Οι 24… ιδιαίτερες ώρες του Παναγιώτη Κούδα

Τι μπορεί να σου συμβεί σε 24 ώρες; Συνήθως όχι πάρα πολλά, ή τουλάχιστον όχι τόσο… “τρανταχτά”. Ο Παναγιώτης Κούδας (κωμικός) στο τελευταίο του facebook post αφηγείται μερικές “μικροαναποδιές” που του συνέβησαν πρόσφατα. Ό,τι όμως και αν έγινε, το εξιστόρησε με χιούμορ και αισιοδοξία. Το κείμενό δεν εκπέμπει απελπησία, αλλά προβληματισμό. Για αυτό και το αναδημοσιεύουμε. Απολαύστε:

“24 ώρες.

Θεσσαλονίκη, Σάββατο βράδυ. Δεν έχω παράσταση, έχω τελειώσει με υποχρεώσεις, κάνω μπανάκι, παίρνω καφέ και πάω σε ένα ραντεβού για μια δουλειά που σχεδίαζα. Φτάνω, έτοιμος ιδέες και σχέδια, και για κάποιες συνθήκες που δεν γνώριζα η φάση χαλάει και ότι είχα σχεδιάσει πάει στράφι. Κρατάω χαρακτήρα όμως, γιατί ούτε η πρώτη φορά ήταν, ούτε η τελευταία θα είναι και συνεχίζω το βράδυ μου.

Βγαίνω προς τα έξω και αργά καθώς γυρίζω σπίτι με άλλα δύο άτομα στο αμάξι, ένας μεθυσμένος αποφασίζει ότι η Αγ. Δημητρίου είναι στην ουσία μια αναξιοποίητη πίστα formula 1, και με το υπερσύγχρονο nissan 20ετίας που οδηγάει αρχίζει να πηγαίνει γαμιώντας από πίσω μου. Πλησιάζει, επιταχύνω να μην με χτυπήσει, αποφεύγω το στουκάρισμα για ελάχιστα, προσπαθεί να με προσπεράσει, φτάνει δίπλα μου, χάνει τον έλεγχο, φρενάρω να μείνω πίσω, και με δυο ανάποδες τιμονιές στουκάρει και διαλύει 2 παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Βγαίνει – δυστυχώς – ζωντανός, και απόλυτη ψυχραιμία ξαναμπαίνει και κάνει την απόλυτα λογική προσπάθεια να βάλει μπρος για να φύγει, ένα αμάξι που η μηχανή είναι έξω. Φυσικά δεν τα καταφέρνει, και μετά αρχίζει να πηδάει πάνω στο καπό για να το κλείσει. Ότι θα έκανε ο καθένας μας δηλαδή. Βασικές οδηγίες που σου μαθαίνουν στο δίπλωμα. Όταν τρακάρεις και διαλύσεις το αμάξι σου, χοροπήδα πάνω στο καπό να κλείσουν οι λαμαρίνες και φύγε γρήγορα. Για κάποιο λόγο, που ο ίδιος δεν δείχνει να καταλαβαίνει, το αμάξι δεν παίρνει μπροστά και κάθεται κάτω θυμωμένος που θα τον πιάσει η τροχαία. Γιατί το να σκοτώσεις παρά λίγο 3 άτομα, και να διαλύσεις δύο αμάξια, είναι κάτι μικρό που αν μπορείς να την σκαπουλάρεις δεν έγινε και τίποτα. Σαν να έχεις πάει τουαλέτα και να σου έφυγε η πρώτη ριπή τελείως έξω και βγαίνοντας έξω λες στον επόμενο, «πρόσεχε φίλε, χάλια τα έχουνε κάνει μέσα τα ζώα».

Περιμένουμε κανά μισάωρο να συνέλθουμε, και φεύγουμε όπου εγώ από την αδρεναλίνη βλέπω καθαρά σε tunnel vision και βάζω τους άλλους να μου λένε πότε έχει φανάρι γιατί πολύ απλά δεν τα βλέπω καν. Φτάνουμε σπίτι με κάποιο τρόπο, κοιμάμαι λίγες ώρες με δυσκολία από την υπερένταση και ξημερώνει Κυριακή. Άλλη μέρα σκέφτομαι, τα αφήσαμε πίσω αυτά.

Κυριακή απόγευμα, έχω παράσταση και μετά θα φύγω κατευθείαν ταξίδι με το αμάξι οπότε βρίσκω άλλο ένα άτομο από share the ride, για να μειώσω έξοδα και να έχω και παρέα στην βραδινή διαδρομή.

