Η δική μου Σερβία | Моја Србија

Η δική μου Σερβία | Моја Србија

O τίτλος λέει η δική μου Σερβία. Μα θα αναρωτιέστε είναι η Σερβία δική μου, δική σου, των κατοίκων της; Ξέρεις κάτι; Οι τόποι ανήκουν σε αυτούς που τους αγαπούν και ας μη γεννήθηκαν εκεί και ας μη μεγάλωσαν εκεί. Μόνο σε αυτούς που τους αγαπούν!

  Η αρχή των πάντων…

  Ναι, ναι! Όπως καταλάβατε θα αναφερθώ στην πανέμορφη πατρίδα του Νίκολα Τέσλα, Ζέλικο Γιοκσίμοβιτς, Νόβακ Τζόκοβιτς και πολλών άλλων. Και πιο συγκεκριμένα στην αξέχαστη εμπειρία που είχα στο Βελιγράδι το περασμένο καλοκαίρι.

Το Βελιγράδι, (Београд) όπως είναι στα σερβικά σημαίνει λευκή πόλη, και είναι η πρωτεύουσα της γειτονικής μας Σερβίας. Βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Δούναβη και Σάββα. Το δικό μου ταξίδι εκεί ξεκίνησε ήδη όταν άνοιξα το πανεπιστημιακό μου e-mail (να το ανοίγετε παιδιά κάπου κάπου). Μπουχτισμένη από την εξεταστική παρόλο που θα τελείωνα αρκετά νωρίς στα μέσα Ιουνίου, άνοιξα το webmail και διάβασα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα, που έγραφε για κάποιες υποτροφίες για την παρακολούθηση θερινών μαθημάτων Σέρβικης γλώσσας στο Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου. Μέσα μου ήδη είχα αποφασίσει ότι σίγουρα θα δήλωνα, για να πάω. Το συζητώ με τους γονείς μου, οι οποίοι δεν ήταν και τόσο θετικοί με την ιδέα μου. Μου λένε « Καλοκαίρι είναι, τι να πας να κάνεις στη Σερβία με άγνωστα άτομα;». Αμ δεν ήξεραν ότι αυτό το ταξίδι θα μου άλλαζε τη ζωή και θα επέστρεφα πιο χαρούμενη από ποτέ… Όπως πάντα ως άτομο με χόμπι την αναβλητικότητα κάνω τα χαρτιά μου τελευταία στιγμή. Οι επόμενες μέρες βασανιστικές, δεν περνούσαν με τίποτα. Κάθε μέρα τσέκαρα το e-mail μου να δω αν με πήραν. Ώσπου ήρθε το πολυπόθητο μήνυμα. Είχα γίνει δεκτή.

Η συνέχεια…

   Και ναι θα πήγαινα Βελιγράδι! Προτού φύγουμε για το ταξίδι μας στη Σερβία, η πρυτανεία του ΑΠΘ κανόνισε μια συνάντηση όλων των παιδιών που θα πηγαίναμε. Άγνωστη εγώ μεταξύ αγνώστων. Δειλά δειλά έγιναν οι πρώτες συστάσεις, τι σπουδάζεις, πως και δήλωσες, πως θα πάμε ρε παιδιά στο Βελιγράδι; Εν τέλει καταλήξαμε στην πιο φθηνή και ευχάριστη λύση μεταφοράς μας. Οι περισσότεροι για τη μετάβασή και την επιστροφή μας πίσω στη Θεσσαλονίκη, επιλέξαμε τη σερβική εταιρία Gea Tours, σε βανάκια των 7 ατόμων με κόστος πάνε έλα 80 ευρώ. Τότε συνειδητοποίησα πόσο κοντά είμαστε. 640 χλμ περίπου από το Βελιγράδι και 8 ώρες μακριά. Οι πιο τολμηροί επέλεξαν το τρένο από Θεσσαλονίκη-Σκόπια-Βελιγράδι με περίπου 54 ευρώ μετ’ επιστροφής, 18 ώρες ταξίδι και πλούσιες εμπειρίες να μας διηγούνται στις 18 μέρες που μείναμε στη σερβική πρωτεύουσα.

Για μένα το ταξίδι προς το Βελιγράδι ήταν ό,τι καλύτερο. Βουνά, πεδιάδες, ποτάμια, κωμοπόλεις, χωριά, μικρά εκκλησάκια και σπιτάκια περνούσαν φευγαλέα από το οπτικό μου πεδίο, παρατείνοντας την ανυπομονησία μου να φτάσουμε, καθώς κινούμασταν με μεγάλη ταχύτητα στον αυτοκινητόδρομο. Προς μεγάλη μας έκπληξη ο οδηγός του δικού μας βαν είχε βάλει να ακούμε CD με ελληνικά τραγούδια κάτι που έκανε πιο ευχάριστη τη διαδρομή. Από τη Θεσσαλονίκη ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί και φτάσαμε εκεί λίγο πριν δύσει ο ήλιος. Το πρώτο μας ηλιοβασίλεμα ήταν γεγονός. Φτάσαμε στις φοιτητικές εστίες και σιγά σιγά τακτοποιηθήκαμε. Τα καλά μόλις είχαν αρχίσει.

