H επανάσταση των μικρούτσικων

Η γη όλη τρίζει, ο κόσμος ουρλιάζει και όλος ο πλανήτης σιγοκαίεται. Σε βλέπω μικρέ μου άνθρωπε από ψηλά που τρέχεις να σωθείς από την κατάντια σου και την κακομοιριά των άλλων που σε πνίγει. Ζούμε στην εποχή της φυγής. Όλα είναι ανεξέλεγκτα και απρόβλεπτα μα για καμία επανάσταση δεν βράζει  το αίμα σου. Βλέπεις ανθρώπους να πέφτουν σαν ερείπια, κυβερνήσεις να σε σέρνουν στην αρένα για να σε φάνε τα λιοντάρια μπροστά στα μάτια τόσων θεατών, μα εσύ θαρρείς και βλέπεις ταινία δεν την πιστεύεις την αλήθεια που εκτυλίσσετε μπροστά σου. Και δεν σε αδικώ, γιατί δεν ζεις στο 1789, ούτε στο 1821, δεν νιώθεις την καταπίεση σου ως πραγματική σκλαβιά αλλά ως παροδικό τραύμα. Και έτσι δεν ξεσηκώνεσαι και ούτε ποτέ θα το κάνεις, γιατί  όλα είναι τόσο καλά οργανωμένα που σε έχουν κάνει να θέλεις τα λίγα μικρέ μου άνθρωπε, σου τάζουν πιάτα γκουρμέ και όταν εσύ γυρνάς ανυποψίαστα το κεφάλι σου σε ταΐζουν ψίχουλα. Και έτσι ανίκανος να αντιδράσεις λόγω της απάθειας σου τα τρως και υπομένεις.

Ξέρω πολλούς που έκαναν και την επανάσταση τους βέβαια, για το δικό τους καλό έφυγαν μακριά σε άλλα μέρη. Είναι εύκολο τώρα να κάνεις τον σκλάβο σε άλλες  χώρες, έτσι εύκολα μπορείς να πλουτίζεις τους ήδη υπέρβαρους «άρχοντες» άλλων χωρών χωρίς να πεινάς γιατί από τα πολλά δικά τους θα σου δίνουν κάποια ψίχουλα και αυτοί αλλά με επιδόρπιο. Αντί να πολεμάς για τα δικαιώματα σου, φεύγεις άνθρωπε μου, μακριά από τους φίλους σου, τους συγγενείς σου, την πόλη σου, την ζωή σου. Φεύγεις για να βρεις μια «καλύτερη» ζωή αντί να προσπαθήσεις να κάνεις την ζωή σου καλύτερη εκεί που ήδη είσαι. Αλλά δεν σου είπανε πως αυτό θέλει συνεργασία, και έργο και υπομονή και θέληση και επιμονή και πλάνο. Γελάνε πάνω από το κεφάλι σου για εσένα που έμεινες και δεν έκανες τίποτα παρά μόνο υπομονή και γελάνε και πάνω από το δικό σου που έφυγες, γιατί αυτό ήθελαν, μια χώρα ηλιθίων, σκλάβων του ίδιου του εαυτού τους. Πως μπορείς μικρέ μου άνθρωπε να φεύγεις και να σκορπίζεσαι σε χίλια μέρη, αντί να μαζευτείς και να τους μαζέψεις . Και ήμουν σίγουρη κάποτε πως οι πολλοί είναι πάντα πιο δυνατοί και οι λίγη είναι οι αδύναμοι. Έσφαλα.

(εμπνευσμένο από το βιβλίο: ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ του Βίλχεμ Ραιχ)

 

By Χριστίνα Καζανζτή

Posted by InfinityGreeceBloggers