Γεμάτο μαγαζί, ωραίος κόσμος, η παράσταση ξεκινάει μια χαρά, εκτός από 5 μεθυσμένους σουηδούς στο πίσω μέρος που κάνουν φασαρία. Έρχονται εδώ και μας αλλοιώνουν την κουλτούρα οι βρωμο σκανδιναβοι. Τους κάνω παρατηρήσεις ως παρουσιαστής να μην κάνουν φασαρία, αλλά δεν δείχνουν να ακούνε ιδιαίτερα. Φτάνει το διάλειμμα, και επειδή όλα πήγαιναν τόσο καλά, φτάνει στο μαγαζί και ένας μεθυσμένος Έλληνας ο οποίος ανοίγει διάλογο με όποιον ανεβαίνει στην σκηνή φωνάζοντας. Στην μέση της παράστασης, προσπαθώ να πω στους Σουηδούς να κάνουν ησυχία, μου απαντάνε, κανουμε ένα μίνι διάολογο όπου μαθαίνω ότι είναι Σουηδο-Έλληνες, τους την λέω εξαιρετικά άσχημα και όλο το μαγαζί χειροκροτάει. Άντε λέω θα γλυτώσουμε. Όχι όμως και από τον άλλον μεθυσμένο που συνεχίζει, καθώς ο μεθυσμένος 100% Έλληνας, δεν είναι σαν τον μπασταρδεμένο με Σουηδίες και άλλες τέτοιες φλωριές. Τι να σου πει ο μεθυσμένος βικινγκ μπροστά στον κλασσικό, άντρακλα Ελληνάρα. Τι και αν το υπόλοιπο μαγαζί του λέει να κάνει ησυχία, τι και αν η κοπέλα που τον συνοδεύει ντρέπεται. Ο Έλληνας δεν τα παρατάει. Θέλει ρακί και τόλμη η μαλακία. Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι. Και για να επιβεβαιώσει την φυλετική του ανωτερότητα και να εδραιώσει την θέση του ως alpha – male, αρχίζει στο τέλος της παράστασης να βρίζει την γυναίκα κωμικό που έκλεινε την παράσταση. Γιατί καλά όλοι οι άλλοι που παίξαμε πριν είμασταν άντρες. Θα πεις και την μαλακία σου. Στην γυναίκα που έχει το θράσος να ανέβει στην σκηνή, δεν θα το παίξεις πιο άντρας; Αυτά είναι βασικές γνώσεις, μην τα ξαναλέμε. Ή τα έχεις ή δεν τα έχεις. Τέσπα, η παράσταση κλείνει, και ενώ θα μπορούσε να πάει εκπληκτικά, είμαστε όλοι μέσα στα νεύρα, τα υπόλοιπα 80 άτομα χειροκροτάνε, και εγώ ξεκινάω να φύγω για 2.5 ώρες οδήγηση στις 12 το βράδυ.

Φτάνω στο σημείο που έχω το αμάξι, περιμένω κανα 10λεπτο το άτομο που θα φυσάγαμε μαζί, που αποφασίζει εκείνη την στιγμή ότι τελικά δεν θα έρθει και μου στέλνει μήνυμα αφού με έχει στήσει. Δεν κωλώνω. Τρίτωσε το κακό. Τι άλλο να συμβεί; Πόσο χάλια μπορεί να πάει; Βενζίνη, καφές, μουσική τέρμα και φύγαμε.

45 λεπτά μετά στην Εγνατία, ο δρόμος με ελάχιστη κίνηση, και οδηγάω χαλαρά. Πλησιάζω ένα από τα φορτηγά που συναντάς κατά κόρον τέτοιες ώρες. Είμαι με 100 χλμ/ωρα μια και δεν θέλω να τρέχω. Μου παίρνει λίγη ώρα να πλησιάσω σε απόσταση που πρέπει να προσπεράσω και το κόβω αριστερά. Βγαίνοντας παρατηρώ ότι δίπλα στο φορτηγό υπάρχει ένα αμάξι που δεν είχα δει τόση ώρα, και καθώς πλησιάζω καταλαβαίνω ότι τα φώτα του πλησιάζουν. Μου παίρνει ένα κρίσιμο δέκατο του δευτερολέπτου να καταλάβω τι γίνεται, ξαναγυρνάω δεξιά, αγχώνομαι τρελά, tunnel vision no2 και ευτυχώς αποφεύγω για λίγα μέτρα τον μαλάκα που πήγαινε στις 2 το βράδυ ΑΝΑΠΟΔΑ στην Εγνατία.
Σταματάω, βγαίνω έξω ανάβω τσιγάρο και σκέφτομαι ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ.

