“Justice League” ή απλά Just Don’t

“Justice League” ή απλά Just Don’t

Βλέποντας όλο το χαμό που είχε δημιουργηθεί στο διαδίκτυο για το Justice League με κάποιους να το εκθειάζουν και άλλους να είναι για άλλη μια φορά απογοητευμένοι από τη DC,  προσπάθησα να μπω στην αίθουσα χωρίς προσδοκίες.  Δυστυχώς, δεν είμαι κενός καμβάς, οι προσδοκίες έμειναν και άρχισαν βαθμιαία να διαλύονται λεπτό με λεπτό.

Αρχικά, ο Snyder με απογοήτευσε για άλλη μια φορά σκηνοθετικά.  Βεβιασμένη και γρήγορη εναλλαγή  πλάνων,  κακή εστίαση και μια συνεχή θολούρα στο πίσω μέρος του πλάνου κατέστρεψαν σκηνές δράσης που θα έπρεπε να απογειώνουν την ταινία. Το cgi ήταν πρόχειρο και σε αρκετές σκηνές με αποσυντόνισε από τη γενική εικόνα (βλ. μουστάκι φάντασμα Superman). Φυσικά, υπήρχαν και εξαιρέσεις.  Οι σκηνές με Wonder Woman και αμαζόνες ήταν για άλλη μια φορά επικές και ο Superman με τον Flash μοιράστηκαν μια υπέροχη σκηνή που για λίγο έσβησε την ξενέρα μας. Δεν γίνεται δύο σκηνές δράσης όμως να σώσουν μια ταινία που κατά κόρον βασίζεται στις μάχες της. Και όχι δεν ήμουν αρνητικά προκατειλημμένη με τη DC ούτε εξυμνώ τη Marvel. Μάλιστα, προτιμώ τους ήρωες της πρώτης από τη δεύτερη και στεναχωριέμαι που δεν μπορούν να υιοθετήσουν ένα δικό τους χαρακτήρα στον κινηματογράφο και να παρουσιάσουν τους χαρακτήρες του όπως τους αξίζουν.

Και προχωράω στο δεύτερο και πιο βασικό πράγμα που με ενόχλησε περισσότερο.

Θα μπορούσα να ανεχτώ την κακή σκηνοθεσία  αν υπήρχε ανάπτυξη χαρακτήρων και δέσιμο μεταξύ τους.  Για κάποιο λόγο οι σεναριογράφοι πίστευαν ότι με κλισέ σαπουνοπεροσυναισθηματικές ατάκες  (ναι, οκ μόλις δημιούργησα μια λέξη που δεν υπάρχει αλλά stick to the point) και στιγμές θα σε κάνουν να νιώσεις τους χαρακτήρες (BTW για ανάπτυξη χαρακτήρων σε superhero ταινία το Logan διδάσκει).Από τους αγαπημένους μου ήρωες της DC είναι ο Flash και,έχοντας δει τον Ezra Miller να παίζει καταπληκτικά σε άλλες ταινίες (βλ. We need to talk about Kevin), ήλπιζα να αποτυπωθεί σωστά στη μεγάλη οθόνη.  Έλα όμως που η DC ήθελε να ακολουθήσει την κλασική συνταγή superhero ταινίας που αναγκαστικά κάποιος χαρακτήρας αναλαμβάνει τον τύπο που θα κάνει comic relief.

Ε, μαντέψτε ποιος είναι στο Justice League.  Ο Flash παρουσιάζεται ως ένας ενοχλητικός, ηλίθιος τύπος που συνεχώς πετάει ατάκες, οι οποίες από ένα σημείο και μετά κουράζουν. Ο Cyborg είναι ο πονεμένος χαρακτήρας της ταινίας και εσύ υποτίθεται ότι  πρέπει να ταυτιστείς μαζί του, χωρίς η ταινία να φροντίζει για αυτό.  Ο Jason Momoa ως Aquaman έκανε τη δουλειά του σωστά.  Τα κοριτσάκια αναστέναξαν. Ο Ben Affleck είχε μια κρύα ερμηνεία ως Batman σε όλη την ταινία.  Οι μόνοι που παραδόξως με άγγιξαν ήταν ο Superman και η Wonder Woman.

Αυτό που μου έλειψε όμως ως ομάδα υπερηρώων είναι να τη δω όντως να δένεται και να λειτουργεί ως ομάδα, πράγμα που μέχρι και το Suicide Squad είχε καταφέρει.  Τον κακό της ταινίας και όλο το σχέδιο του δε θα το σχολιάσω εκτενώς  κυρίως για να μην κάνω spoiler. Απλά θα πω, ότι με τις ατάκες του μου θύμισε κακό από παιδικό cartoon, καθώς και ότι το μεγάλο σχέδιο του είχε κενά  που δεν εξηγήθηκαν ποτέ και οι σεναριογράφοι νόμιζαν ότι τα έσωσαν με ένα φθηνό exposition.  Μας αξίζει κάτι περισσότερο από αυτό.

Για να κλείσω ξέρω ότι πολλοί θα διαμαρτυρηθούν,  θα με πουν κακοπροαίρετη, ότι κρίνω άτοπα και αυστηρά μια superhero ταινία,ότι δεν κάνω κριτική αλλά diss. Υπάρχουμε όμως κάποιοι που πλέον δεν μας αρκεί αυτή  η χιλιοχρησιμοποιημένη συνταγή.  Θέλουμε ό,τι θέλουμε και σε οποιαδήποτε άλλη ταινία.  Σκηνοθεσία που έστω να μην κουράζει, ανάπτυξη  χαρακτήρων και πλοκή χωρίς κοιλιές.  Αν δεν μπορείς να κάνεις αυτά σωστά, τουλάχιστον κάνε ο,τι κάνει η Marvel. Δώσε γαμάτες σκηνές δράσης. Γιατί και το Guardians of the Galaxy 2 δεν είχε τίποτα καινοτόμο, αλλά ήταν διασκεδαστικό.

Με βαριά καρδιά θα πω ότι δύσκολα θα ξαναδώσω ευκαιρία στη DC στο cinema, εκτός και αν επιτέλους βρει και θεμελιώσει ένα δικό της χαρακτήρα στις ταινίες και να μην δίνει κάτι πρόχειρο και τυποποιημένο.

 

By Έμιλυ Ντάνου

Close Menu