Call me by your name

Call me by your name

Είτε θεωρείς τον εαυτό σου cinefil, είτε όχι αποκλείεται να μην έχεις ακούσει για το Call me by your name” του Luca Guadagnino. Μια ταινία που μπορεί να κατάφερε να αποσπάσει μόνο ένα Oscar, αλλά παράλληλα κατάφερε να κερδίσει όλους εμάς που την είδαμε και ακόμα συζητάμε για αυτήν. Είχα ανακαλύψει τυχαία την ταινία σε ένα site που μπορείς να κάνεις download σε ταινίες, δεν μου κίνησε το ενδιαφέρον, παρόλα αυτά την κατέβασα. Βλέποντας, όμως, σχόλια στο internet και ακούγοντας γνώμες από γνωστούς μου ότι πρέπει οπωσδήποτε να την δω αποφάσισα ότι θα την δω στον κινηματογράφο. Υπάρχουν μερικές ταινίες που πρέπει να βλέπεις μόνο στον κινηματογράφο και το Call me by your name είναι μία από αυτές.

Πλοκή

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Αντρέ Ασιμάν και εξιστορεί την ερωτική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στον 17χρονο Έλιο, γιο ενός ζευγαριού ακαδημαϊκών, και στον 24χρονο βοηθό του πατέρα του, Όλιβερ. Ο Όλιβερ, έρχεται για μερικές εβδομάδες στο εξοχικό της οικογένειας στην Ιταλία προκειμένου να βοηθήσει τον πατέρα του Έλιο στην εργασία του. Ενώ ο Έλιο περνά το καλοκαίρι όπως κάθε νέος στην ηλικία του, βγαίνοντας με τους φίλους του και φλερτάροντας με την φίλη του, συνειδητοποιεί ότι, αρχικά, νιώθει εχθρικά απέναντι στον Όλιβερ μέχρι που ανακαλύπτει ότι ο λόγος αυτής της εχθρότητας είναι τα συναισθήματα που νιώθει για αυτόν.

Δεν κρύβω ότι στο πρώτο μισό της ταινίας δεν είχα εντυπωσιαστεί ιδιαίτερα, μου φάνηκε λίγο αργή η εξέλιξη της ιστορίας. Κατέληξα, όμως, στο συμπέρασμα ότι αυτή η έλλειψη βιασύνης βοηθά τον θεατή να ταυτιστεί με τη χαλαρή, καλοκαιρινή καθημερινότητα μιας πόλης στην Ιταλία του 1983. Ο Έλιο, εξάλλου, είναι μπερδεμένος όσον αφορά την σεξουαλικότητα του και του παίρνει αρκετό χρόνο να αποφασίσει για τα συναισθήματα του, γεγονός που ο θεατής πρέπει να καταλάβει. Η ψυχολογική περιπέτεια του, εξελίσσεται σταδιακά σε ένα συναισθηματικό θρίλερ με το υπόλοιπο μισό της ταινίας να μην σε αφήνει να πάρεις ανάσα και να περιμένεις με ανυπομονησία το επόμενο βλέμμα του Όλιβερ στον Έλιο, τον επόμενο διάλογο τους και το ερώτημα για το αν θα υπάρξει happy ending να μην σε αφήνει να ηρεμήσεις.

Η επιτυχία του Call me by your name δεν οφείλεται σε ένα ή δύο χαρακτηριστικά του αλλά στον συνδυασμό τους. Από τη μία τα υπέροχα τοπία μιας σχεδόν παραμυθένιας Ιταλίας που βλέπουμε στην ταινία, αλλά και το πολυτελές αρχοντικό της οικογένειας συμβάλουν με τέτοιο τρόπο που σχεδόν κάθε πλάνο της ταινίας μοιάζει σαν να είναι μια καρτ- ποστάλ από αυτές που αγοράζουμε για σουβενίρ. Ενώ η μουσική, από τον Μπαχ μέχρι την ποπ των 80’s, δημιουργεί ένα κλίμα νοσταλγίας και-ίσως- μελαγχολίας. Από την άλλη, η προσέγγιση της ταινίας είναι διαφορετική από τα συνηθισμένα queer love story. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο έρωτας υμνείται οικουμενικά, όχι θεματικά. Ο αληθινός έρωτας και η δύναμη του να αλλάζει τη ζωή των ανθρώπων είναι αυτό που ο Guadagnino θέλει να νιώσουν οι θεατές. Και το καταφέρνει με μεγάλη επιτυχία.

 

Η ταινία περιγράφει χωρίς καμία βιασύνη, αλλά ούτε και με περιττές λεπτομέρειες τα στάδια του έρωτα. Από την αρχική αγωνία για την πολυπόθητη ανταπόκριση, τον πόθο και την αγάπη, στον φόβο για την συνέχεια και τελικά στην απόρριψη, το Call me by your name καταλήγει σε ένα συμπέρασμα. Ο έρωτας είναι μία επώδυνη αλλά αναγκαία εμπειρία.

Δύο είναι οι σκηνές που ξεχωρίζουν για μένα στην ταινία.

  1. Ο διάλογος του Έλιο με τον πατέρα του.

Ένας πατέρας που έχει καταλάβει τι συνέβη με τον γιο και τον φοιτητή του.

Έχει καταλάβει τον δεσμό που ανέπτυξαν αλλά και τα συναισθήματα του γιου του, χωρίς ο ίδιος να του έχει πει κάτι, αλλά βρίσκεται εκεί για τον Έλιο. Μια στάση που ακόμα και σήμερα σπάνια υιοθετείται από τους γονείς queer ατόμων, καθώς αφήνει πίσω του τον διδακτισμό και στη θέση του “γεμίζει” με τρυφερότητα και κατανόηση.Το αποκορύφωμα της συγκεκριμένης σκηνής, βρίσκεται στα εξής λόγια του πατέρα του Έλιο:

 

“Η καρδιά και τα σώματα μας , μας δίνονται μόνο μία φορά

Και πριν καλά καλά το καταλάβεις, η καρδιά σου έχει φθαρεί

Και όσον αφορά το σώμα σου έρχεται εκείνη η στιγμή που κανείς δεν το κοιτάζει και πόσο μάλλον θέλει να το πλησιάσει

Αυτή την στιγμή υπάρχει πίκρα.

Πόνος.

Μην τα σκοτώσεις, και μαζί μ’ αυτά και τη χαρά που ένιωσες.”

 

  1. Η τελευταία σκηνή στο τζάκι.

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψεις αυτή την σκηνή.

Δείχνει τον χειμώνα που έρχεται πάντα μετά το καλοκαίρι.

Την θλίψη μετά την χαρά.

Τα συναισθήματα του Έλιο μετά το τηλεφώνημα του Όλιβερ.

Και η κάμερα είναι εκεί, σταθερή σε όλο αυτό το “μετά”, στον Έλιο. Όλοι πίσω του κινούνται, εμείς ακούμε το αριστουργηματικό “Visions of Gideon” και η κάμερα νοιάζεται μόνο για τον Έλιο, τις εκφράσεις και τα δάκρυα του.

Για μένα ήταν η πρώτη φορά που μία σκηνή σε ταινία μου φάνηκε τόσο αληθινή, τόσο κοντά στην πραγματικότητα. Ένιωθα σαν να είναι απέναντι μου, σαν να έχουν συμβεί όλα αυτά και τώρα ο Έλιο να κλαίει μπροστά μου.

 

Ας μην ξεχνάμε ότι το “Call me by your name” είναι μια συναισθηματική, όχι ρομαντική ταινία.

By Φρόσω Χαλκίδου

 

Close Menu