Σκέφτομαι πόσο μαλάκας πρέπει να είσαι, για να καταφέρεις να αγνοήσεις ταμπέλες με διαστάσεις 7χ6 μέτρα, να μην δεις πως πάνε όλοι οι άλλοι, να μην καταλάβεις ότι κάτι πάει στραβά και να μπεις ανάποδα στην Εγνατία. Και άντε μπηκες. Δεν βλέπεις ότι πας ανάποδα;;;;;;;;;; Δηλαδή η σκέψη σου είναι έλα μωρε θα βγω 20 χιλιόμετρα μετά στην επόμενη έξοδο; Τι είναι; Μονόδρομος κάτω από το σπίτι σου που μπαίνεις ανάποδα για να παρκάρεις; Και όταν καταλαβαίνεις ότι το έχεις κάνει αυτό, πως νιώθεις μετά; Υπάρχει περίπτωση η ηλιθιότητα σου, να σου επιτρέψει να συνειδητοποιήσεις το μέγεθος της μαλακίας σου ή κολλάει το software; Τι κάνεις στην ζωή σου μετά από μια τέτοια μαλακία; Συνεχίζεις κανονικά σαν να μην έγινε ή το παίρνεις απόφαση ότι εντάξει, δεν χρειάζεται να συνεχίσεις να ζεις, δεν είναι ότι μπορείς να προσφέρεις και τίποτα, και παίρνεις τηλέφωνα σε γραμμές βοήθειας για αυτοκτονιά; Γιατί αν παίρνεις, πρέπει να εκπαιδεύσουμε τους υπαλλήλους εκεί να σε ρωτάνε
«Γιατί θέλετε να αυτοκτονήσετε; Η ζωή σας είναι σημαντική»,
«Μπήκα ανάποδα στην Εγνατία»
«Χμ. Καλά κοίτα εδώ που τα λεμε… για να πούμε την αλήθεια, εεε ρίξε μια προσπάθεια. Εντάξει, κανονικά εμείς πρέπει να βοηθάμε, αλλά στην δική σου την περίπτωση, δεν έγινε και τίποτα. Και να σου πω, πάρε μαζί σου και όσους τρέχουν μεθυσμένοι μέσα στην πόλη, και αυτούς που μεθάνε και βρίζουν στις παραστάσεις. Είστε οι τρεις κατηγορίες που έχουμε νόμιμο δικαίωμα να του λέμε just do it. Θα σου στείλω και ένα pdf, με διάφορες τεχνικές γιατί είσαι τόσο ηλίθιος που και αυτό λάθος θα το κάνεις.”

Με πιάνει νευρικό γέλιο δίπλα στο αμάξι. Ανάβω 200ο τσιγάρο για το τελευταίο 24ωρο, και μπαίνω να ξεκινήσω. Είναι περίεργο αλλά έφτασα σώος, και αυτό μετράει.

Δεν είναι όλα τα ταξίδια έτσι, αλλά κάποια είναι. Και ανάμεσα σε αυτά ανεβαίνεις στην σκηνή, λες κείμενα, αποτυγχάνεις, επιτυγχάνεις, γράφεις, ξαναγράφεις, σβήνεις, κάνεις τον κόσμο να γελάει, ταξιδεύεις για να παίξεις 10 λεπτά όλα και όλα και σκέφτεσαι ότι έχεις την καλύτερη δουλειά στον κόσμο. Γιατί έτσι είναι. Για μένα η κωμωδία είναι αυτό που ήθελα να κάνω και είναι δύσκολη η γαμημένη. Αλλά αξίζει.

Σε άλλα νέα, ο κ. Λιάγκας κάνει Late night με θέματα αν κάποιος άντρας έχει πάει με άντρα, και ότι έχει σωσίβιο μόνιμο (δηλαδή την κοιλιά του – κοιτά τι έκανε εκεί) και ο κ. Μουτσινάς παραδίδει σεμινάρια κωμωδίας. Καλά κάνουν. Ελευθερία έχουμε. Ο καθένας ότι θέλει κάνει. Το παίζει κωμικός στην τηλεόραση, το παίζει κωμικός στο κοινό, το παίζει άντρας και βγαίνει πιωμένος να οδηγήσει. different…. but maybe the same.”

 

Ευχαριστούμε πολύ τον Παναγιώτη Κούδα για αυτό το κείμενο.

Posted by InfinityGreece