 

Η καθημερινότητά μας

Πανεπιστήμιο

  Όπως προείπα πήγαμε εκεί για έναν σκοπό να μάθουμε όσο μπορούμε τη σερβική γλώσσα, γνωρίζοντας ταυτόχρονα το σερβικό πολιτισμό. Κάθε πρωί από Δευτέρα έως Παρασκευή είχαμε μαθήματα σέρβικης γλώσσας. Από την πρώτη στιγμή τη λάτρεψα αν και δε μοιάζει με τα αγγλικά. Ξεχωριστή προφορά, μερικές φορές δυσκολευόμασταν να πετύχουμε το σωστό ήχο με αποτέλεσμα όπως ήταν φυσιολογικό, να κάνουμε τους Σέρβους φίλους μας στην εστία να ξεκαρδίζονται από τα γέλια. Ευτυχώς οι καθηγητές μας στο πανεπιστήμιο μας βοήθησαν πάρα πολύ. Ήταν άψογοι, με μεταδοτικότητα και φοβερή προσωπικότητα. Ακόμα πιο ξεχωριστό και περίεργο το κυριλλικό αλφάβητο. Σωστά. Αναφέρομαι στο αλφάβητο, στο οποίο είναι γραμμένος ο δεύτερος τίτλος «Моја Србија». Που σημαίνει η δική μου Σερβία. Η Σερβία που αγάπησα, θα προσθέσω εγώ.

Ανακαλύπτοντας την πόλη

Εννοείται πως κάθε μέρα κάναμε κάτι διαφορετικό. Άλλωτε πηγαίναμε εκδρομές με το πανεπιστήμιο σε μουσεία και αξιοθέατα, άλλωτε για ποδηλατάδα κοντά στη καλωδιωτή γέφυρα Άντα και κατά μήκος των ποταμών Δούναβη και Σάββα και άλλωτε ξεχυνόμασταν στη Σκαντάρλια (Skadarlija) που είναι ένας πλακόστρωτος δρόμος κάτι σαν τα λαδάδικα, που έχει έντονο το βαλκανικό στοιχείο με μουσικούς του δρόμου, μικροπωλητές που πωλούν σουβενίρ και πλήθος παραδοσιακών μαγαζιών και μοντέρνων καφέ και μπαρ.

  Ωστόσο, δεν παραλείψαμε και να επισκεφθούμε το κάστρο του Καλεμέγκνταν, να θαυμάσουμε την υπέροχη θέα και να κάνουμε τον περίπατό μας όλες τις ώρες της μέρας στο πάρκο του.

  Το καλύτερο ήταν όταν πηγαίναμε όμως σε κάποια Free Walking Tour. Εσύ ξέρεις τι είναι αυτά; Αυτά είναι βόλτες,ξεναγήσεις σε σημαντικά σημεία της πόλης που γίνονται από νέους του Βελιγραδίου με σκοπό να αναδείξουν την πολιτιστική κληρονομιά της πόλης. Τα περισσότερα τουρ είναι δωρεάν και αν θες δίνεις ό,τι έχεις ευχαρίστηση ενώ σε κάποια πληρώνεις ένα συμβολικό αντίτιμο. Συνήθως το σημείο εκκίνησης είναι η Πλατεία Δημοκρατίας (Trg Republike) κάτω από το άγαλμα με το άλογο του Πρίγκιπα Μιχαήλ.

   Για το τέλος άφησα τον Βοτανικό κήπο του Βελιγραδίου ο οποίος είναι ένας παράδεισος φυτών και όαση δροσιάς το καλοκαίρι και την νήσο Ada Ciganlija. Η νήσος Άντα δημιουργήθηκε τεχνητά στις όχθες του ποταμού Σάββα. Εκεί πρώτη φορά κάναμε μπάνιο σε γλυκό νερό. Ουσιαστικά είναι κάτι σαν τη Μύκονο του Βελιγραδίου επειδή έχει παραλία με χαλίκια και διάφορους χώρους αναψυχής.

Εις το επανιδείν

  Οι μέρες περνάνε πολύ γρήγορα όταν έχεις καλή παρέα. Μετά από αρκετές ώρες σερβικών, αμέτρητες βόλτες, πολύ Ράκια (το εθνικό τους ποτό), άλλα τόσα σάντουιτς με πλεσκαβίτσα (μπιφτέκι με χοιρινό και μοσχαρίσιο κιμά) και βράδια αξημέρωτα τραγουδώντας και παίζοντας  με την κιθάρα το Wonderwall των Oasis είχε έρθει η ώρα να πούμε «Ντοβιτζένια», Εις το επανιδείν!

 

By Ζαφειρώ Γκιάλη

Close Menu