Depeche Mode: “Spirit”

Δημοσιεύθηκε στις 8 April, 2017, στην κατηγορία ,

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την τελευταία φορά που οι Depeche Mode μας παρουσίασαν μια ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά. Φέτος επιστρέφουν με νέο άλμπουμ, το οποίο ακούει στο όνομα ‘Spirit’ και μια παγκόσμια περιοδεία που για άλλη μια φορά περνά και από τη χώρα μας, στις 17 Μαΐου. Το ‘ Spirit ’ βρίσκει τους Βρετανούς πιο πολιτικοποιημένους από ποτέ. Εμπνευσμένοι από την ταραχώδη και ασταθή πολιτικά και κοινωνικά περίοδο στην οποία ζούμε, επιλέγουν να γράψουν έναν δίσκο-‘μανιφέστο’ μέσω του οποίου καλούν τον κόσμο να αναλογιστεί αυτά που συμβαίνουν γύρω του και να αναλάβει δράση.

Στιχουργικά λοιπόν, το άλμπουμ παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Η αλήθεια είναι ότι η μπάντα από το Έσσεξ έχει ασχοληθεί και στο παρελθόν με πολιτικά ζητήματα (βλέπε People are People και Black Celebration). Αυτή τη φορά όμως το ζήτημα της πολιτικότητας αντικατοπτρίζεται με τον πλέον σαφή και ξεκάθαρο τρόπο. Στο πρώτο κομμάτι του άλμπουμ, οι Depeche Mode δηλώνουν ότι παρά τα τεχνολογικά επιτεύγματα που έχει να επιδείξει, η σημερινή ανθρωπότητα έχει χάσει τον εσωτερικό της προσανατολισμό (We’re going backwards /armed with new technology / going backwards / to a caveman mentality). Ο σύγχρονος άνθρωπος γι’ αυτούς είναι κενός, ματαιόδοξος, ασεβής. ‘We feel nothing inside’ μας τραγουδά ο Dave Gahan στο κλείσιμο του τραγουδιού, με τα εξαιρετικά φωνητικά του Martin Gore πλήρως εναρμονισμένα. Το δεύτερο κομμάτι, το οποίο αποτελεί και το lead single του ‘Spirit’ είναι το πιο επαναστατικό ‘δείγμα’ όλου του άλμπουμ. Εδώ οι Βρετανοί τα βάζουν με τα κράτη, τις κυβερνήσεις και τις θρησκείες και αναρωτιούνται ποιος παίρνει τις αποφάσεις. ‘Wheres the revolution / Come on, people / Youre letting me down’ μας δηλώνουν με εμφατικό τρόπο, καλώντας όλους τους ακροατές σε κάποιου είδους επανάσταση. Σε ανάλογο κλίμα κινούνται σχεδόν όλα τα υπόλοιπα κομμάτια, με μία αίσθηση μελαγχολίας, απαισιοδοξίας και απογοήτευσης να κυριαρχεί. Το τελευταίο τραγούδι μάλιστα, είναι και το πιο αντιπροσωπευτικό αυτής της εικόνας. Με τον Martin Gore να αναλαμβάνει την ερμηνεία, το ‘Fail’ αντανακλά την αποτυχία του ανθρώπινου γένους και την απουσία ελπίδας για μια αλλαγή.

