν την ομάδα του αλλά και την αντίπαλη ομάδα. Είναι αυτός ο οποίος θα επικοινωνήσει με τον “καβάτζα” σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Είναι αυτός που στο τέλος θα μαζέψει τα χρήματα από όλους τους παίχτες και θα φροντίσει να μοιράσει σωστά και τα ρέστα. Με λίγα λόγια είναι ο λόγος που είσαι σε θέση να παίζεις 5Χ5.

Hate / Love:

Love. Ξεκάθαρα μόνο αγάπη για αυτή την εμβληματική μορφή των γηπέδων. Μακάρι να υπήρχαν και άλλοι σαν και αυτόν.

“Ο ΠΑΓΚΟΣ” (BONUS)

Το εξωγηπεδικό παρεάκι το άφησα για το τέλος. Στον πάγκο μπορείς να δεις πολλούς και διάφορους τύπους ανθρώπων, με τους βασικότερους να παρουσιάζονται παρακάτω:

Ο Προπονητής

Ο Προπονητής είναι εκείνος ο φίλος μεγαλύτερου έτους, συνήθως >ν+2, που παλιότερα, όπως υποστηρίζει ο ίδιος – κανείς δεν τον έχει δει, έπαιζε επαγγελματικά ποδόσφαιρο στη Β’Εθνική αλλά ένας τραυματισμός του σταμάτησε την ανέλιξη. Δίνει συνεχώς οδηγίες και στο ημίχρονο ξεφουρνάει κάποιες τακτικές και συστήματα “εγγύηση” που θα αποφέρουν τη νίκη. Προφανώς και δεν τον λαμβάνει κανείς υπόψη.

Ο Κολλητός

Ο κολλητός είναι ο κλασικός τύπος ο οποίος έρχεται στο γήπεδο λίγη ώρα μετά την έναρξη του αγώνα, κρεμάται στη σήτα και φωνάζει συνήθως κάποιο σύνθημα παραλλαγμένο ώστε να ταιριάζει στην ομάδα του φίλου του. Κατά τη διάρκεια του αγώνα είτε στέλνει μηνύματα στο facebook, είτε γελάει με τα χάλια της ομάδας. Όπως και να’χει περιμένει το τέλος του αγώνα, ώστε να πάρει τον κολλητό του και να πάνε για ποτάκι.

Το “Γκομενάκι”

Συνήθως είναι κάποια συμφοιτήτρια ή κάποια κοπέλα από το φροντιστήριο Ισπανικών, Ιταλικών κλπ. Υπό ορισμένες συνθήκες μπορεί να είναι και η κοπέλα κάποιου παίχτη (σχέση <2 μηνών / συστήνεται ως “φίλη”). Κάθετη ήσυχα και αμήχανα στον πάγκο και που και που συγχαίρει όλη την ομάδα για ξεκάρφωμα. Επίσης δίνει έξτρα κίνητρο στον συγκεκριμένο παίχτη που τη φέρνει για να την εντυπωσιάσει.

Εσύ σε ποια κατηγορία παίχτη εντάσσεσαι?

By Αχιλλέας Τζίκας