Eternal Sunshine Of The Spotless Mind

Eternal Sunshine Of The Spotless Mind

How happy is the blameless vestal`s lot!
The world forgetting, by the world forgot.
Eternal sunshine of the spotless mind!
Each pray`r accepted, and each wish resigned.
-Alexander Pope

Δεν θυμάμαι πότε είδα αυτήν την ταινία για πρώτη φορά. Θυμάμαι ότι μόλις τελείωσε απλά κοιτούσα τον τοίχο και δεν ήξερα τι να πω. Μ’ άρεσαν όλα. Οι πρωταγωνιστές, το πρωτότυπο σενάριο, τα πλάνα, τα χρώματα. Ό λ α. Η ταινία στην οποία αναφέρομαι είναι το Eternal Sunshine of the Spotless Mind του Michel Gondry.

Πλοκή
Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιγράψω την πλοκή της ταινίας χωρίς να κάνω κάποιο spoil. Όλα ξεκινάνε όπως στις συνηθισμένες ρομαντικές ταινίες. Ένας άντρας, ο Joel, και μια γυναίκα, η Clementine, γνωρίζονται σε ένα τραίνο. Μάλλον εμείς νομίζουμε ότι γνωρίζονται στο τραίνο, η πρώτη τους γνωριμία έγινε πολύ πιο πριν. Ερωτεύονται, βγαίνουν, μιλάνε-όχι πολύ σύμφωνα με την Clementine, πηγαίνουν για πατινάζ σε έναν παγωμένο ποταμό, η Clementine βάφει τα μαλλιά της κόκκινα, πράσινα και μπλε. Μέχρι που ο Joel ξυπνά μια μέρα και η Clementine δεν έχει απλά εξαφανιστεί, αλλά όταν την βρίσκει συνειδητοποιεί ότι δεν τον θυμάται. Η Clementine, λοιπόν, αποφάσισε μέσα στον αυθορμητισμό που την διακρίνει, να ζητήσει τη βοήθεια της εταιρίας Lacuna Inc. και να σβήσει τον Joel από τη μνήμη της. Ο μοναχικός και λίγο μίζερος Joel αποφασίζει ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να την σβήσει και αυτός από τη μνήμη του.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις κάτι παραπάνω για την πλοκή, ο σεναριογράφος της ταινίας, Kaufman, έχει προσέξει κάθε πιθανή λεπτομέρεια της ιστορίας για να σε βοηθήσει να καταλάβεις την ιστορία του.

O Joel είναι λιγομίλητος, ντροπαλός, εσωστρεφής και δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματα του.
Η Clementine είναι υπερβολικά εξωστρεφής, εκφράζει κάθε συναίσθημα, φόβο ή ανησυχία της και παρορμητική.
Θεωρητικά, δεν υπάρχει κάποιο χαρακτηριστικό που προδιαθέτει την φυσική έλξη που έχουν οι δύο χαρακτήρες. Αυτό είναι και το σημείο στο οποίο διαφοροποιείται το Eternal Sunshine of the Spotless Mind από τις υπόλοιπες χιλιοειπωμένες ρομαντικές ιστορίες. Παρόλο που ο Joel και η Clementine διαγράφουν ο ένας τον άλλο από τις μνήμες τους, κάτι τους “τραβάει” κοντά και δεν τους αφήνει να χωρίσουν. Ο Kaufman προσπαθεί, αρκετά πετυχημένα, να δείξει ότι μπορείς να διαγράψεις μερικές αναμνήσεις από το μυαλό σου, δεν μπορείς όμως να διαγράψεις συναισθήματα, γιατί επανέρχονται.
Ένα ακόμη θέμα που θίγει έμμεσα η ταινία, είναι το αν είμαστε οι αναμνήσεις μας. Για να γίνω πιο σαφής, οι εμπειρίες που έχουμε ζήσει είναι κομμάτι του εαυτού μας. Αν μια γυναίκα ,που είχε βιαστεί, έσβηνε το βιασμό της, θα γινόταν πιο χαρούμενη; Ή αυτό θα της έκανε περισσότερο κακό στην προσωπική της ζωή; Είναι η άγνοια ευλογία; Όλες οι αναμνήσεις μας έχουν βοηθήσει στο να “φτιάξουμε” την εικόνα που έχουμε σήμερα. Άλλες με καλό και άλλες με χειρότερο τρόπο.
Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η ταινία είναι ότι το να έχεις καθαρό μυαλό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα έχεις αιώνια λιακάδα (Eternal Sunshine of the Spotless Mind = Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού).

Δεν έχω αγαπημένη σκηνή από αυτή την ταινία. Έχω ,όμως, αγαπημένες εικόνες. Η εικόνα αριστερά είναι από την σκηνή της προσπάθειας του Joel να μην σβηστεί η Clementine από το μυαλό του. Ενώ η εικόνα δεξιά είναι από μια σκηνή που ,μπορεί να κρατά 5 δευτερόλεπτα στην ταινία, για εμένα όμως είναι η πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι το Eternal Sunshine of the Spotless Mind.

 

By Φρόσω Χαλκίδου

Close Menu