H στιγμή που η Sharon Stone έγινε το σύμβολο της γυναικείας πραγματικότητας.

H στιγμή που η Sharon Stone έγινε το σύμβολο της γυναικείας πραγματικότητας.

Είναι φορές που θες να γράψεις άρθρα και περνάνε ώρες χωρίς μια νέα ιδέα. Και είναι άλλες που μερικά δευτερόλεπτα αρκούν για να ενεργοποιήσουν την ανάγκη σου να εκφραστείς, να εκτονωθείς και να μοιραστείς. Μία από αυτές ήταν και η σημερινή, όταν τυχαία παρακολούθησα απόσπασμα του παρακάτω βίντεο ( 5:08 ) και αμέσως κατάλαβα πως ανήκε στην κατηγορία που δεν πρέπει να προσπεράσεις!

Θέμα του βίντεο και του συγκεκριμένου άρθρου ήταν η αντίδραση της Sharon Stone στην ερώτηση για το αν έχει υποστεί ποτέ η ίδια σεξουαλική παρενόχληση, στα πλαίσια πρόσφατης συνέντευξής της. Η απάντησή της; Ανεκτίμητη! Από οποιαδήποτε γυναίκα δεχόταν αυτή την ερώτηση θα περίμενε κανείς αμηχανία, λίγα δευτερόλεπτα σκέψης και προσαρμογής της απάντησής της κι έπειτα σιγουριά κι ευαισθησία.

Αυτή τη περίοδο όμως, με το θέμα των γυναικείων δικαιωμάτων να αποκτά επιτέλους φωνή στο εξωτερικό και έπειτα από τα πρόσφατα γεγονότα και στην Ελλάδα, η συγκεκριμένη γυναίκα δε σκέφτεται, δε προσαρμόζεται, δε βάζει μάσκες. Αντιθέτως, αυθόρμητα και ειλικρινά, ξεσπάει σε γέλια. Κι είναι ένα γέλιο χειρότερο από κλάμα, φωνές ή διαμαρτυρίες. Ένα γέλιο που σε τρυπάει κατευθείαν στην καρδιά και θέλω να ελπίζω και στο μυαλό!

«Είμαι στο χώρο εδώ και 40 χρόνια. Μπορείς να φανταστείς πώς ήταν αυτός ο χώρος όταν μπήκα εγώ, 40 χρόνια πριν; Έχοντας αυτή την εμφάνιση και προερχόμενη από την Πενσυλβάνια χωρίς καμία προστασία; Τα έχω δει όλα!»

Η Sharon Stone δε χρειάζεται να φωνάξει «MeToo». Με αυτοπεποίθηση και επίγνωση του εαυτού της δηλώνει πως, δυστυχώς, είναι βέβαιη η εμπειρία κάποιου γεγονότος βίας, σεξουαλικής παρενόχλησης, προσβολής ή καταπάτησης των δικαιωμάτων κάθε γυναίκας. Ακούγεται σκληρό, το ξέρω. Είναι! Το να παλεύουμε για ένα καλύτερο μέλλον δεν αναιρεί την υπάρχουσα κατάσταση ούτε επανεκκινεί έναν κόσμο γεμάτο “ανισότητα” μεταξύ φύλων, φυλών, θρησκειών, σεξουαλικών προτημίσεων, ενδυμασιών, ανθρώπων.

Το γέλιο αυτό που προκλήθηκε τόσο αυτόματα δε μειώνει το πρόβλημα΄ το παρουσιάζει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο. Γιατί αγγίζει πραγματικά τα όρια του γελοίου ο κόσμος που έχουμε δημιουργήσει. Το γέλιο αυτό αντιπροσωπεύει με δύναμη κάτι ήδη δεδομένο. Είναι δεδομένο πως οι γυναίκες, όλων των ηλικιών, όλων των χωρών γίνονται καθημερινά μάρτυρες μικρής ή μεγαλύτερης καταπάτησης των δικαιωμάτων τους. Όπως είναι δεδομένο ότι πρέπει να μιλήσουν για αυτό, πρέπει να αντιδράσουν, πρέπει να δείξουν τη δύναμή τους και πρέπει να έχουν την υποστήριξη όλων.

Δεν είναι θέμα φεμινισμού. Είναι θέμα συνείδησης.

Δεν θα έπρεπε να έχουμε ανάγκη να ακούσουμε ένα «MeToo» ή να φορέσουμε μαύρα για να αντιληφθούμε την έκταση του προβλήματος. Δε θα έπρεπε να γίνεται ακόμα πικρότερο το γέλιο στη σκέψη πως εδώ και 40 και πολλά περισσότερα χρόνια το πρόβλημα όχι μόνο δεν έχει εξαλειφθεί, αλλά για πολλές γυναίκες ανά τον κόσμο παραμένει το ίδιο έντονο.

Μη περιμένεις να ακούσεις κι εσύ ένα «MeToo» από κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο. Νιώσε. Σκέψου. Δράσε με τον τρόπο ζωής σου κι όχι με πανό κι ομοιοκαταληξίες.

“All that is needed for the forces of evil to triumph is for good men and women to do nothing.
If not me, who? If not now, when?”

By Χριστίνα Βίλδου

Close Menu