Μπορεί λοιπόν το άλμπουμ όσον αφορά τους στίχους να είναι μια από τις πιο αξιόλογες δουλειές της μπάντας τα τελευταία χρόνια, συνθετικά όμως δε συμβαίνει το ίδιο. ToSpirit’ είναι ένα εξαιρετικά αδύναμο εγχείρημα σε σχέση με τις περισσότερες δισκογραφικές δουλειές του συγκροτήματος. Υπάρχουν βέβαια και ‘διαμαντάκια’, όπως το ‘Going Backwards’ που θυμίζει κάτι από τους παλιούς καλούς DM, το singleWheres the Revolution’ το οποίο με τους synthpop ήχους και τα ροκ στοιχεία από τα οποία απαρτίζεται βγάζει μια ‘όμορφη’ αγριότητα και ενέργεια και το εξαιρετικό ‘Poison Heart’,ένα ατμοσφαιρικό κομμάτι το οποίο αποτελεί μια από τις εξαιρέσεις του άλμπουμ, στιχουργικά και ηχητικά, αφού διαπραγματεύεται ζητήματα ερωτικής απογοήτευσης. Άλλες αξιόλογες αναφορές είναι το ‘Scum’, ένα άγριο, νευρώδες κομμάτι που είτε το λατρεύεις, είτε το μισείς, το uptempoSo much Love’ και το ‘Νο More (This is the Last Time)’ το οποίο με τις καταπληκτικές ηλεκτρονικές μελωδίες του μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε μετά από αρκετά κομμάτια ότι ακούμε έναν δίσκο των DM.

Σε γενικές γραμμές όμως θα μπορούσαμε να πούμε πως παρατηρείται μια έλλειψη δημιουργικότητας, κάποιο είδος κούρασης. Δεν υπάρχει κάποιο τραγούδι το οποίο θα θυμόμαστε με ενθουσιασμό μετά το τέλος της εποχής του Spirit. Το συνολικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ‘άνευρο’, ‘άτονο’. Που είναι αυτή η ενέργεια και η ευρηματικότητα που χαρακτηρίζει τους θρύλους της ηλεκτρονικής μουσικής που ακούνε στο όνομα ‘Depeche Mode’; Δε ζητάμε φυσικά τραγούδια ανάλογα των ‘Enjoy the Silence’ και ‘Personal Jesus’ ούτε την αναβίωση μιας τέτοιας εποχής. Όμως, ακόμη και στην προηγούμενη δισκογραφική δουλειά των Βρετανών, το ‘Delta Machine’, άλμπουμ που δέχτηκε μικτές κριτικές, υπήρχαν πολύ δυνατές στιγμές όπως το ‘Soothe my Soul’, το ‘Welcome to my World’ και το ‘Should be Higher’, τραγούδια γεμάτα ενέργεια και ψυχή που μας θύμιζαν τι εστί Depeche Mode. Στο ‘Spirit’ δυστυχώς κυριαρχούν σκοτεινές, μελαγχολικές συνθέσεις που μεταφράζονται κατά κύριο λόγο σε πλήξη.

Κλείνοντας, με μπάντες αυτού του μεγέθους οφείλουμε να είμαστε αυστηροί. Προφανώς και το συγκρότημα δεν βρίσκεται στην πιο δημιουργική φάση της καριέρας του και προφανώς και το κοινό δεν θα έπρεπε να έχει τέτοιες απαιτήσεις. Το ‘ Spirit ’ δεν είναι ένα κακό άλμπουμ, δεν είναι όμως και ο δίσκος που περιμένουμε από μια μπάντα που αποτελείται από τόσο χαρισματικούς καλλιτέχνες. Ίσως βέβαια μετά από 37 χρόνια καριέρας να επέρχεται μια κόπωση και μια ανάγκη για έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης. Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι τελευταίες κυκλοφορίες των Depeche Mode είναι απλά η αφορμή για να ανακοινώσουν τις μεγάλες παγκόσμιες περιοδείες τους οι οποίες αποτελούνται σε μεγάλο βαθμό από τις επιτυχίες τους. Παρόλο που αυτή η άποψη δεν μας βρίσκει σύμφωνους, αν αυτό σημαίνει πως έτσι μπορούν να μας χαρίζουν αυτές τις εκπληκτικές εμφανίσεις γεμάτες με την ίδια ενέργεια των πρώτων ετών, ας είναι και έτσι.

By Ειρήνη Χρυσοβαλάντου

Από τον χρήστη Blog

Γράψε και κανένα σχόλιο δεν δαγκώνουμε...