Αγάπη πριν το άλφα και κάτω από το μηδέν.

Dear Diary,

Σήμερα θα σου μιλήσω για τις σχέσεις. Και όχι όλες, αλλά κυρίως τις ερωτικές, και συγκεκριμένα εκείνες που σε κάνουν να τρελαίνεσαι, όχι από έρωτα και πάθος, αλλά από αμφιβολία και άγχος.

Βλέπεις, η καθημερινότητά μας, και οι ασφυκτικά γρήγοροι ρυθμοί της, είναι αυτή που ευθύνεται για την αλλοίωση στα πρόσωπα των ανθρώπων, και τη μονοτονία στα συναισθήματά τους. Σε μία τέτοια κατάσταση, όπως καταλαβαίνεις, δεν έχει καμία απολύτως σχέση ο έρωτας. Γιατί ο έρωτας είναι σαν την λευκή κουκουβάγια του χιονιού, δεν φυλακίζεσαι εύκολα!

«Αγάπη πριν το άλφα και κάτω από το μηδέν», πόσο αληθινή η φράση της Αλεξίου, περικλείει πολλές αλήθειες μέσα της που αν τις σκεφτώ μάλλον θα τρελαθώ… Θα σου πω λοιπόν μία ιστορία αγάπης, στην οποία, πιστεύω, θα σταθείς και εσύ και θα αναλογιστείς και για τα δικά σου λάθη πιθανώς και για τις σωστές αποφάσεις που έλαβες.

Γιατί να τα υπομείνει όλα αυτά; Γιατί παλεύει να παραμείνει ακόμα μαζί του; Αφού δεν την αγαπάει πια… Μα τον αγαπάει αυτή… Από τότε που έγινε η Ιουλιέτα του και αυτός ο Ρωμαίος της, όταν ήρθε κρυφά στο μπαλκόνι του σπιτιού της, χωρίς να τον πάρουν είδηση οι γονείς της και της είπε ότι θα την αγαπάει για πάντα. “Πάντα”… Πόσο τρομακτική μοιάζει στο άκουσμά της αυτή η λέξη… Αυτό το μικρό, πέντε γραμμάτων, χρονικό επίρρημα είναι ικανό να σου κάνει το μυαλό να σαλέψει… Τρομακτική μονιμότητα μέσα στο χρόνο!

«Τι θα πει: “για πάντα”; Πώς μπορεί να με αγαπά “για πάντα”;».

«Έχουμε περάσει μαζί όλα τα εφηβικά μας χρόνια, μα και πάλι αυτό δεν σημαίνει κάτι…» σκέφτηκε.

Τίποτα δεν μπορεί να κρατήσει τόσο πολύ μέσα στην πάροδο του χρόνου, μέσα σ’ αυτό το αδυσώπητο φύσημα του χρόνου. Εξάλλου και ο αρχαίος φιλόσοφος, ο Ηράκλειτος, είχε πει: «Τὰ πάντα ρεῖ», δηλαδή πίστευε ότι τα πάντα βρίσκονται σε μία συνεχή κίνηση και αλλαγή. Πώς έρχεται και λες σε κάποιον ότι θα τον αγαπάς για πάντα; Αφού και ο έρωτάς σου μετά από λίγο, πιθανώς, θα μεταβληθεί και θα αλλάξει. Όπως και γίνεται!

Ήρθε εκείνη την ημέρα από το σπίτι της. Όπως και τόσες άλλες φορές, αλλά κανείς δεν την είχε προειδοποιήσει τι θα συνέβαινε μετέπειτα. Αφού, λοιπόν, τελείωσαν οι αγκαλίτσες και τα φιλάκια, αρχίσανε να μιλάνε για τη σχέση τους, ή μάλλον για να το θέσω καλύτερα, άρχισε αυτός να της μιλάει για το “μέλλον” και την “πορεία” της σχέσης τους. Απόρησε, καθώς κάτι τέτοια θέματα τα ανοίγουμε συνήθως οι γυναίκες. Και έρχεται το αποκορύφωμα, όταν της αποκαλύπτει, πώς, αφού το μελέτησε και το εξέτασε το θέμα διεξοδικά, κατέληξε ότι δεν μπορούνε να συνεχίσουνε μαζί. Ξαφνικά, μετά από τόσο καιρό, σταματάνε να είναι συνταξιδιώτες στο ταξίδι της αγάπης, και τώρα θα πρέπει να τραβήξει ο καθένας ξεχωριστούς δρόμους, αφού και οι δύο έχουνε ξεχωριστές προοπτικές για το “μέλλον” του. Αυτά είπε και έφυγε…

