Άφτερλωβ

Άφτερλωβ

Αν αγαπάς τον κινηματογράφο, δεν γίνεται να μην αγαπάς το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το φεστιβάλ αυτό, μας φέρνει κάθε χρόνο κοντά σε ταινίες καινούργιων σκηνοθετών, μας βοηθά να τους γνωρίσουμε και ,γιατί όχι, να τους βάλουμε στη λίστα με τους αγαπημένους μας. Μέσα από το περσινό φεστιβάλ έμαθα για το Άφτερλωβ του Στέργιου Πάσχου και από τότε έψαχνα απεγνωσμένα να το δω σε κάποιο κινηματογράφο ή στο διαδίκτυο, μέχρι που το νοίκιασα από ένα βίντεο κλαμπ. Τελικά η αναζήτηση μου άξιζε.

 

Το Άφτερλωβ  του Στέργιου Πάσχου, είναι μια ταινία που σου αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα μόλις την δεις. Ένα από αυτά είναι η ταύτιση με έναν από τους δύο πρωταγωνιστές. Ένα δεύτερο είναι ο συμβιβασμός, ότι  δεν υπάρχουν σε όλα τα προβλήματα μια ξεκάθαρη απάντηση, μια λύση.

 

 

Αυτό που βλέπουμε στην οθόνη είναι το μετάχωρισμού διάστημα μιας σχέσης δύο ανθρώπων, του Νίκου και της Σοφίας. Ενός Νίκου που αντιμετωπίζει όλες τις καταστάσεις της ζωής του με χιούμορ, χωρίς όμως την «διάθεση» να αποκαλύπτει τα συναισθήματα του και μιας Σοφίας που απλά της αρέσει να φεύγει. Ο Νίκος, λοιπόν, αποφασίζει να προσκαλέσει την Σοφία σε διακοπές μαζί του σε ένα πολυτελές σπίτι με πισίνα στην Κηφισιά, το οποίο ανήκει σε ένα φίλο του και ο ίδιος το προσέχει για το καλοκαίρι. Που να ήξερε, όμως, η Σοφία ότι ο Νίκος την προσκάλεσε εκεί με σκοπό να την κλειδώσει στο στούντιο του σπιτιού; Ναι, ακριβώς αυτό κάνει ο Νίκος. Την κλειδώνει μέσα στο σπίτι και της υπόσχεται ότι θα την αφήσει να φύγει μόνο αν του πει τον πραγματικό λόγο που τον χώρισε.

 

 

Η ταινία, σύμφωνα με τον Πάσχο, ανήκει στις δραμεντί καθώς οι πρώτες σκηνές χαρακτηρίζονται από μεγάλες δόσεις χιούμορ και ατάκες που σε κάνουν να γελάς, ενώ στη συνέχεια οι σκηνές γίνονται πιο προσωπικές και δραματικές χωρίς πολλά λόγια. Καταιγιστικός λόγος, έντονη γλώσσα του σώματος και ένα ευφυέστατο σενάριο είναι μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά που συνέβαλαν ώστε το Άφτερλωβ να βραβευτεί στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αλλά και στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο.

Εγώ προσωπικά ταυτίστηκα με την ταινία, γέλασα με τους διαλόγους των πρωταγωνιστών και αναρωτήθηκα γιατί αυτή η καημένη η Σοφία δεν δίνει μια απάντηση στον Νίκο για να μπορέσει να φύγει. Αναρωτήθηκα γιατί ο Νίκος επιμένει τόσο. Επειδή, όμως, δεν μπορούσα  να μείνω με ερωτηματικά ρώτησα τον σκηνοθέτη της ταινίας, Στέργιο Πάσχο.

 

Φ: Πως εμπνεύστηκες την ταινία;

Στέργιος

Από τη βαθιά επιθυμία να τη ζήσω.

 

Φ: Γενικά στους διαλόγους των πρωταγωνιστών βλέπουμε έναν αυθορμητισμό και νιώθουμε ότι μιλάνε τόσο φυσικά σαν να μην υπάρχει κάμερα στο χώρο. Αυτό οφείλεται σε αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών ή στο σενάριο;

Στέργιος

Δεν έχει να κάνει με τίποτα απ’ τα δύο.

Είναι δύο σπουδαίοι ηθοποιοί,

έχουν τρομερή χημεία μετάξυ τους

και σε σχέση μ’ αυτό που κλήθηκαν να υποδυθούν

και έγινε καλή προετοιμασία.

 

Φ: Γιατί η Σοφία είναι τόσο αρνητική στο να δώσει μια απλή, σαφή απάντηση στο Νίκο;

Στέργιος

Δεν είναι αρνητική. Είναι μπερδεμένη.

Και σωστά είναι μπερδεμένη γιατί σε μια σχέση σαν αυτή

δεν μπορεί να δοθεί μια απλή απάντηση.

Αν μπορούσε, θα ήταν απλή και η σχέση.

Και θα ήξερε την απάντηση και ο Νίκος.

 

Φ: Σοφία ή Νίκος;

Στέργιος

Δεν μπορώ να το απαντήσω αυτό.

Κυρίως έγραφα απ’ τη μεριά τη Σοφίας πάντως.

 

Φ: Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία;

Στέργιος

 Δεν είναι μία. Ευτυχώς.

Και δεν είναι οι ίδιες κάθε φορά.

Αν θέλεις να σου πω κάποιες ταινίες είχα στο μυαλό μου

όταν έφτιαχνα την ταινία, θα σου πω

την Μαμά και την πουτάνα του Ζαν Εστάς,

την Ελεύθερη βούληση του Ματίας Γκλάσνερ,

τον Γυμνό του Μάικ Λη, 

τον Νευρικό εραστή του Γούντι Άλλεν,

τον Κύριο Χόφμαν του Άλβιν Ράκοφ,

το Με κομμένη την ανάσα του Ζαν λύκ Γκοντάρ

το Τόκυο στόρυ του Γιαχουσίρο Όζου,

τους Βοσκούς του Νίκου Παπατάκη,

το μεγαλύτερο μέρος απ’ τις φιλμογραφίες

του Νίκου Νικολαΐδη,

του Νίκου Παναγιωτόπουλου

και του Γιώργου Πανουσόπουλου

 

Το Άφτερλωβ είναι μια υπόκωφα μελαγχολική ταινία για δύο άτομα που κάποια στιγμή αγαπιούνταν πολύ, μετά χώρισαν, αλλά κάποια υπολείμματα της αγάπης τους υπάρχουν ακόμα.

Ευχαριστώ πολύ τον κύριο Πάσχο για τον χρόνο που αφιέρωσε για αυτή την μικρή συνέντευξη αλλά και για αυτή την ταινία που σε κάνει να αναθεωρήσεις για τις ανθρώπινες σχέσεις.

By Φρόσω Χαλκίδου

 

Close Menu