Εφιάλτης στο δρόμο του ΟΑΣΘ

Εφιάλτης στο δρόμο του ΟΑΣΘ

Όπως λέει ο λαός, η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται. Μέσα στον ύπνο σου πιάνεις ασυναίσθητα το κινητό. Η ώρα 8:30, το μάθημα ξεκινάει στις 9 και κάπου εκεί ξεκινάει το τρέξιμο. Όλα τρέχοντας, να ετοιμαστείς, να πάρεις ό,τι βρεις μπροστά σου και να εύχεσαι να μπορούσες να διακτεινιστείς μέχρι τη στάση.

Ο πίνακας δρομολογίων στη στάση δείχνει 2’ και κάπου εκεί η ελπίδα ξεπροβάλει δειλά δειλά… και περιμένεις και περιμένεις, μέχρι να το καταλάβεις έχει περάσει έτσι κανένα 10΄. Ο πίνακας ξαφνικά σβήνει. Το χαμόγελο της ανακούφισης παγώνει, όπως και όλο το υπόλοιπο κορμί από το κρύο.

Τότε ξεκινάει και ο βουβός κινηματογράφος. Ένα σωρό άτομα, όλων των ηλικιών, να πηγαίνουν μπρός πίσω στο δρόμο, γυρνώντας το κεφάλι σχεδόν μηχανικά  μήπως και δουν το πολυπόθητο λεωφορείο. ” Δε μπορεί, δε το γράφει γιατί θα έρχεται” σκέφτεσαι, κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι σε όλους τους άλλους ανθρώπους που έχουν μαζευτεί στη στάση περιμένοντας κι αυτοί. Και περιμένεις…

Και ναι κυρίες και κύριοι! Νέο ρεκόρ! Μετά από 20΄ολόκληρα λεπτά το λεωφορείο φαίνεται στο τέλος του δρόμου! Η συγκίνηση είναι έντονη, τόσο έντονη που όσο πλησιάζει το αστικό τα μάτια σου γουρλώνουν ασυναίσθητα. Κοιτάζεις τους υπόλοιπους στη στάση και το μυαλό σου δε σταματά να σκέφτεται τους πιο απίθανους τρόπους να μπεις σε ένα αστικό, που ήδη φαίνεται να ασφυκτιά από κόσμο. Όλοι μοιάζουν με αθλητές που προετοιμάζονται να τρέξουν με την έναρξη του αγώνα. Το λεωφορείο ανοίγει τις πόρτες του και τότε καταλαβαίνεις τους Ιάπωνες που τους σπρώχνουν για να μπουν στα τρένα! Μόνο που εκεί έχουν εργαζόμενους ειδικά για αυτή τη διαδικασία ενώ εμείς σπρωχνόμαστε από μόνοι μας!

“Αχ! Κάντε λίγο πιο εκεί βρε παιδιά τόσο χώρο έχει ελεύθερο!” Και δώστου σπρώξιμο και φωνές. Φυσικά και όλοι ξέρουν πως το 1 χιλιοστό χώρου θεωρείται αρκετός χώρος για να ανασάνεις! Έχεις την άπλα σου βρε αδερφέ! Μα να έχεις τόσο πρωτότυπες λύσεις και να μην στο αναγνωρίζει κανείς…Ντροπή!

Το λεωφορείο επιτέλους κλείνει τις πόρτες του και ξεκινάει.

Δοκιμασία: Ισορροπήστε σε ένα κινούμενο όχημα χωρίς να κρατιέστε από πουθενά. Ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να σου χρειαστούν οι κινήσεις από το μάθημα της yoga και φυσικά οι εξαιρετικές ακροβατικές ικανότητες.

Μέσα σε όλη τη φασαρία και τον χαμό, το μάτι μου πέφτει στα ενθαρρυντικά μηνύματα που περνάνε στον πίνακα στάσεων.

  • Παίρνω το λεωφορείο γιατί έτσι μου αρέσει! : Όχι αγαπητέ ΟΑΣΘ, δε μου αρέσει! Δε μου αρέσει να ξεκινάει η βόλτα μου και η ημέρα μου με τόση ταλαιπωρία! Προτιμώ να περπατώ στον καθαρό αέρα, χωρίς να πρέπει να φτάσω κοντά στο παράθυρο για να πάρω αέρα (Έχουμε και ένα μπόι), χωρίς να ακούω φωνές και ανθρώπους να τσακώνονται για το τι θα πρέπει να αλλάξει, χωρίς να φοβάμαι να με κλέψουν, επειδή είμαστε ο ένας πάνω στον άλλον!
  • Αγαπητέ επιβάτη μην παρεμποδίζεις την είσοδο και την έξοδο των συνεπιβατών σου: Αυτό είναι εύκολο. Μα φυσικά γιατί δεν είναι σχεδόν ποτέ ευδιάκριτο το που βρίσκεται η πόρτα! Μόνο όταν ανοίγει και συνειδητοποιείς ότι πρέπει να κρατηθείς από κάπου για να μην πέσεις στο δρόμο, μόνο τότε καταλαβαίνεις τη θέση της.
  • Χρησιμοποιώ το λεωφορείο, προστατεύω το περιβάλλον, συμβάλλω στην εξοικονόμηση ενέργειας. : Αφήνεις το αυτοκίνητο στο σπίτι και μετακινείσαι στο κέντρο με το λεωφορείο. Αυτό μάλιστα! Θα ήταν το ιδανικό σενάριο! Προϋπόθεση: Να  υπήρχαν αρκετά διαθέσιμα οχήματα για τις ανάγκες των κατοίκων, τα οποία παράλληλα να φροντίζουν με τους μηχανισμούς ρύπων τους για την προστασία του περιβάλλοντος (χωρίς να μπουκώνεις από τον καπνό κάθε φορά που τυχαίνει να περνάει από μπροστά σου λεωφορείο!)

 

Αγαπητέ μου ΟΑΣΘ, προοπτικές εξελίξεις υπάρχουν πολλές. Το θέμα είναι να ακούσεις συνετά τα παράπονα των ανθρώπων που κάθε μέρα σε χρειάζονται. Να είσαι εντάξει απέναντι τους, όπως είναι κι αυτοί κάθε φορά που πληρώνουν το αντίστοιχο αντίτιμο, μηνιαίως  ή ημερησίως. Και να είσαι σίγουρος πως τότε θα σε αγκαλιάσουν ξανά, χωρίς παράπονα και γκρίνια.

 

By Σταυριάνα Δεδικούση

Close Menu