Και τότε ξαφνικά, σχεδόν ασυναίσθητα μπορώ να σου ομολογήσω, ξεκίνησε μια βροχή δακρύων και λυγμών που σπάραζε η καρδιά της που τον κοιτούσε να φεύγει… χωρίς ντροπή να πετά τόση αγάπη… Όμως υπάρχει και σκληρότερη συνέχεια!

Ο “αγαπητός” της επιστρέφει πίσω σ’ εκείνη, όχι όμως από μεταμέλεια έχοντας συνειδητοποιήσει το λάθος του, όπως πιθανώς θεώρησες, αλλά από φόβο και ανασφάλεια. Και αυτή, ως θύμα της παθολογικής αγάπης του, τον δέχοται και προσπαθεί να κατανοήσει τις απρογραμμάτιστες επισκέψεις του στο σπίτι της, τα μηνύματα που αποτελούν κράμα πάθους και φόβου ταυτόχρονα, τις απαιτήσεις του για έρωτα εξ αποστάσεως και όλες εκείνες τις αψυχολόγητες τηλεφωνικές επικοινωνίες τους.

«Κάθομαι μόνη μου, διπλωμένη σ’ εμβρυακή στάση στον καναπέ του σπιτιού μου, αντικρίζοντας την βροχή από το παράθυρό μου, ακούγοντας το τραγούδι του Sam Smith – “Too Good At Goodbyes”, και αναλογίζομαι την κατάσταση. Προσπαθώ να βρω μια λύση στο θέμα μας… Να βάλω σε μια τάξη τα πράγματα…» συλλογιζότανε.

Μα είναι ποτέ δυνατόν να αναμετρηθούν η Λογική και το Συναίσθημα; Το “Θέλω” της Καρδιάς, με το σκληρό “Πρέπει” του Νου; Σπάνια, αλλά γίνεται. Γίνεται, διότι ο νους μας είναι αυτός που μας διαφοροποιεί από τα υπόλοιπα είδη σ’ αυτόν τον κόσμο. Χάρη σ’ αυτόν είμαστε το κυρίαρχο είδος. Όταν λοιπόν βρεθείς και εσύ σ’ εκείνο το σημείο, μην εθελοτυφλήσεις και μην προσπαθήσεις να βρεις φθηνές δικαιολογίες για «ειδύλλια του κ@λου και υποσχέσεις», όπως λέει και η Ευσταθία. Δεν έχεις κάνει κάτι λάθος εσύ. Το μόνο σφάλμα που έκανες ήταν προς τον εαυτό σου, να του δώσεις δηλαδή το δικαίωμα να σε θεωρήσει ως «δοχείο ηδονής», για να έρχεται και να σου εκφράζει μ’ αυτόν τον τρόπο, κατ’ εμέ λανθασμένο, την υποτιθέμενη αγάπη του.

Απλώς, πρέπει να ξεκαθαρίζουμε κάποια πράγματα και να έχουμε το θάρρος και το κουράγιο να προχωράμε μπροστά, γιατί κάθε μέρα είναι μια καινούργια μέρα! Μάθε από το λάθος σου! Και μην το επαναλαμβάνεις, γιατί το μικρόβιο θα παραμείνει και εσύ κινδυνεύεις να αρρωστήσεις. Και η αρρώστια αυτή θα θεραπευτεί δύσκολα, καθώς θα είναι τοξική!

Γύρνα και πες του:

«Χωρίς εσένα η ζωή ΔΕΝ θα είναι πρωινό ξύπνημα χωρίς ενδιαφέρον».

«Χωρίς εσένα η ζωή ΔΕΝ θα είναι light αισθήματα και δημόσιες σχέσεις».

«Χωρίς εσένα η ζωή ΔΕΝ θα είναι περιοδικά και λόγια decaffeinate».

 

 

 

By Αθανάσιος Αναστασιάδης

Posted by InfinityGreeceBloggers